ایران دومین تولیدکننده جهانی داروی «اوندیشن» برای بیماران اس‌ام‌ای شد

دستاورد ملی در تولید داروی اس‌ام‌ای

تولید داخلی یک داروی حیاتی برای درمان بیماران مبتلا به آتروفی عضلانی نخاعی (SMA)، ایران را در جایگاه دومین کشور تولیدکننده این دارو در جهان، پس از یک شرکت سوئیسی، قرار داد. این موفقیت بزرگ توسط یک شرکت دانش‌بنیان ایرانی حاصل شده و امیدها برای دسترسی آسان‌تر و ارزان‌تر بیماران به درمان را زنده کرده است.

مدیر تولید این شرکت دانش‌بنیان با اعلام خبر تولید داروی «اوندیشن» برای بیماران اس‌ام‌ای، تأکید کرد که این دستاورد در شرایطی به دست آمده که پیش از این، دسترسی بیماران ایرانی به این داروی حیاتی بسیار محدود و کاملاً وابسته به واردات بود.

مشابه سوئیسی، تولید بومی

داروی تولید شده در داخل کشور، «اوندیشن» نام دارد و از نظر عملکردی مشابه داروی «اوریزی» ساخت کشور سوئیس است که به طور خاص برای درمان بیماران مبتلا به آتروفی عضلانی نخاعی (Spinal Muscular Atrophy) کاربرد دارد. این بیماری ژنتیکی و پیشرونده، عضلات را ضعیف کرده و زندگی بیماران را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.

پایان وابستگی به واردات گران‌قیمت

یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی بیماران و نظام سلامت کشور، قیمت بسیار بالای نمونه خارجی این دارو بود. با ورود داروی تولید داخل به بازار در سال ۱۴۰۳، انتظار می‌رود بخش قابل توجهی از این چالش‌ها مرتفع شود.

آمار نگران‌کننده سال ۱۴۰۱

پیش از تولید داخلی، وضعیت دسترسی بیماران به دارو بسیار بحرانی بود. بر اساس گزارش‌ها:

• تعداد تخمینی بیماران مبتلا به اس‌ام‌ای در کشور نزدیک به هزار نفر برآورد می‌شود.
• حدود ۷۰۰ نفر از این بیماران در سامانه‌های مربوطه ثبت شده بودند.
• در سال ۱۴۰۱، نخستین محموله وارداتی تنها شامل ۳۰۰ عدد دارو بود.

این آمار نشان می‌داد که در سال ۱۴۰۱، تنها ۳۰۰ نفر از بیماران ثبت‌شده امکان دریافت دارو را داشتند و همین موضوع نگرانی‌های جدی درباره ادامه درمان سایر بیماران ایجاد کرده بود.

صرفه‌جویی ارزی و کاهش هزینه‌ها

نمونه خارجی داروی اس‌ام‌ای از نظر قیمتی بسیار گران است. قیمت هر شیشه از این دارو در حدود ۷۹۰۰ پوند تعیین شده بود که معادل تقریبی یک میلیارد و ۲۶۰ میلیون تومان است.

ورود داروی «اوندیشن» به بازار، علاوه بر تأمین پایدار نیاز بیماران، می‌تواند صرفه‌جویی ارزی قابل توجهی برای کشور به همراه داشته باشد و بار مالی سنگین را از دوش خانواده‌ها و سیستم بهداشت و درمان بردارد.