هشدار علمی درباره تتو؛ جوهر خالکوبی به غدد لنفاوی می‌رود و ایمنی بدن را تغییر می‌دهد

خالکوبی یا تتو که در سال‌های اخیر به یک پدیده محبوب تبدیل شده، ممکن است تنها یک اقدام زیبایی نباشد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که جوهر رنگین تتو تنها بر روی سطح پوست باقی نمی‌ماند، بلکه با جابه‌جایی در بدن به غدد لنفاوی منتقل شده و می‌تواند تاثیرات بلندمدتی بر سیستم ایمنی بدن بگذارد. اگرچه نتایج این تحقیق هنوز درباره مثبت یا منفی بودن این تغییرات بر روی بدن نتیجه‌گیری قطعی ارائه نداده است، اما باقی‌ماندن جوهر در غدد لنفاوی می‌تواند به‌صورت مداوم، ایمنی داخلی بدن را تغییر دهد.

تاثیرات بلندمدت خالکوبی بر دفاع بدن

به نظر می‌رسد که تتو می‌تواند مشکلاتی اساسی از جمله التهاب در سیستم ایمنی ایجاد کند. سانتیاگو گنزالز، دانشمند ارشد این تحقیق، توضیح داده است که این مسئله باید در آینده مورد بررسی بیشتری قرار گیرد. او به همه پیشنهاد کرده است که در مورد تتو زدن احتیاط بیشتری داشته باشند، زیرا هنوز تحقیقات زیادی باید در این حوزه انجام شود.

نحوه تعامل جوهر تتو با سلول‌های ایمنی

ترکیب پیچیده‌ای از جوهر که در مایعات بدن حل نمی‌شود، به تتو دوام می‌دهد. در حالی که پیش‌تر برخی از ترکیبات جوهر تتو با مشکلات مختلف سلامتی مرتبط دانسته شده بودند، پژوهش‌های محدودی درباره تعامل اجزای جوهر با سیستم ایمنی صورت گرفته است. برای بررسی دقیق‌تر نحوه تاثیرگذاری جوهر تتو، آقای سانتیاگو و همکارانش یک مدل آزمایشی روی موش‌ها طراحی کردند.

جزئیات آزمایش و نتایج کلیدی

در این آزمایش، یک وصله کوچک به مساحت ۲۵ میلی‌مترمربع با سه جوهر تجاری رایج (مشکی، قرمز و سبز) روی کف پای موش‌ها تتو شد. با استفاده از میکروسکوپ پیشرفته، جابه‌جایی لحظه‌ای جوهر بلافاصله پس از خالکوبی دنبال شد. نتایج کلیدی این پژوهش عبارتند از:

• جوهر در محل خالکوبی باقی نمی‌ماند و به سرعت به غدد لنفاوی منتقل می‌شود.
• در گره‌های لنفاوی، ماکروفاژها (سلول‌های ایمنی مسئول از بین بردن میکروب‌ها و سلول‌های آسیب‌دیده) این جوهر را جذب می‌کنند.
• جذب جوهر توسط ماکروفاژها، یک پاسخ التهابی را آغاز می‌کند.
• پس از گذشت تنها ۲۴ ساعت از خالکوبی، سطح ماکروفاژها کاهش شدیدی یافت که نشان‌دهنده مرگ آنها توسط جوهر تتو است.
• آثار جوهر تتو حتی پس از گذشت دو ماه نیز در گره‌های لنفاوی مشاهده شدند.

بر اساس فرضیه این پژوهش، ماندگاری جوهر و مرگ ماکروفاژها می‌تواند بر توانایی این سلول‌ها در کنترل گسترش ویروس‌ها و باکتری‌های بیماری‌زا اثرگذار باشد و ایمنی بدن را تحت‌الشعاع قرار دهد.