ریشه‌های «Sinners»؛ رایان کوگلر: فیلم از سوگ عمویم و موسیقی بلوز متولد شد

رایان کوگلر، کارگردان سرشناس، در گفت‌وگویی با بن استیلر، جزئیات شخصی و عمیقی از ریشه‌های فیلم جدید و ژانرترکیبی خود، «Sinners»، را فاش کرد. او توضیح داد که چگونه این پروژه تلفیقی از سوگ خانوادگی، موسیقی بلوز می‌سی‌سیپی و جستجوی بهای دنبال کردن آرزوها است.

الهام از سوگ خانوادگی و گناه از دست دادن

این گفت‌وگو پس از نمایش فیلم «Sinners» در سالن DGA نیویورک انجام شد و کوگلر و استیلر در آن به بررسی ریشه‌های شخصی، الهامات موسیقایی و ساختار ژانری این اثر پرداختند.

کوگلر اظهار داشت که ایده اصلی فیلم با مرگ عمویش، جیمز، آغاز شد. جیمز مردی عاشق موسیقی بلوز بود که دوران کودکی کوگلر را با داستان‌های می‌سی‌سیپی و نوای موسیقی پر کرده بود. پس از درگذشت او در سال ۲۰۱۵، کوگلر سال‌ها با احساس گناه ناشی از «نبودن در لحظه» دست‌وپنجه نرم می‌کرد و همین سوگ عمیق، هسته احساسی و محرک اصلی فیلم را شکل داد.

پرسشی که سال‌ها ذهن کوگلر را درگیر کرده بود، تبدیل به محور فیلم شد: «بهای دنبال‌کردن رؤیاها چیست؟»

بازگشت به بلوز و جرقه صحنه مرکزی

کوگلر در دوران پساکرونا و اعتصاب‌های سینمایی، زمانی که آینده صنعت سینما نامطمئن به نظر می‌رسید، مجدداً به موسیقی بلوز روی آورد و همان‌جا جرقه ساخت فیلم زده شد. او توضیح می‌دهد که چگونه در حین ظرف‌شستن در خانه، با پخش آهنگ «Wang Dang Doodle» از هاولین وُلف، ناگهان تصویر یک جشن تمام‌شبانه در دل می‌سی‌سیپی دهه سی میلادی در ذهنش شکل گرفت؛ تصویری که بعدها به صحنه مرکزی فیلم تبدیل شد.

تصویرسازی بصری بلوز و خلق شخصیت‌ها

کارگردان «Sinners» از «تصویرسازی شدیداً بصری» نهفته در موسیقی بلوز سخن گفت و اینکه چگونه شخصیت‌ها، موجودات خون‌آشام و فضای مذهبی-اجتماعی منطقه دلتا، همگی از دل همین موسیقی بیرون آمده‌اند.

او همچنین فاش کرد که شخصیت‌های «اسموک» و «استک» با الهام مستقیم از دو پسرعموی بزرگ‌ترش خلق شده‌اند؛ کسانی که در کودکی با «تحسین و کمی ترس» به آن‌ها می‌نگریست. این رابطه پیچیده و مستقیم، در رابطه شخصیت جوان فیلم، «سمی»، با این دو پسرعمو بازتاب یافته است.

لحظه پیروزی جمعی و تجربه متافیزیکی موسیقی

کوگلر در فرآیند نگارش فیلمنامه به این نتیجه رسید که پیش از آغاز خشونت در نیمه دوم فیلم، نیاز به خلق یک لحظه پیروزی و اتحاد جمعی دارد. این صحنه شامل اجرای «سمی» برای جمعیت است؛ لحظه‌ای که در آن «روح موسیقی‌دانان گذشته» زنده می‌شود.

او این بخش از فیلم را یک «تجربه‌ای متافیزیکی» توصیف کرد که ریشه‌های عمیقی در فرهنگ غنی و روحانی موسیقی بلوز دارد و نقطه اوج احساسی داستان پیش از ورود به نبرد خونین با خون‌آشام‌هاست.