غیبت مهران احمدی؛ دلیل اصلی افزایش تساوی‌ها و قطع ارتباط خطوط استقلال

تحلیل فنی: سیستم بازی و نقش هافبک راس

استقلال تحت هدایت ساپینتو عموماً با سیستم‌های ۴-۳-۳ و ۴-۲-۳-۱ به میدان می‌رود. در بسیاری از لحظات بازی، با توجه به شرح وظایفی که سرمربی برای بازیکنان تعیین می‌کند، هافبک راس (بازیکن جلوی دو هافبک دفاعی در سیستم ۴-۳-۳) به دروازه حریف نزدیک‌تر می‌شود و ساختار تیمی به ۴-۲-۳-۱ تغییر شکل می‌دهد.

وظیفه اصلی این هافبک، تبدیل شدن به مهاجم دوم نیست، بلکه او مسئولیت حیاتی توپ‌رسانی از میانه میدان به خط حمله را بر عهده دارد. در واقع، این بازیکن با ارسال پاس‌های نهایی و کلیدی، وینگرها و مهاجمان را در موقعیت گلزنی قرار می‌دهد و ارتباط دهنده اصلی خطوط است.

مهران احمدی؛ خلاق‌ترین عنصر گمشده

ساپینتو در فصل جاری تصمیم گرفت از مهران احمدی در این پست کلیدی استفاده کند. احمدی که یکی از خلاق‌ترین بازیکنان استقلال محسوب می‌شود، در این نقش عملکرد درخشانی از خود نشان داده است. اگرچه آمار پاس گل او ممکن است بالا نباشد، اما حضور او در زمین همواره منجر به افزایش ارتباط بین خط هافبک و حمله و در نتیجه، افزایش چشمگیر موقعیت‌سازی برای تیم شده است.

هر زمان که احمدی در ترکیب حضور نداشته، استقلال حتی با داشتن چهار مهاجم تخصصی در زمین، نتوانسته موقعیت جدی خلق کند؛ چرا که ارتباط حیاتی بین خطوط قطع می‌شود.

تلاش‌هایی برای استفاده از بازیکنان دیگر، از جمله منیر الحدادی، در این پست صورت گرفته است، اما هیچ‌کدام نتوانسته‌اند کارآیی و تأثیرگذاری مهران احمدی را داشته باشند. در نتیجه، عدم حضور این بازیکن ضربه مهلکی به توان هجومی استقلال وارد کرده است.

افت کارآیی وینگرهای کلیدی

تیم آبی‌پوشان وینگرهای با استعدادی مانند آسانی و کوشکی در اختیار دارد. با این حال، عدم دریافت پاس‌های نهایی و باکیفیت از هافبک راس باعث شده است تا زمانی که این بازیکنان توسط مدافعان حریف در مناطق حساس به صورت فشرده مهار می‌شوند، نتوانند عملکرد مورد انتظار را ارائه دهند.

بنابراین، غیبت مهران احمدی نه تنها به دلیل نبود خلاقیت شخصی او، بلکه با کاهش محسوس کارآیی وینگرهای تیم، تأثیر منفی مضاعفی بر قدرت تهاجمی استقلال گذاشته است.