مطالعه آلمان: پیری عامل مستقیم مرگ نیست، ضعف سیستم قلبی عروقی دلیل اصلی است

برای سال‌ها، تصور عمومی بر این بود که پیری به خودی خود یک علت طبیعی و مستقیم برای مرگ است، چرا که سیستم‌های بدن به تدریج با افزایش سن تحلیل می‌روند. اما یک پژوهش جدید و جنجالی که توسط مرکز بیماری‌های عصبی آلمان انجام شده است، این باور دیرینه را به چالش کشیده و نشان می‌دهد که پیری صرفاً مرحله‌ای است که بدن را مستعد ابتلا به بیماری‌های کشنده می‌کند.

پیری، نشانگر ضعف نه عامل مستقیم مرگ

محققان در این مطالعه دریافتند که علائم شناخته‌شده پیری، مانند تجمع سلول‌های مرده، آسیب دیدگی DNA و زوال کلاهک‌های کروموزومی (ساختار‌های محافظ در انتهای کروموزوم‌ها)، به طور مستقیم عامل مرگ نیستند.

در واقع، این علائم صرفاً نشانگرهایی از ضعف بدن و افزایش آسیب‌پذیری آن در برابر بیماری‌های کشنده، نظیر نارسایی قلبی، هستند.

تحلیل ۲۴۱۰ گزارش کالبدشکافی و نقش سیستم گردش خون

تیم تحقیقاتی با تحلیل دقیق ۲۴۱۰ گزارش کالبدشکافی، به این نتیجه رسید که سیستم گردش خون (سیستم قلبی عروقی) اصلی‌ترین نقطه آسیب‌پذیری بدن در فرآیند پیری است. شایع‌ترین علت مرگ، بیماری‌های قلبی عروقی، به‌ویژه حملات قلبی بود که در بسیاری از موارد تنها پس از کالبدشکافی تشخیص داده شدند و ۳۹ درصد از کل موارد را تشکیل می‌دادند.

حتی در میان افراد صدساله که اغلب از سلامت نسبی برخوردارند، پیری به عنوان علت مرگ شناخته نشد. توزیع علل مرگ در این افراد به شرح زیر بود:

• حدود ۷۰ درصد به دلیل بیماری‌های قلبی عروقی.
• یک چهارم (۲۵ درصد) به دلیل نارسایی تنفسی.
• درصد کمتری به دلیل نارسایی سایر اندام‌های خاص.

بر اساس تجزیه و تحلیل گزارش‌های کالبدشکافی، توزیع علل اصلی مرگ به صورت زیر بوده است:

داروهای ضد پیری: تعویق بیماری یا کند کردن روند پیری؟

این یافته‌ها همچنین درک ما از داروهای «ضد پیری» را تغییر می‌دهد. محققان تأکید دارند که این داروها روند پیری را کند نمی‌کنند، بلکه صرفاً شروع بیماری‌های خاص را به تأخیر می‌اندازند.

«تحقیقات پیری مدت‌هاست که تحت تأثیر فرضیاتی قرار گرفته است که ممکن است پیچیدگی واقعی این فرآیند را منعکس نکنند. افزایش طول عمر اغلب نشان‌دهنده تأخیر در شروع برخی بیماری‌ها است، نه کند کردن خود فرآیند پیری.»

محققان هشدار می‌دهند که بیشتر مطالعات در مورد مداخلات ضد پیری بر روی حیوانات مسن‌تر انجام شده است. در مواردی که حیوانات جوان‌تر نیز درگیر بوده‌اند، درمان هم برای حیوانات جوان و هم برای مسن‌تر مفید بوده که نشان‌دهنده بهبود کلی سلامت است، نه تغییر روند پیری. ارزیابی اثربخشی این مداخلات مستلزم آزمایش آنها روی حیوانات میانسال برای پیگیری روند زوال با افزایش سن است.

سلول‌های زامبی و فرضیه جدید پیری

یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های پیری، پدیده «سلول‌های زامبی» است. این سلول‌های آسیب‌دیده تقسیم را متوقف می‌کنند اما نمی‌میرند. آنها در بدن باقی مانده و مواد التهابی آزاد می‌کنند که به پیری و بیماری‌هایی مانند آلزایمر، آرتروز، سرطان و دیابت کمک می‌کنند.

بر اساس این نظریه، سلول‌های زامبی محرک‌های اصلی پیری هستند و از بین بردن آن‌ها می‌تواند بیماری را در بزرگسالان مسن‌تر کاهش داده و زوال طولانی‌مدت اندام‌ها را کند سازد.