مدال برنز جودوی کارگران کردستان: زنگ خطر برای مدیریت ورزش استان

عملکرد جودوی کردستان در رقابت‌های کشوری

رقابت‌های جودو قهرمانی و انتخابی تیم ملی کارگران کشور، با حضور ۱۲۰ جودوکار از ۲۳ استان، به میزبانی استان مرکزی و در سالن ماشین‌سازی اراک برگزار شد. این میدان جدی، هم سطح فنی بالایی داشت و هم معیار سنجش برنامه‌ریزی استان‌ها بود. در این رقابت‌ها، تیم کردستان تنها با یک مدال برنز به کار خود پایان داد؛ مدالی که توسط «صنعان مظهرپور» در وزن ۱۰۰+ کیلوگرم به‌دست آمد و بی‌تردید حاصل تلاش فردی و غیرت ورزشی اوست.

چرا یک مدال زنگ خطر است؟

وقتی تنها نماینده مدال‌آور، در وزن ۱۰۰+ کیلوگرم روی سکو می‌ایستد، سؤال اصلی اینجاست: سایر اوزان کجا بودند؟ برنامه آماده‌سازی چه شد؟ و نقش مدیریت ورزش کارگری در این میان چیست؟

مسئله دقیقاً همین‌جاست؛ مدال هست، اما تصویر کلی، تصویر یک تیم قدرتمند نیست. این یعنی باید فراتر از تقدیرهای معمول، به ریشه‌ها نگاه کرد. اگر ورزش کارگری قرار است ویترین توان ورزش استان باشد، این ویترین امروز تصویر کم‌رمقی از جودوی کردستان نشان می‌دهد.

فاصله مدیریت، نه امکانات

این پرسش، متوجه ورزشکار نیست؛ بلکه مستقیماً مدیریت این رشته، مربیگری، اردوهای تدارکاتی و نحوه انتخاب نفرات را نشانه می‌رود. تیمی که بدون پشتوانه تمرینی منسجم اعزام شود، نباید انتظار معجزه داشت. جودوی کارگری، برخلاف تصور رایج، نیازمند برنامه‌ریزی دقیق، حمایت شغلی، هماهنگی با واحدهای تولیدی و زمان‌بندی حرفه‌ای است؛ موضوعی که در بسیاری از استان‌ها جدی گرفته شده، اما در کردستان هنوز ساختارمند نشده است.

وقتی ۲۳ استان در این رقابت‌ها حضور دارند، مقایسه نتایج نشان می‌دهد فاصله کردستان با استان‌های مدعی، فاصله امکانات نیست؛ فاصله مدیریت است. اینکه تنها یک وزن روی سکو می‌رود، یعنی سیستم استعدادپروری و آماده‌سازی در سایر اوزان یا فعال نبوده یا رها شده است.

ضرورت پاسخگویی و اصلاح ساختار

نباید هر نتیجه‌ای را با کمبود بودجه و امکانات توجیه کرد. استان‌هایی با شرایط مشابه، خروجی بهتری داشته‌اند؛ چون برنامه داشته‌اند. ادامه این روند، جودوی کردستان را از یک رشته مدعی، به یک رشته صرفاً حاضر و تماشاگر در مسابقات تبدیل خواهد کرد.

مدال برنز جودوی کارگران کردستان قابل احترام است، اما کافی نیست. این نتیجه باید به‌عنوان زنگ خطر برای هیئت جودو استان، اداره کل ورزش و جوانان و متولیان ورزش کارگری تلقی شود. مطالبه روشن است:

• ارائه گزارش شفاف از نحوه انتخاب، آماده‌سازی و اعزام تیم
• تدوین برنامه مشخص برای همه اوزان
• حمایت واقعی از ورزشکاران کارگر؛ نه اعزام‌های حداقلی برای پر کردن لیست

اگر قرار است جودوی کردستان به جایگاه شایسته خود بازگردد، این مسیر از پاسخگویی، اصلاح ساختار و برنامه‌ریزی حرفه‌ای می‌گذرد. در غیر این صورت، باید پذیرفت که «یک مدال»، سقف آرزوها شده است؛ و این، زیبنده کردستان نیست.