سازگاری شگفت‌انگیز DNA خرس‌های قطبی با گرمایش زمین: الگوی حیاتی برای بقا

در بحبوحه بحران ذوب شدن یخ‌های قطبی و تهدید انقراض، یافته‌های جدید محققان دانشگاه ایست آنگلیا (UEA) نشان می‌دهد که خرس‌های قطبی جنوب شرقی گرینلند ممکن است در حال بازنویسی کد ژنتیکی خود برای بقا در برابر گرمایش زمین باشند.

کشف الگوی ژنتیکی بقا

تحقیقات جدید حاکی از آن است که خرس‌های قطبی توانسته‌اند DNA خود را برای سازگاری با آب و هوای گرم‌تر تغییر دهند. محققان در خرس‌هایی که در جنوب شرقی گرینلند زندگی می‌کنند، دریافتند که برخی ژن‌های مرتبط با استرس گرمایی، پیری و متابولیسم رفتاری متفاوت از خود نشان می‌دهند که این امر می‌تواند نشان‌دهنده تلاش آن‌ها برای تطبیق با شرایط گرم‌تر محیطی باشد.

دکتر آلیس گادن، محقق ارشد دانشکده علوم زیستی، این یافته را مایه «امید» برای خرس‌های قطبی دانست و اظهار داشت که این الگو می‌تواند یک «نقشه ژنتیکی حیاتی» برای کمک به تلاش‌های حفاظتی فراهم کند.

دکتر گادن تأکید کرد: «با وجود نشانه‌های سازگاری با محیط در حال تغییر، تلاش‌ها برای محدود کردن افزایش دمای جهانی باید ادامه یابد.»

خطر انقراض و اهمیت کشف جدید

دولت ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ خرس‌های قطبی را تحت قانون گونه‌های در معرض خطر، وضعیت حفاظتی اعطا کرد. با این حال، دکتر گادن هشدار داد که این حیوانات در «خطر واقعی» قرار دارند و انتظار می‌رود دوسوم جمعیت آن‌ها تا سال ۲۰۵۰ میلادی ناپدید شوند.

او افزود: «متأسفانه، این زمان خیلی دور نیست. در حالی که بقیه گونه‌ها با خطر انقراض روبرو هستند، این خرس‌های خاص یک نقشه ژنتیکی برای چگونگی سازگاری سریع خرس‌های قطبی با تغییرات آب و هوا ارائه می‌دهند، که این امر کد ژنتیکی منحصربه‌فرد آن‌ها را به کانون حیاتی تلاش‌های حفاظتی تبدیل می‌کند.»

تغییر رژیم غذایی و بیان ژن‌ها

خرس‌های قطبی معمولاً از رژیم‌های غذایی پرچرب و مبتنی بر فُک استفاده می‌کنند. اما به دلیل ذوب شدن سکوهای یخ دریایی که برای شکار از آن‌ها استفاده می‌کنند، ممکن است نتوانند این رژیم را در آب و هوای گرم‌تر حفظ کنند.

محققان دریافتند که در مناطق بیان ژنی مرتبط با پردازش چربی تغییراتی رخ داده است. این تغییر در هنگام کمبود غذا اهمیت حیاتی دارد و می‌تواند به این معنی باشد که خرس‌های جنوب شرقی گرینلند به آرامی در حال سازگاری با رژیم‌های غذایی گیاهی هستند.

زمان وقوع سازگاری

دکتر گادن در خصوص زمان وقوع این تغییر ژنتیکی گفت: «ما معتقدیم این اتفاق در دهه‌های اخیر، و احتمالاً در ۲۰۰ سال گذشته رخ داده است.»