نماینده مجلس: بودجه فرهنگی دماسنج نگاه حاکمیت است، نه صرفاً حمایت مالی

پیامدهای کاهش سرمایه‌گذاری فرهنگی

تجربه سال‌های اخیر به وضوح نشان داده است که هرگاه سرمایه‌گذاری در حوزه فرهنگ کاهش یافته، پدیده‌هایی چون شکاف اجتماعی، بی‌اعتمادی عمومی و فاصله میان مردم و نهادهای رسمی افزایش یافته است. این پدیده‌ها انتزاعی نیستند و مستقیماً بر رفتار اجتماعی، میزان مشارکت عمومی و حتی سطح قانون‌پذیری جامعه تأثیر می‌گذارند.

نصیرپور با رد تصور رایج مبنی بر مصرفی بودن حوزه فرهنگ، آن را یک میدان حیاتی برای جامعه دانست:

فرهنگ برخلاف تصور رایج، یک حوزه مصرف‌کننده صرف نیست. فرهنگ میدان گفت‌وگوی جامعه با خودش است؛ جایی که ارزش‌ها بازتولید می‌شوند، اختلاف‌ها مدیریت می‌شوند و احساس تعلق شکل می‌گیرد. وقتی این میدان تضعیف شود، جامعه وارد وضعیت فرسایشی می‌شود که جبران آن بسیار پرهزینه‌تر از تقویت بودجه فرهنگی است.

هزینه‌های پنهان بی‌توجهی

نماینده مجلس با اشاره به منطق بودجه‌ریزی فعلی، تأکید کرد که تصمیم‌گیران معمولاً تنها هزینه‌های ملموس و فوری را در نظر می‌گیرند و از هزینه‌های پنهان ناشی از بی‌توجهی به فرهنگ غافل می‌مانند. این هزینه‌های پنهان شامل موارد زیر هستند:

• کاهش سرمایه اجتماعی
• افزایش تنش‌های اجتماعی
• تضعیف هویت جمعی

این موارد، هزینه‌هایی هستند که در هیچ ردیف بودجه‌ای ثبت نمی‌شوند، اما دیر یا زود خود را بر جامعه تحمیل خواهند کرد.

فرهنگ؛ ابزار حکمرانی هوشمندانه

به باور این نماینده، راهکار اصلی صرفاً افزایش کمی بودجه نیست، بلکه تغییر منطق تصمیم‌گیری است. اگر فرهنگ به عنوان ابزاری برای «حکمرانی هوشمندانه» تعریف شود، آنگاه منابع پایدار برای آن در نظر گرفته خواهد شد. این تغییر رویکرد مستلزم اقداماتی نظیر اصلاح نقش شرکت‌های بزرگ و بازنگری در اولویت‌های هزینه‌ای دولت است. تا زمانی که فرهنگ آخرین گزینه باقی بماند، چرخه تضعیف آن تکرار خواهد شد.

وی در پایان تأکید کرد: جامعه‌ای که بنیان فرهنگی ضعیفی داشته باشد، سریع‌تر خسته، بی‌تفاوت و سخت‌تر اصلاح می‌شود. بودجه فرهنگ در واقع سرمایه‌گذاری برای شنیده شدن صدای جامعه و حفظ پیوند حیاتی میان مردم و ساختار حکمرانی است و نادیده گرفتن آن، نادیده گرفتن آینده کشور محسوب می‌شود.