تحلیل استراتژی اوسمار: احتیاط بیش از حد و عدم بهره‌گیری از برتری ۱۰ نفره تراکتور

استراتژی محتاطانه: ۶۰ دقیقه دفاع محض

در دیدارهای حذفی، برخلاف لیگ برتر، هیچ‌کس انتظار فوتبال کاملاً تهاجمی و جذاب را ندارد و تمرکز بیشتر روی حفظ دروازه و کاهش ضربه‌پذیری منطقی به نظر می‌رسد. پرسپولیس تمام جوانب را برای پایین آوردن میزان آسیب‌پذیری‌اش لحاظ کرده بود و در یک بازی کاملاً کنترلی، برنامه مشخصی داشت.

در ۶۰ دقیقه ابتدایی، پرسپولیس عمدتاً در نیمه خودی محبوس بود و حتی با وجود فرصت‌هایی برای ضدحمله سریع، اشتیاقی برای این کار نشان نمی‌داد. دو شانس گلزنی ابتدای بازی تراکتور نیز نه به واسطه حملات تاکتیکی میزبان، بلکه با اشتباهات فردی بازیکنان پرسپولیس به وجود آمد و غیر از آن، تراکتور تنها یک موقعیت گل از روی ضربه ایستگاهی (کرنر) خلق کرد.

این رویکرد سبب شد تا بازیکنان خلاقی مانند بیفوما و اورونوف، عملاً بیکارترین نفرات تیم باشند و آنقدر دوندگی بی‌هدف داشته باشند که یا دچار مصدومیت شوند یا به عنوان اولین گزینه‌های تعویض در نظر گرفته شوند.

تعویض‌ها و گره‌گشایی دیرهنگام

نقشه بازی پرسپولیس در نیمه دوم نیز پیگیری شد تا اینکه یک ضربه ایستگاهی دیگر شرایط را تغییر داد و پرسپولیس گل دریافت کرد. پس از این گل، تغییرات اوسمار درست و بموقع به نظر می‌رسید؛ ورود همزمان شکاری و کاظمیان برای تغییر شکل تیم مناسب بود، اما در عمل و در شکل بازی تیم اتفاق ویژه‌ای رخ نداد و عملاً این تغییرات دقیقه ۸۶ بود که موتور پرسپولیس را گرم‌تر کرد و در نهایت با افزایش فشار، گل مساوی به دست آمد.

ورود باکیچ به زمین و حضور احمدزاده در مرکز زمین، ریتم بازی پرسپولیس را بهبود بخشید، اما واقعیت این است که اگر اشتباه بیرانوند در خروج از دروازه رخ نمی‌داد، شاید گل مساوی به این سادگی به دست نمی‌آمد.

بزرگترین علامت سوال: ۲۰ دقیقه برتری عددی

با گل مساوی و ورود به وقت‌های اضافه، پرسپولیس به دلیل شرایط روانی بهتر، دست بالا را داشت که نتیجه آن، اخراج محمد نادری، مدافع چپ تراکتور، در دقیقه ۱۰۴ تحت فشار بود. با اخراج نادری، پرسپولیس نزدیک به ۲۰ دقیقه فرصت داشت تا با بالا بردن فشار به گل دوم رسیده و سرنوشت بازی را به ضربات مرگبار پنالتی نکشاند.

پرسپولیس هیچ استفاده‌ای از این برتری نکرد و حتی در برخی دقایق پایانی با عقب رفتن و ترس بی‌مورد، نزدیک بود دروازه‌اش باز شود. این عدم بهره‌گیری از امتیاز یک یار بیشتر، دومین علامت سوال بزرگ نزد هواداران پرسپولیس را به وجود آورد.

تأثیر تعویض اجباری و محدودیت تهاجمی

البته یک اتفاق مهم در وقت‌های اضافه در رقم خوردن این شرایط تأثیرگذار بود؛ لحظاتی قبل از ده نفره شدن تراکتور، ابرقویی مصدوم شد و تعویض ششم اوسمار یک تغییر اجباری بود. در واقع اگر پورعلی گنجی به عنوان یک مدافع جای ابرقویی را نمی‌گرفت، سرمربی برزیلی می‌توانست در نیمه دوم وقت‌های اضافه، تعویض ششم را به شکل دیگری و در راستای بالا بردن قوای تهاجمی‌اش انجام دهد.

در آن لحظات، تنها نیروی تهاجمی روی نیمکت، امیرحسین محمودی جوان بود که تا آن زمان برای تیم بزرگسالان بازی نکرده بود؛ هرچند شاید ریسک روی او در لحظات پایانی می‌توانست سرنوشت این مسابقه را تغییر دهد.

پرسش‌های اساسی پس از مسابقه

در حالی که بیشتر هواداران درباره پنالتی‌های از دست رفته بازیکنانی مانند عمری و باکیچ صحبت می‌کنند، سؤالات اساسی‌تر حول محور استراتژی مربی است:

• چرا تا قبل از گل تراکتور، احتیاط در آن حد و اندازه در دستور کار پرسپولیس بود؟
• چرا با وجود اجباری بودن تعویض ششم، این تیم نتوانست از امتیاز یک یار بیشتر در ۲۰ دقیقه پایانی بهره‌ای ببرد؟