مهندس ویلچری آلمانی با بلو ارجین به فضا رفت و تاریخ‌ساز شد

پرواز تاریخی مهندس ویلچری آلمانی به لبه فضا

میکائیلا بنتهاوس، مهندس آلمانی که پس از یک سانحه شدید دوچرخه‌سواری کوهستان دچار آسیب نخاعی شده و از ویلچر استفاده می‌کند، روز شنبه با پروازی کوتاه اما واقعی با فضاپیمای بلو ارجین، رؤیای دیرینه‌اش برای رسیدن به لبه فضا و تجربه بی‌وزنی را محقق ساخت و تاریخ‌ساز شد. او همراه با پنج مسافر دیگر سوار بر فضاپیمای شرکت بلو ارجین شد و تا لبه فضا بالا رفت؛ جایی که می‌توان برای چند دقیقه بی‌وزنی را تجربه کرد و زمین را از بالا دید.

بنتهاوس هفت سال پیش در جریان حادثه دوچرخه‌سواری کوهستان به‌شدت مجروح شد و از آن زمان دیگر قادر به راه رفتن نیست. با‌این‌حال، این محدودیت مانع تحقق یکی از بزرگ‌ترین رؤیاهایش نشد.

صعود به مرز ۱۰۵ کیلومتری و تجربه بی‌وزنی

بنتهاوس برفراز موشک نیوشپرد از غرب تگزاس پرتاب شد و تا ارتفاع حدود ۱۰۵ کیلومتری از سطح زمین صعود کرد. این ارتفاع معمولاً به‌عنوان مرز فضا شناخته می‌شود؛ جایی که جو زمین به‌شدت رقیق می‌شود و شرایط بی‌وزنی به‌وجود می‌آید. بنتهاوس پس از فرود اظهار داشت که در تمام مسیر صعود از شدت هیجان می‌خندید و وقتی به بی‌وزنی رسید، حتی تلاش کرد بدنش را وارونه کند.

در این پرواز، هانس کونیگسمان، مدیر بازنشسته شرکت اسپیس ایکس که او نیز متولد آلمان است، بنتهاوس را همراهی می‌کرد. کونیگسمان نه‌تنها در این سفر کنار بنتهاوس بود، بلکه در برنامه‌ریزی و تأمین مالی آن نیز نقش داشت. اگرچه قیمت بلیت‌ها اعلام نشد، اما پروازهای فضایی خصوصی معمولاً میلیون‌ها دلار هزینه دارند.

طراحی دسترس‌پذیر کپسول نیوشپرد

شرکت بلو ارجین اعلام کرد که برای حضور بنتهاوس در این مأموریت فقط تغییرات جزئی لازم بود. دلیل این امر آن است که کپسول نیو شپرد از ابتدا به‌صورت خودکار و با درنظرگرفتن دسترس‌پذیری برای همه‌ی افراد طراحی شده است. جیک میلز، مهندس بلو ارجین که آموزش خدمه و آماده‌سازی روز پرتاب را بر عهده داشت، می‌گوید کپسول به گونه‌ای ساخته شده که افراد بیشتری نسبت به پروازهای فضایی سنتی، بتوانند از آن استفاده کنند.

بلو ارجین پیش از این نیز مسافرانی با محدودیت حرکتی، یا افرادی با مشکلات بینایی و شنوایی را به فضا برده بود و حتی دو فرد ۹۰ ساله را نیز در فهرست گردشگران فضایی خود دارد.

تغییرات حداقلی برای جابه‌جایی

برای تسهیل حضور بنتهاوس، یک تخته انتقال ویژه‌ای به کپسول اضافه شد تا او بتواند از دریچه ورودی به صندلی‌اش جابه‌جا شود. همچنین، پس از فرود، تیم بازیابی فرشی روی زمین بیابانی پهن کرد تا او بلافاصله بتواند به ویلچر خود دسترسی پیدا کند. این مراحل بارها پیش از پرواز تمرین شده بود و کونیگسمان نیز در طراحی و آزمایش این تجهیزات نقش داشت. در سکوی پرتاب نیز آسانسوری وجود داشت که خدمه را تا ارتفاع هفت طبقه‌ای کپسول، که بر بالای موشک قرار دارد، بالا می‌برد.

پرواز بنتهاوس نشان داد با طراحی دسترس‌پذیر و تغییرات حداقلی، پرواز فضایی می‌تواند برای افراد کم‌توان هم امکان‌پذیر باشد.

پیام بنتهاوس: هرگز از رؤیاها دست نکشید

بنتهاوس پیش از پرواز گفته بود که حتی قبل از سانحه هم تصور نمی‌کرد پرواز فضایی گزینه‌ای واقعی برایش باشد؛ زیرا رقابت برای رسیدن به فضا حتی برای افراد کاملاً سالم هم بسیار سخت است. پس از حادثه، این رؤیا تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید، چون پیش از او سابقه‌ای از پرواز افراد دارای معلولیت شدید به فضا وجود نداشت.

پس از فرود، بنتهاوس با لبخند تأکید کرد که نباید هیچ‌وقت از رؤیاها دست کشید. او هدفش را فقط دسترس‌پذیرتر کردن فضا برای افراد کم‌توان ندانست، بلکه خواستار تقویت همین نگاه فراگیر در زندگی روی زمین شد. او امیدوار است این پرواز راه را برای افراد دیگری شبیه خودش باز کند و خودش فقط آغاز این مسیر باشد.

آمار مسافران بلو ارجین

در این سفر، علاوه بر بنتهاوس و کونیگسمان، چند مدیر و سرمایه‌گذار تجاری و یک دانشمند علوم کامپیوتر نیز حضور داشتند. با انجام این پرواز، تعداد افرادی که تاکنون با بلو ارجین به فضا رفته‌اند به ۸۶ نفر رسید.