شکست «یک سال خوب»؛ ناکامی همکاری ریدلی اسکات و راسل کرو پس از «گلادیاتور»

«یک سال خوب»؛ تلاشی ناموفق در ژانر کمدی-رمانتیک

«یک سال خوب» داستان «مکس اسکینر» را روایت می‌کند؛ مردی که به‌طور غیرمنتظره‌ای تاکستانی در پروانس فرانسه به ارث می‌برد. این فیلم تلاش داشت ترکیبی دلنشین از درام و کمدی عاشقانه را ارائه دهد، اما منتقدان بلافاصله آن را «ساختگی» و «بی‌روح» توصیف کردند و معتقد بودند که اسکات، کارگردان برجسته آثار حماسی، در این ژانر موفق عمل نکرده است.

شکاف عمیق میان نظر منتقدان و مخاطبان

یکی از نکات قابل توجه در مورد این فیلم، تفاوت فاحش میان دیدگاه منتقدان حرفه‌ای و تماشاگران عام بود که نشان‌دهنده دو تجربه کاملاً متفاوت از تماشای فیلم است:

درحالی‌که منتقدان بر ضعف روایت، کشدار بودن داستان و پایان ضعیف فیلم تأکید داشتند، بسیاری از مخاطبان از فضای دلنشین روستایی فرانسه و حضور ستاره‌های بزرگ در یک کمدی عاشقانه لذت بردند. منتقدان همچنین معتقد بودند که بازی کرو در قالب کمدی چندان موفق نبود و روایت عاشقانه‌اش با «فنی» (با بازی ماریون کوتیار) غیرطبیعی و تحمیلی به نظر می‌رسید.

پایان‌بندی ضعیف و کلیشه‌ای

داستان فیلم حول محور رابطه‌ عاشقانه‌ مکس و فنی شکل می‌گیرد، درحالی‌که شخصیتی به نام «کریستی» (ابی کورنیش) نیز مدعی می‌شود دخترعموی مکس و وارث قانونی تاکستان است. با این حال، بزرگ‌ترین انتقاد به پایان‌بندی فیلم وارد شد:

مکس در پایان تصمیم می‌گیرد کار پردرآمد خود در لندن را رها کرده و در فرانسه بماند. اما انگیزه‌ او صرفاً عشق به فنی است و هیچ علاقه‌ای به تاکستان یا مسیر تازه‌ای در زندگی نشان نمی‌دهد. همین امر باعث شد پایان فیلم بیشتر شبیه یک «کلیشه‌ ژانری» باشد تا یک تحول بزرگ و باورپذیر عاشقانه.

این تجربه در نهایت به وضوح نشان داد که ریدلی اسکات، که در ساخت آثار حماسی و پرتنش عملکردی درخشان دارد، در ژانر کمدی-رمانتیک مهارت لازم را ندارد. «یک سال خوب» به‌عنوان یکی از ناکام‌ترین پروژه‌های مشترک او با راسل کرو در تاریخ سینما به ثبت رسید.