ناتوانی در ساخت مسکن و خروج ۴۰ میلیارد دلار سرمایه به ترکیه؛ هشدار ابربحران مسکن

امین بیدی، عضو انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان سازه‌های فولادی ایران، با هشدار نسبت به وقوع «ابربحران مسکن» در کشور، دلایل اصلی ناتوانی صنعت ساخت‌وساز در تأمین نیاز سالانه ۶۰۰ هزار واحدی و همچنین خروج گسترده سرمایه از این بخش را تشریح کرد.

بحران تقاضای انباشته و کسری شدید تولید مسکن

این مقام صنفی با اشاره به سابقه‌ی درخشان شرکت‌های ایرانی در پروژه‌های انبوه‌سازی جهانی در ۵۰ سال گذشته، تأکید کرد که امروز حتی با وجود قوی‌ترین شرکت‌ها، صنعت ساخت‌وساز کشور قادر به تولید سالیانه ۶۰۰ هزار واحد مسکونی نیست.

وی یادآور شد که آمار واقعی تولید سالیانه مسکن در ایران هیچ‌گاه از ۲۵۰ هزار واحد فراتر نرفته است و مجوزهای صادره نیز همواره کمتر از ۲۳۰ هزار مجوز در سال بوده است. این در حالی است که در سال‌های اخیر، تقاضای انباشته برای مسکن در شهرها به حدود سه میلیون واحد رسیده که پاسخی به آن داده نشده است.

دلایل رکود و خروج سرمایه از صنعت ساخت‌وساز

بیدی علت اصلی ناتوانی در سرمایه‌گذاری و ورود سرمایه به این صنعت را کاهش بودجه عمرانی کشور و همچنین شرایط رکود و جنگ اقتصادی دانست. این وضعیت منجر به پیامدهای نامطلوبی شده است که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

• خروج نیروی انسانی کارآمد از صنعت انبوه‌سازی.
• خروج پول، سرمایه و تجهیزات از این بخش حیاتی.
• سرمایه‌گذاری گسترده در کشورهای همسایه.

مطابق آمارهای رسمی، تنها در پنج سال اخیر حدود ۴۰ میلیارد دلار از سرمایه‌های کشور در ترکیه صرف صنعت ساخت‌وساز و خرید ملک شده است.

«دوزیست» شدن؛ راهکار بقای شرکت‌های انبوه‌ساز

عضو انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان سازه‌های فولادی تأکید کرد که مجموعه این شرایط، چاره‌ای جز حضور فعال در بازارهای بین‌المللی و صادرات خدمات فنی و مهندسی برای بقای صنعت انبوه‌سازی باقی نگذاشته است. وی با اشاره به نظر یکی از جامعه‌شناسان، اظهار داشت:

شرکت‌های ایرانی چاره‌ای جز «دوزیست» شدن ندارند و باید برای ادامه حیات، فعالیت‌های خود را به خارج از مرزها گسترش دهند.

توانمندی‌های بالقوه در تولید فولاد و صنعتی‌سازی

این مشکلات در حالی مطرح می‌شود که ایران از نظر توان تولید مواد اولیه و فنی در جایگاه مناسبی قرار دارد. ایران در سال جاری با تولید ۳۳ میلیون تن فولاد، رتبه هشتم فولادسازان جهان را کسب کرده است و سرمایه‌گذاری‌های انجام شده می‌تواند این رقم را به ۵۳ میلیون تن و کسب رتبه چهارم یا پنجم جهانی برساند.

بیدی برای اثبات توانمندی شرکت‌های داخلی در ساخت‌وساز انبوه، به نمونه‌ای اشاره کرد: «فقط در یک مورد، یک هزار و ۵۰۰ واحد مسکونی در پایتخت در مدت ۲۰۰ روز به شیوه صنعتی‌سازی ساخته شد، لذا توانمندی لازم نزد شرکت‌های ایرانی برای ساخت‌وساز انبوه وجود دارد.»