نکوداشت منصور اوجی؛ رونمایی از کتاب «ما از پریدگان، ما از پرندگان»

زندگی و آثار منصور اوجی: میراثی از کلمات

منصور اوجی، زاده پاییز ۱۳۱۶، یکی از چهره‌های ماندگار شعر معاصر ایران است که در سال ۱۴۰۰ چشم از جهان فروبست. اوجی شاعری بود که با زبانی ساده، اما سرشار از پیچیدگی‌های فلسفی و انسانی، با انسان امروز سخن می‌گفت؛ انسانی که درگیر زمان، تنهایی، مرگ و معنا است.

از جمله مجموعه‌اشعار او می‌توان به «۱۶۲ شعر در ستایش شیراز»، «باغ و جهان مردگان»، «حیرانی‌ها»، «حرفی برای گفتن»، «دفتر گمشده»، «باغ شب»، «خواب درخت و تنهایی زمین»، «شهر خسته»، «این سوسن است که می‌خواند»، «مرغ سحر»، «صدای همیشه»، «شعرهایی به کوتاهی عمر»، «حالی است مرا»، «دفتر میوه‌ها»، «کتاب کلمات»، «دفتر شاعری» و «کوتاه مثل آه» اشاره کرد.

اوجی همواره بر دو عامل ارثی و اکتسابی برای هنرمند بودن تأکید داشت. این نگاه او را به یکی از چهره‌های ماندگار فارس تبدیل کرد و جایگاهش در میان بزرگان شعر معاصر، از جمله مهدی اخوان‌ثالث، سیمین دانشور و فروغ فرخزاد، تثبیت شد.

رونمایی از «ما از پریدگان، ما از پرندگان»

کتاب «ما از پریدگان، ما از پرندگان» به همت محمدرضا خالصی، نویسنده و منتقد ادبی، و با همکاری سیدمجتبی جعفری‌زوج، مدیر انتشارات رخشید، منتشر شده است. این مجموعه شامل ۱۱ مقاله در نقد و بررسی سروده‌های منصور اوجی است و عمق فکری و هنری آثار او را واکاوی می‌کند.

شعر اوجی، راهی برای انسان سرگردان

محمدرضا خالصی، نویسنده کتاب «ما از پریدگان، ما از پرندگان» درباره شعر منصور اوجی گفت: «غربی‌ها افسانه‌ای درباره‌ کشتی داچون دارند که دچار طلسم شده و در دریاها سرگردان است؛ نه می‌تواند لنگر بیندازد و نه آرامش بیابد؛ این افسانه، شبیه زندگی امروز ما و زیست در برزخی بی‌پایان است. منصور اوجی در چنین شرایطی، با شعرش راهی برای رهایی گشود.»

خالصی با اشاره به تجربه ۲۵ ساله همراهی خود با این شاعر معاصر شیراز، افزود که اوجی با کلامش مخاطب را مدهوش می‌کرد و همین مدهوشی، دلیل زنده بودن او پس از مرگ است. او عشق و زیبایی را دو پایه جهان اندیشه و زیست دانست که در اشعار اوجی بازتاب یافته‌اند.

منصور اوجی؛ شاعری نجواهای رسا

معاون فرهنگی و امور رسانه اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس، جمشید رضایی، نیز در این آیین به توصیف شعر اوجی پرداخت و گفت: «شیراز، شهر واژه‌هایی است که قرن‌هاست از دل کوچه‌ها و باغ‌ها برمی‌خیزند. اوجی از آن شاعرانی بود که فریاد نمی‌زد، بلکه نجوا می‌کرد و همین نجوا، عمیق‌تر و ماندگارتر بود.»

رضایی تاکید کرد که شعر اوجی با وجود سادگی ظاهری، پرمعنا و دارای اندیشه‌های بلند بود و بیش از آنکه خوانده شود، باید زیسته شود.

آرزوی اوجی و یادبودهای پایانی

غزل اوجی، دختر این شاعر، در سخنانی کوتاه از سلوک، نظم و مهربانی پدرش گفت. او فاش کرد که آرزوی پدرش، ساخت آرامستانی ویژه برای هنرمندان و کاشت سرو بر مزار هر هنرمندی بود که در شیراز درگذرد.

در پایان مراسم، احمد ایزدی، استاد دانشگاه شیراز، و مرضیه اوجی، خواهر این شاعر، خاطراتی از منصور اوجی را با شعرخوانی همراه کردند. همچنین، سکینه کیانی، همسر بهمن بیگی، کتاب‌هایی از ابراهیم گلستان و آثار مکتب بهمن بیگی را به دختر منصور اوجی و معاون فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس اهدا کرد.