خشکسالی پاس گل در لیگ برتر: هافبک‌های خلاق در کجای میدان هستند؟

لیگ برتر فوتبال ایران در فصل جاری با پدیده‌ای نگران‌کننده مواجه شده است: هافبک‌های خلاق و طراح که قلب تپنده هر تیم محسوب می‌شوند، در ایفای نقش اصلی خود یعنی گلسازی، عملکردی ضعیف از خود نشان داده‌اند. این وضعیت، بار اصلی خلق موقعیت و پاس گل را بر دوش مهاجمان و وینگرها انداخته و فوتبال ایران را با چالش جدی در این پست کلیدی روبه‌رو کرده است.

صدرنشینان جدول پاس گل: غیبت هافبک‌های کلاسیک

در حال حاضر، جدول برترین پاسورهای لیگ برتر حکایت از واقعیتی متفاوت دارد. شش بازیکن به طور مشترک با ثبت سه پاس گل در صدر قرار گرفته‌اند که اکثر آن‌ها در پست مهاجم نوک یا وینگر به میدان می‌روند و اثری از «شماره ۱۰»های سنتی در میان آن‌ها دیده نمی‌شود. این لیست شامل نام‌های زیر است:

• علی علیپور
• امیرحسین حسین‌زاده
• دانیال اسماعیلی‌فر
• مهدی هاشم‌نژاد
• رضا محمودآبادی
• امیرحسین رنگرز جدی

این آمار به وضوح نشان می‌دهد که وظیفه اصلی گلسازی و بار هجومی تیم‌ها، به طور کامل بر عهده بازیکنان کناری و خط حمله قرار گرفته است.

ستارگانی که کمتر از انتظار ظاهر شدند

پس از صدرنشینان، صف طولانی از بازیکنانی با دو پاس گل به چشم می‌خورد که انتظارات از آن‌ها بسیار فراتر بود. بازیکنانی نظیر ریکاردو آلوز، که سابقه آقای پاس گلی در ادوار مختلف لیگ برتر را دارد، به همراه محسن آذرباد، منیر الحدادی و هادی حبیبی‌نژاد، تنها موفق به ثبت دو پاس گل شده‌اند. این عملکرد برای هافبک‌هایی که از آن‌ها به عنوان مهندسان میانی زمین یاد می‌شود، بسیار نگران‌کننده است و نشان از افت محسوس در وظایف اصلی آن‌ها دارد.

ضعف در ضربات ایستگاهی و کرنر

علاوه بر عملکرد ضعیف هافبک‌ها در جریان بازی، آمار موجود همچنین ضعف تیم‌ها در بهره‌گیری از ضربات ایستگاهی و کرنر را آشکار می‌سازد. هیچ بازیکنی نتوانسته است با تکیه بر ارسال‌های مستقیم و دقیق از این موقعیت‌ها، جایگاه خود را در بالای جدول پاسورها ارتقا دهد. این موضوع نشان‌دهنده نیاز به تمرینات بیشتر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر برای استفاده بهینه از این موقعیت‌های طلایی است.

غیبت معنادار هافبک‌های پرسپولیس و ستارگان تراکتور

نکته عجیب‌تر و قابل تأمل، غیبت مطلق هافبک‌های تیم پرسپولیس و همچنین ستارگان خارجی تیم تراکتور، از جمله ایگور پوستونسکی یا هلیلویچ، در جمع برترین پاسورهاست. این مسئله به این گمانه‌زنی دامن می‌زند که فوتبال ایران با یک «خشکسالی» عجیب در پست هافبک خلاق روبه‌رو شده است، یا شاید تصمیمات تاکتیکی و شرایط زمین فوتبال، تأثیر منفی بر عملکرد این بازیکنان گذاشته است.