توسعه ژل تزریقی جدید برای ترمیم تارهای صوتی در دانشگاه مک‌گیل

چالش‌های ترمیم تارهای صوتی

تارهای صوتی انسان بافت‌هایی فوق‌العاده ظریف هستند که ترمیم آن‌ها همواره با چالش‌های فراوانی همراه بوده است. مواد تزریقی رایج که در حال حاضر برای درمان گرفتگی یا از دست دادن صدا به کار می‌روند، معمولاً عمر کوتاهی دارند و به سرعت توسط بدن جذب یا تجزیه می‌شوند. این محدودیت، بیماران را مجبور به تزریق‌های مکرر می‌کند که خود خطر آسیب بیشتر به بافت‌های حساس را افزایش می‌دهد.

در مقابل، ژل جدید توسعه‌یافته توسط تیم تحقیقاتی مک‌گیل، عملکردی شبیه به یک «چسب مولکولی» دارد. این ژل با ایجاد یک ساختار پایدار، زمان لازم برای بازسازی و بهبود بافت‌های آسیب‌دیده را به نحو مؤثری فراهم می‌آورد و راهکاری کارآمدتر برای بازگرداندن کیفیت صدا ارائه می‌دهد.

مزایای ژل جدید و فناوری «شیمی کلیک»

نتایج اولیه تحقیقات حاکی از آن است که این ژل نسبت به درمان‌های رایج کنونی، گزینه بهتری برای بازسازی تارهای صوتی آسیب‌دیده محسوب می‌شود. از دست دادن دائمی صدا اغلب زمانی رخ می‌دهد که بافت زخمی روی تارهای صوتی شکل می‌گیرد. در این راستا، ماندگاری بالای ژل جدید، نیاز به تزریق‌های مکرر را از بین برده و خطر آسیب‌های ثانویه را کاهش می‌دهد.

این ژل از پروتئین‌های بافت طبیعی ساخته شده که ابتدا به پودر تبدیل و سپس به فرم نهایی تزریقی درمی‌آیند. برای تقویت پایداری این ماده و کند کردن روند تجزیه آن در بدن، دانشمندان از تکنیکی پیشرفته به نام «شیمی کلیک» (Click Chemistry) بهره برده‌اند.

«مریم تبریزیان»، استاد ایرانی بخش مهندسی زیست‌پزشکی دانشگاه مک‌گیل، در تشریح این تکنیک می‌گوید: «این تکنیک همان چیزی است که رویکرد ما را منحصر‌به‌فرد می‌کند و باعث می‌شود ژل مانند یک چسب مولکولی عمل کرده و اجزا را به‌هم قفل می‌کند تا پس از تزریق، به‌سرعت از هم نپاشد.»

گروه‌های در معرض خطر و چشم‌انداز آینده

آسیب‌های تارهای صوتی به ویژه در میان سالمندان و افرادی که دچار رفلاکس اسید معده هستند یا سیگار می‌کشند، شیوع بالایی دارد. علاوه بر این، اشخاصی که شغلشان به استفاده مداوم از صدا وابسته است، مانند خوانندگان، معلمان و مجریان رادیویی، در معرض خطر بالاتری برای ابتلا به این عارضه قرار دارند.

در مراحل بعدی تحقیق، تبریزیان و همکارانش قصد دارند تا با بهره‌گیری از شبیه‌سازی‌های کامپیوتری، رفتار این ژل را با دقت بیشتری در بدن انسان بررسی کنند. در صورت تأیید یافته‌های اولیه توسط این شبیه‌سازی‌ها، گام بعدی شامل آزمایش این ماده در کارآزمایی‌های بالینی انسانی خواهد بود که می‌تواند راه را برای استفاده گسترده از این روش درمانی نوین هموار سازد.