جهان در سال ۲۰۵۰: پیش‌بینی کارشناسان از آینده فناوری

پیوند انسان و ماشین: آینده‌ای سایبرنتیک

داستان‌های علمی-تخیلی دهه‌هاست که انسان‌هایی با ارتقاهای فناورانه را به تصویر می‌کشند. از ربات‌های میکروسکوپی «ننایت» در بازی «دئوس اکس» که توانایی‌های فراانسانی می‌دهند تا کاشت ریزتراشه‌ها در دستگاه عصبی، این ایده‌ها دیگر دور از ذهن نیستند.

نانوفناوری: از تراشه‌های هوشمند تا درمان‌های دقیق

نانوفناوری، مهندسی در مقیاس میلیونیم میلی‌متر، هم‌اکنون در تراشه‌های مرکزی تلفن‌های هوشمند و رایانه‌ها به کار می‌رود. استیون برامول، استاد مرکز نانوفناوری لندن، پیش‌بینی می‌کند که تا سال ۲۰۵۰ مرز میان ماشین‌ها، الکترونیک و زیست‌شناسی «به طور قابل توجهی محو شود». او معتقد است کاشت‌های نانوفناوری برای پایش سلامت و کمک به ارتباطات رایج خواهند شد و پزشکی نیز از ماشین‌های نانومتری برای رساندن دقیق داروها به محل لازم بهره خواهد برد.

سایبرنتیک و درمان‌های پیشگامانه

کوین واریک، استاد سایبرنتیک و نخستین انسانی که در سال ۱۹۹۸ ریزتراشه‌ای در دستگاه عصبی‌اش کاشت (لقب «کاپیتان سایبورگ»)، باور دارد پیشرفت‌های سایبرنتیک تا سال ۲۰۵۰ به درمان‌های پیشگامانه منجر خواهد شد. او از تحریک الکتریکی عمیق مغز به جای دارو برای درمان علائم بیماری‌هایی نظیر اسکیزوفرنی سخن می‌گوید. واریک همچنین پیش‌بینی می‌کند که تقویت‌های سایبرنتیک امکان حضور مغز و بدن در مکان‌های متفاوت را فراهم می‌آورد.

دوقلوهای دیجیتال: پیش‌نمایش آینده

راجر هایفیلد، مدیر گروه موزه علوم، ایده «دوقلوهای دیجیتال» را مطرح می‌کند؛ نسخه‌های مجازی از یک شیء فیزیکی که با داده‌های لحظه‌ای به‌روز می‌شوند. او جهانی را تصور می‌کند که در آن هر فرد هزاران دوقلوی ساده‌شده خواهد داشت تا اثر داروها یا تغییرات سبک زندگی بر زیست‌شناسی منحصربه‌فرد خود را پیش‌بینی کند. این به معنای مشاهده پیش‌نمایش آینده پیش از تجربه آن است.

نسل بعدی هوش مصنوعی و رایانش کوانتومی

رقابت چند میلیارد دلاری شرکت‌هایی چون گوگل و آی‌بی‌ام برای «رایانش کوانتومی» نشان‌دهنده آینده‌ای است که در آن ماشین‌ها محاسبات پیچیده را با سرعتی خارق‌العاده انجام می‌دهند. جنسن هوانگ، رئیس انویدیا، پیش‌بینی کرده است که رایانش کوانتومی تا ۲۰ سال آینده «کاملا کاربردی» خواهد شد.

هوش مصنوعی در آموزش

تریسی فالوز، آینده‌پژوه، معتقد است که تا سال ۲۰۵۰، یادگیری در «واقعیت‌های مجازی و فیزیکی» با استفاده از معلمان هوش مصنوعی که در لحظه خود را تطبیق می‌دهند، انجام خواهد شد. کودکان به جای کتاب‌های درسی از شبیه‌سازی‌های فراگیر استفاده می‌کنند و آموزش با مطالعه دی‌ان‌ای یا داده‌های زیست‌سنجی هر کودک، حالت شخصی‌سازی‌شده به خود می‌گیرد.

جاده‌های بدون ترافیک و پایگاه‌های ماه

پیشرفت‌های فناورانه تنها به بدن انسان و آموزش محدود نمی‌شود؛ حمل‌ونقل و اکتشافات فضایی نیز دستخوش تحولات عظیمی خواهند شد.

خودروهای خودران و جاده‌های هوشمند

بیل داگلاس، آینده‌نگر مشهور، که در سال ۲۰۰۰ برنده مسابقه جهانی آینده‌نگری «جهان در ۲۰۵۰» شد، پیش‌بینی می‌کند که تا سال ۲۰۵۰، هواپیماهای بدون خلبان و خودروهای خودران پیشرفته واقعیت خواهند یافت. او باور دارد که خودروهای خودران می‌توانند بسیار نزدیک‌تر به هم حرکت کنند و در صورت ترمز یکی، همه ترمز کنند. این امر به کاهش چشمگیر ترافیک و آمار مرگ‌ومیر ناشی از حوادث رانندگی منجر خواهد شد و سرعت ترافیک در جاده‌های اختصاصی به بیش از ۱۶۰ کیلومتر در ساعت خواهد رسید.

پایگاه‌های فضایی و صنایع فرازمینی

سو نلسون، روزنامه‌نگار و مجری پادکست «اسپیس بافینز»، پیش‌بینی می‌کند که در ۲۵ سال آینده، یک پایگاه قابل سکونت روی ماه وجود خواهد داشت. او همچنین معتقد است که برخی صنایع، از جمله تولید دارو، ممکن است تقریباً به طور کامل در فضا مستقر شوند. دلیل این امر این است که بلورهای دارویی که در شرایط ریزگرانش رشد می‌کنند، بزرگ‌تر و باکیفیت‌تر از نمونه‌های زمینی هستند.

مرز بین داستان علمی-تخیلی و علم

فیلم‌هایی مانند «گزارش اقلیت» (۲۰۰۲) با داستان خود که در سال ۲۰۵۴ می‌گذرد، فناوری‌های آینده‌ای چون کنترل رایانه با حرکات دست را به تصویر کشیدند. این فیلم، حاصل مشورت کارگردانش، استیون اسپیلبرگ، با پانزده کارشناس فناوری بود. اگرچه بسیاری از آثار علمی-تخیلی تصویری تیره و بدبینانه از آینده ارائه می‌دهند، اما فیلیپ کی دیک، نویسنده داستان‌های علمی-تخیلی، در زندگی‌نامه خود در سال ۱۹۶۸ نوشت: «من به سهم خود، روی علم به عنوان یاری‌گر ما حساب می‌کنم. علم بیش از آنکه جان انسان‌ها را بگیرد، به ما زندگی بخشیده است. باید این را به خاطر داشته باشیم.»