بررسی بازی Skate Story: شورشی علیه پوچی با طعم اسکیت‌سواری (امتیاز ۸/۱۰)

اسکیت‌سواری در قلمرو ابزوردیسم

داستان بازی حول محور شخصیتی به نام دیمن (Demon) می‌چرخد. قهرمان دردمند و بلورین قصه، رویای فتح و بلعیدن کره ماه را در سر دارد، چرا که نور ماه خواب و استراحت او را بر هم زده و البته کمی هم احساس گرسنگی می‌کند. دیمن در ابتدا شخصیتی سطحی به نظر می‌رسد که صرفاً برای رفع گرسنگی و خستگی، طی قراردادی با شیطان، در ازای گرفتن یک تخته اسکیت، چندین خواسته او را عملی می‌کند. او شورشی است که به قانون‌شکنی، گناه و حتی فلسفه، ذره‌ای اهمیت نمی‌دهد و تنها اشتیاق اسکیت‌سواری و بلعیدن ماه‌ها او را به حرکت وا می‌دارد.

نقطه عطف: شورش علیه پوچی

در نقطه‌ای حساس از روایت، قهرمان بلورین داستان طوری می‌شکند که دیگر قادر به برخاستن نیست. این شکست پس از مواجهه با پوچی و بی‌معنایی رخ می‌دهد؛ بحرانی که حتی شوق اسکیت‌سواری نیز نمی‌تواند آن را جبران کند. لحظه‌ای که دیمن تصمیم می‌گیرد بر علیه ترسناک‌ترین هیولای هستی، یعنی پوچی، دست به شورش بزند، نقطه عطف زندگی او و لحظه تولد یک ابرقهرمان است.

او بار دیگر تکه‌های خردشده وجود خود را جمع می‌کند و بدون توجه به محیط پیرامون، بر تخته اسکیت خود می‌ایستد و مشغول لذت بردن از اسکیت‌سواری می‌شود. کارگردان در لحظه‌ای هوشمندانه، با کات به محیط موتور بازی‌سازی، مخاطب را نیز مانند دیمن دچار بحران معنایی می‌کند تا در نهایت، هر دو در خلاء نور و معنای دنیای زیرین به پرسه زدن و رقصیدن مشغول شوند.

«Skate Story» با تبحر خاصی فلسفه ابزوردیسم را مورد کنکاش قرار می‌دهد و تا حد زیادی در انتقال پیام اصلی خود موفق است. با این حال، روایت بازی از مشکلاتی رنج می‌برد که مانع دستیابی به حداکثر پتانسیل آن شده است. توضیحات اضافی، نمادگرایی‌های سطحی و حضور بی‌موقع راوی و کاراکترهای پُرحرف، به‌ویژه در چهار چپتر ابتدایی، جادوی دنیای منحصربه‌فرد بازی را محو می‌کند. اثر می‌توانست با حذف این بخش‌های غیرضروری و تکیه بیشتر بر المان‌های بصری، فهم داستان جادویی خود را به عهده مخاطب بگذارد.

جلوه‌های بصری: کلاس درسی از جنس شیشه

جلوه‌های بصری «Skate Story» را می‌توان یک کلاس درس در نظر گرفت. نظام تصویری بازی کاملاً یکپارچه و شایسته تعریف و تمجید است؛ همه‌چیز از جنس شیشه یا سنگ بوده و حتی فرم کلی جلوه‌های بصری نشان می‌دهد که مخاطب نیز از طریق یک حفاظ شیشه‌ای در حال تجربه عنوان است. این دقت در جزئیات، نقشی کلیدی در روایت و خلق تجربه کلی ایفا می‌کند. همچنین، انیمیشن‌ها و دوربین بازی مناسب و کم‌نقص هستند.

با وجود این نقاط قوت، بخش بصری نیز به حداکثر پتانسیل خود نرسیده است. مشکلاتی در نورپردازی و رنگ‌آمیزی دیده می‌شود که با کمی دقت بیشتر در تدوین کات‌سین‌ها و اصلاح رنگ‌آمیزی‌ها، می‌توانست غنای بصری اثر را به شکل چشمگیری افزایش دهد.

گیم‌پلی و طراحی مراحل: عدم تعادل در ریتم

تحلیل گیم‌پلی «Skate Story» دشوار است؛ مکانیک‌ها به‌خوبی طراحی و پیاده‌سازی شده‌اند و ایراد مشخصی در آن‌ها دیده نمی‌شود (به جز مکانیک‌های اضافی Trick که بلااستفاده می‌مانند). با این حال، حسی از عدم کارکرد صحیح در طول تجربه به مخاطب منتقل می‌شود. ایراد اصلی در عدم تعادل میان عناصر کلیدی طراحی مراحل ریشه دارد.

متأسفانه، گیم‌پلی تا چپتر ۵ به معنای واقعی کلمه حوصله‌سربر است و می‌تواند بازیکن را دلسرد کند. تجربه بازی اصطلاحاً از اواسط به بعد جان می‌گیرد، اما حتی نیمه دوم نیز به‌طور ناشیانه‌ای بازیکن را میان هیجان‌زدگی و سرخوردگی جابه‌جا می‌کند. ریشه این عدم تعادل در موارد زیر است:

• طول نامناسب مراحل: مراحل یا بیش از حد کوتاه هستند یا بیش از حد بلند، که این چینش غلط سبب انتقال ناگهانی بازیکن از حالت هیجان به کسلی می‌شود.
• سادگی چالش‌ها: طراحی مراحل و چالش‌ها، به‌ویژه در اوایل بازی، بسیار ساده و سطحی است و تا پایان نیز تغییر چشمگیری نمی‌کند.
• تعداد زیاد مراحل آزاد: اگرچه طراحی مراحلی برای لذت بردن صرف از اسکیت‌سواری منطقی است، اما تعداد زیاد آن‌ها گاهی تجربه را دچار سکته‌های ریز می‌کند.

با وجود این مشکلات، طراحی مراحل و گیم‌پلی، به دلیل نوآوری و خلاقیت در پیاده‌سازی مکانیک‌ها، در مجموع باکیفیت و جذاب تلقی می‌شود.

جلوه‌های شنیداری

جلوه‌های شنیداری بازی مناسب و مطلوب هستند. افکت‌های صوتی باکیفیت بوده و نقشی کلیدی در روایت و گیم‌پلی ایفا می‌کنند. موسیقی متن نیز کاملاً متناسب با فضای اثر انتخاب شده و در موقعیت‌های مناسب و هماهنگ با جریان بازی حضور پیدا می‌کند. این بخش، بدون شگفتی خاص یا نقص عمده‌ای، عملکردی شایسته ارائه می‌دهد.

جمع‌بندی و امتیاز نهایی

«Skate Story» علی‌رغم تمام کمبودها و مشکلات در ریتم روایت، جلوه‌های بصری و طراحی مراحل، نهایتاً می‌تواند از اواسط تجربه مخاطب را جذب دنیای خود کند و او را به ژرفای فلسفه ابزوردیسم ببرد. اگر به دنبال آثار عمیقی هستید که حرفی برای گفتن دارند، توصیه می‌شود با صبر در برابر ناهماهنگی‌های نیمه اول، سراغ این عنوان بروید.