دبیر جایزه حافظ: معیار ما «کیفیت» در تأثیرگذاری است، نه صرفاً تأیید نخبگان

دبیر مراسم جایزه حافظ در واکنش به انتقادهای اخیر آقای گبرلو، به تبیین فلسفه وجودی این جایزه پرداخت و تأکید کرد که رویکرد حافظ از ابتدا بر اساس دیدگاه زنده‌یاد علی معلم، بر حمایت از نسل جدید و ارتباط با مخاطب بنا شده و هرگز قصد رقابت یا موازی‌کاری با جشنواره‌های رسمی را نداشته است.

فلسفه وجودی جایزه حافظ: نه رقیب، که مکمل

دبیر این مراسم با اشاره به منش و نگاه علی معلم، بنیان‌گذار جایزه، بیان کرد که مراسم حافظ از ابتدا قرار نبود نسخه‌ای موازی یا رقیب جشن‌ها یا جشنواره‌های رسمی باشد. علی معلم به‌خوبی می‌دانست که سینمای ایران صرفاً با داوری‌های تخصصیِ بسته و حلقه‌های تکرارشونده زنده نمی‌ماند.

او معتقد بود که «اعتبار» فقط از دل سابقه و نام‌های تثبیت‌شده بیرون نمی‌آید، بلکه از امکان دیده‌شدن استعدادهای نو زاده می‌شود. باور او به جریان، مخاطب عام و نسل تازه، شالوده اصلی این جایزه را تشکیل می‌دهد.

تعریف متفاوت از «کیفیت هنری» و پاسخ به نقد «غلط مضاعف»

در پاسخ به اتهام‌هایی نظیر «غلط مضاعف»، دبیر مراسم حافظ توضیح داد که این اتهام زمانی معنا پیدا می‌کند که معیار قضاوت، صرفاً ذائقه یک طیف خاص باشد. در حالی که جایزه حافظ آگاهانه مسیری دیگر را انتخاب کرده است؛ مسیری که در آن:

• جوان‌ها، صداهای تازه و تجربه‌های نو حق حضور داشته باشند.
• حضور حتی برای کسانی که هنوز به کمال فرمی یا مقبولیت نخبگانی نرسیده‌اند، ممکن باشد.

علی معلم معتقد بود اگر نسل تازه را فقط با مترهای سخت‌گیرانه و محافظه‌کارانه بسنجیم، پیش از آن‌که رشد کنند، حذفشان کرده‌ایم.

برخلاف این ادعا که مراسم حافظ «کیفیت هنری را کنار گذاشته»، باید گفت این جایزه تعریف دیگری از کیفیت را مد نظر دارد؛ کیفیتی که فقط در پیچیدگی فرمال یا تأیید داوران خلاصه نمی‌شود، بلکه در تأثیرگذاری، ارتباط با مخاطب و جسارت نسل جدید معنا پیدا می‌کند.

اعتماد عملی به جوانان و آینده سینما

علی معلم بارها نشان داد که به جوان‌ها اعتماد عملی دارد، نه صرفاً شعاری. او با ایجاد تریبون، دیده‌شدن را برای استعدادهای جدید ممکن کرد و از این‌که نام‌های تازه کنار چهره‌های قدیمی بنشینند، هراسی نداشت. مراسم حافظ ادامه همین تفکر است و این رویکرد را نه خطا، نه تساهل، بلکه انتخاب آگاهانه یک مسیر متفاوت می‌داند.

دبیر مراسم در پایان نتیجه گرفت که اگر امروز این مسیر خوشایند برخی منتقدان نیست، مسئله نه «غلط مضاعف»، بلکه اختلاف در نگاه به آینده سینمای ایران است؛ آینده‌ای که به باور علی معلم، بدون حضور و حمایت از جوان‌ها، اساساً معنایی نخواهد داشت.