نیروی دریایی کشورهای محصور در خشکی؛ از میراث شکست بولیوی تا گشت‌زنی در خزر

در نگاه اول، وجود نیروی دریایی در کشورهای محصور در خشکی عجیب به نظر می‌رسد، اما واقعیت این است که این نیروها برای حفاظت از منافع ملی، امنیت آبراه‌های داخلی، رودخانه‌ها و دریاچه‌های بزرگ، اهداف حیاتی را دنبال می‌کنند. این کشورها اگرچه به آب‌های آزاد اقیانوسی دسترسی ندارند، اما حفظ حاکمیت و اجرای قانون در آب‌های داخلی، لزوم داشتن چنین نیرویی را توجیه می‌کند.

بولیوی؛ نماد کشوری محصور با نیروی دریایی

بولیوی شاید بارزترین مثال برای یک کشور محصور در خشکی است که نیروی دریایی دارد. داشتن این نیرو در بولیوی یک موضوع تاریخی است که ریشه در شکست این کشور در جنگ با شیلی در سال ۱۸۸۴ دارد؛ شکستی که منجر به از دست دادن بندر و دسترسی بولیوی به دریا شد.

نیروی دریایی بولیوی که تا سال ۲۰۱۸ حدود ۵,۰۰۰ پرسنل داشت، وظیفه گشت‌زنی در دریاچه تیتیکاکا (بزرگترین دریاچه آمریکای جنوبی) و همچنین رودخانه‌های آمازون را بر عهده دارد. اهداف اصلی این نیرو شامل:

• مبارزه با قاچاقچیان و جرایم سازمان‌یافته در آبراه‌ها.
• انجام عملیات نجات و امدادرسانی.
• حفظ امنیت و اجرای قانون در آب‌های داخلی.

نیروهای دریایی خاص در قزاقستان، سوئیس و رواندا

علاوه بر بولیوی، چندین کشور محصور در خشکی دیگر نیز به دلایل مختلف نیروهای دریایی تخصصی خود را حفظ کرده‌اند:

قزاقستان: گشت‌زنی در دریای خزر

قزاقستان، که بزرگترین کشور محصور در خشکی جهان است، نیروی دریایی خود را در دریای خزر مستقر کرده است. کشتی‌های این نیرو به طور خاص برای مقابله با شرایط چالش‌برانگیز خزر، از جمله کاهش سطح آب، طراحی شده‌اند.

سوئیس: بزرگترین ناوگان تجاری

سوئیس، به عنوان یکی از کشورهای محصور در خشکی، دارای بزرگترین نیروی دریایی تجاری در میان کشورهای مشابه است. این ناوگان شامل کشتی‌های تجاری بزرگ تا ۸۷,۰۰۰ تنی و همچنین شناورهای کوچک‌تر برای گشت‌زنی در دریاچه‌های مرزی است.

رواندا: پلیس دریایی در دریاچه کیوو

رواندا نیز واحد دریایی خود را در قالب پلیس ملی توسعه داده است. این واحد با در اختیار داشتن ۱۵ شناور و بیش از ۱۵۰ پرسنل، در دریاچه کیوو فعالیت می‌کند. وظایف اصلی این واحد نیز شامل مقابله با جرایم و انجام عملیات نجات در این دریاچه مهم است.

در مجموع، این نمونه‌ها نشان می‌دهند که حفظ نیروی دریایی برای امنیت و اجرای قانون در آب‌های داخلی، حتی برای کشورهایی که به اقیانوس دسترسی ندارند، امری ضروری و استراتژیک محسوب می‌شود.