راز طول عمر ایتالیایی‌ها: کشف ارتباط صدسالگی با DNA شکارچیان باستانی

یک مطالعه جدید و شگفت‌انگیز بر روی ژنوم ایتالیایی‌های صدساله نشان می‌دهد که راز طول عمر فوق‌العاده این افراد ممکن است در میراث ژنتیکی به‌جای‌مانده از اجداد شکارچی–گردآورنده باستانی نهفته باشد. این یافته‌های مهم می‌تواند دریچه‌ای نو به سوی درک بهتر فرایند پیچیده پیری بگشاید.

تحلیل ژنوم برای کشف راز صدسالگی

ایتالیا همواره یکی از بالاترین آمارهای افراد صدساله در جهان را به خود اختصاص داده است، اما دلایل دقیق این پدیده تا کنون نامشخص بود. در حالی که مطالعات پیشین بر نقش «ژن‌های خوب» به‌ارث‌رسیده از نیاکان در کنار عوامل محیطی و عادات روزمره تأکید داشتند، پژوهش جدید به دنبال شناسایی دقیق این عوامل ژنتیکی بود.

برای دستیابی به این هدف، دانشمندان ژنوم بیش از ۳۰۰ فرد صدساله و همچنین نزدیک به ۷۰۰ بزرگسال سالم با میانگین سنی حدود ۵۰ سال را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند.

مقایسه با چهار گروه باستانی

پژوهشگران برای درک بهتر ترکیب ژنتیکی ایتالیایی‌های امروزی، دی‌اِن‌اِی نمونه‌های مورد مطالعه را با ژنوم‌های باستانی چهار گروه اصلی که جمعیت کنونی ایتالیا را شکل داده‌اند، مقایسه کردند. این گروه‌های باستانی عبارت بودند از:

• شکارچی–گردآورندگان غربی (WHG): ساکنان اولیه اروپا پس از عصر یخبندان.
• کشاورزان نوسنگی آناتولی.
• گروه‌های کوچ‌نشین عصر برنز.
• گروه‌های باستانی مناطق ایران و قفقاز.

نتایج این مقایسه نشان داد که افرادی که به سن ۱۰۰ سالگی رسیده‌اند، به‌طور میانگین سهم بیشتری از دی‌اِن‌اِی به‌ارث‌رسیده از شکارچی–گردآورندگان غربی نسبت به جمعیت عمومی دارند.

ارتباط مستقیم DNA باستانی با طول عمر

با وجود اینکه ایتالیایی‌های مورد بررسی ترکیبی از دی‌اِن‌اِی هر چهار گروه باستانی را حمل می‌کردند، تنها ماده ژنتیکی مربوط به شکارچی–گردآورندگان غربی بود که با افزایش طول عمر ارتباط مستقیم داشت.

داده‌های آماری این مطالعه بسیار قابل توجه است:

با هر افزایش کوچک در میزان دی‌اِن‌اِی شکارچی–گردآورنده، احتمال صدساله شدن یک فرد ۳۸ درصد افزایش می‌یابد.

علاوه بر این، پژوهشگران به تفاوت‌های جنسیتی مهمی دست یافتند. زنانی که سهم بیشتری از این دی‌اِن‌اِی باستانی را داشتند، شانس رسیدن به ۱۰۰ سالگی را بیش از دو برابر مردان نشان دادند.

مزیت بقای ژن‌های عصر یخبندان

دانشمندان گمان می‌کنند که این ژن‌ها احتمالاً در دوران آخرین عصر یخبندان، زمانی که نیاکان ما مجبور به سازگاری برای بقا در شرایط بسیار سخت و با منابع غذایی محدود بودند، برتری پیدا کرده و تثبیت شده‌اند. این سازگاری‌های ژنتیکی ممکن است همچنان به افزایش مقاومت و طول عمر در نوادگان امروزی کمک کنند.