بررسی بازی Terminator 2D: No Fate؛ ادای احترام به Contra با گیم‌پلی آشفته و نمره ۶.۵

فیلم «ترمیناتور ۲: روز داوری» (Terminator 2: Judgement Day) نه تنها یکی از برجسته‌ترین آثار تاریخ سینما، بلکه یک پدیده فرهنگی محسوب می‌شود که همراه با فیلم اول، توانسته است این فرنچایز را با وجود دنباله‌های ضعیف، زنده نگه دارد. در سال‌های اخیر، بازی‌های اقتباسی از این مجموعه بهبود یافته‌اند، و پس از عرضه موفقیت‌آمیز Terminator: Resistance در سال ۲۰۱۹، اکنون شاهد انتشار بازی اکشن دوبعدی جدیدی به نام Terminator 2D: No Fate هستیم.

ادای احترام به گذشته با گیم‌پلی متنوع اما آشفته

بازی No Fate بیش از آنکه بخواهد در قالب استانداردهای امروزی قرار گیرد، نامه‌ای عاشقانه به فیلم دوم ترمیناتور و عناوین تیراندازی قدیمی کنسول‌ها، به‌ویژه بازی Contra، است. همین رویکرد باعث شده تا شاهد نوعی شلختگی خاص در ساختار بازی باشیم. به نظر می‌رسد سازنده تلاش کرده تا هرآنچه را که به آن علاقه داشته، در این اثر بگنجاند؛ نتیجه نهایی اگرچه بد نیست، اما ایرادات مهمی به آن وارد است.

No Fate یک اکشن دوبعدی است که در آن بازیکنان در مسیری خطی از چپ به راست حرکت کرده و با تعداد زیادی از دشمنان درگیر می‌شوند. با این حال، به جای عمیق کردن همین روند، انواع مختلفی از ژانرها و لحظات ویژه به بازی اضافه شده‌اند. این تنوع بالا در یک اثر کمتر از دو ساعته، ضروری به نظر نمی‌رسد و به عمق گیم‌پلی آسیب زده است.

تغییر سبک‌های ناگهانی و نقش‌آفرینی شخصیت‌ها

بازیکنان اغلب مراحل را با شخصیت سارا کانر پشت سر می‌گذارند، در حالی که حضور T-800 محدودتر است. سارا در هر بخش تنها می‌تواند از یک تفنگ استفاده کند و امکان برداشتن سلاح‌های مختلف را ندارد. همچنین، در برخی مراحل، ناگهان عناصر مخفی‌کاری و بقا به بازی اضافه می‌شوند، به طوری که باید از دید چراغ قوه‌ها و دوربین‌های امنیتی دور ماند.

بهترین بخش‌های گیم‌پلی، مراحل مربوط به جان کانر هستند. این ماموریت‌ها کاملاً از دل بازی Contra بیرون آمده‌اند؛ در این بخش‌ها بازیکن به اسلحه‌های مختلفی دسترسی پیدا کرده و با باس‌ها و دشمنان رباتی هیجان‌انگیزی مبارزه می‌کند. کنترل T-800 نیز تنها پس از یک بار اتمام بازی در دسترس قرار می‌گیرد، به جز نبرد رستوران که سبک بازی به یک اکشن تن‌به‌تن با قابلیت حرکت در عمق تغییر می‌کند.

چالش‌های کلاسیک: تکرار، سختی و طراحی مراحل

برای مشاهده تمام سناریوها، پایان‌های متفاوت با فیلم و پشت سر گذاشتن همه باس‌ها، بازیکن باید بازی را سه‌بار به اتمام برساند. این رویکرد که در میان آثار قدیمی الهام‌بخش توسعه‌دهنده پذیرفته شده بود، ممکن است برای بسیاری از بازیکنان امروزی خسته‌کننده باشد. البته حالت‌هایی مانند Arcade Mode و Level Training نیز بر انجام چندباره تمرکز دارند و به دلیل کوتاه بودن بازی، انگیزه برای تکرار ایجاد می‌کنند.

یکی دیگر از ویژگی‌های کلاسیک بازی، سختی بالا است. شکست‌های متعدد منجر به «Game Over» کامل می‌شود و نیاز به دقت فراوان دارد. خوشبختانه کنترل کاراکترها سریع و روان است و قابلیت‌هایی مانند سر خوردن روی زمین (مشابه Contra: Hard Corps) بازیکن را از تیر دشمنان مصون می‌دارد.

انتقاد به طراحی ساده و عجولانه مراحل

طراحی مرحله قطعاً از نکات مثبت بازی نیست و به نظر می‌رسد با عجله انجام شده است. مراحل نه تنها بسیار کوتاه هستند، بلکه:

• کشف مسیرها یا آیتم‌های مخفی تقریباً بی‌معنا است.
• حرکت عمودی و پرش روی سکوها مورد بی‌مهری قرار گرفته است.
• اغلب درگیری‌ها صرفاً با نشستن و شلیک کردن انجام می‌شود.

با وجود گنجاندن دو نوع پرش در بازی، طراحی سکوها و موانع بسیار ساده و محدود است و گیم‌پلی پرجنب‌وجوش مورد انتظار را ارائه نمی‌دهد. مکانیک سنگر گرفتن نیز از دیگر قابلیت‌هایی است که به ندرت و به صورت محدود در اختیار بازیکن قرار می‌گیرد.

خروجی بصری و ضعف روایی

از نظر بصری و طراحی هنری، Terminator 2D: No Fate عملکرد خوبی داشته است. گرافیک پیکسلی و حرکات نرم و زیبای کاراکترها، به ویژه حرکات شخصیت منفی اصلی یعنی ربات T-1000، جالب توجه است. در زمینه موسیقی نیز شاهد تنوع قابل قبولی از قطعات تند Synth و Metal هستیم، هرچند ممکن است با سلیقه همه سازگار نباشد.

با این حال، بازی از نظر روایی ایرادات اساسی دارد. وقایع مهم فیلم به شکلی خلاصه‌وار و عجله‌ای پوشش داده شده‌اند که فهم داستان را دشوار می‌سازد. در نتیجه، برای درک کامل و لذت بردن از کلیت بازی، تماشای فیلم‌ها ضروری است.

جمع‌بندی و نمره نهایی

در مجموع، Terminator 2D برای عاشقان بازی‌های قدیمی و فیلم «ترمیناتور ۲» ایده‌آل است. اما برای کسانی که علاقه خاصی به این دو موضوع ندارند، گیم‌پلی کوتاه، شلخته و داستان نامفهوم آن ممکن است آزاردهنده باشد. همچنین، قیمت ۳۰ دلاری بازی با توجه به محتوای آن بالا ارزیابی می‌شود و به علاقه‌مندان توصیه می‌شود تا زمان تخفیف منتظر بمانند.

Terminator 2D: No Fate برای همه مناسب نیست و بیش‌تر گیمرهای قدیمی و عاشقان فیلم‌های ترمیناتور را به عنوان مخاطب، هدف قرار داده است. در نتیجه، به جای یک اثر اکشن پخته که روی پای خود می‌ایستد، شاهد تنوعی از گیم‌پلی‌های سطحی و شخصیت‌های قابل بازی نه‌چندان عمیق هستیم که به زور در یک بازی دو ساعته گنجانده شده‌اند.

نکات مثبت و منفی و نمره نهایی

نمره نهایی: ۶.۵ از ۱۰