Marty Supreme: آمیزش دهه ۵۰ و ۸۰ در روایت جاه‌طلبی قهرمان

مقاومت اولیه و جذابیت روایت دهه ۵۰

جاش سفدی در گفت‌وگویی با پادکست Toolkit فاش کرد که همواره نسبت به ساخت فیلم‌های دوره‌ای «حس مقاومت» داشته است. او توضیح می‌دهد که روایت دهه ۵۰ میلادی، با تمرکز بر «فردگرایی خشن» پس از جنگ جهانی دوم، برایش بسیار جذاب بود. با این حال، او نمی‌خواست فیلمی بسازد که در نگاه مخاطب «قدیمی» به نظر برسد. سفدی معتقد بود که داستان‌های نسل سایلنت، یعنی جوانانی که جنگ را تجربه نکرده بودند اما در دوران شکوه پس از جنگ زندگی می‌کردند، آن‌قدر زنده و معاصر بودند که می‌توانست آن‌ها را به شیوه‌ای امروزی روایت کند.

نقطه عطف: آرشیو و موسیقی پیتر گابریل

نقطه تحول در دیدگاه سفدی زمانی رخ داد که به آرشیوی از مسابقات اوپن انگلیس در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ دست یافت. این تصاویر شامل لحظاتی از مارتـی ریسمن بود که الهام‌بخش شخصیت اصلی فیلم شد. در حین تماشای این تصاویر قدیمی، سفدی به آهنگ «I Have the Touch» از پیتر گابریل گوش می‌داد. او این لحظه را «کیهانی» توصیف می‌کند، زیرا ناگهان انرژی پویای موسیقی دهه ۸۰ با تصاویر دهه ۵۰ «کاملاً جفت شد». این تجربه به او نشان داد که چگونه می‌تواند یک فیلم دوره‌ای بسازد که در عین حال، حسی معاصر و پرشتاب داشته باشد.

کشف‌های آرشیوی بیشتر و پیوند گذشته و حال

پس از این الهام اولیه، سفدی به جست‌وجوی آرشیوهای تصویری دیگر ادامه داد. او فیلم صنعتی «Rapid Transit» محصول سال ۱۹۴۹ را پیدا کرد؛ اثری که توسط سال رویزمن، پدر فیلم‌بردار مشهور، اوون رویزمن، ساخته شده بود. این کشف برای او نشانه‌ای واضح بود که «گذشته و حال در گفت‌وگو هستند». سفدی حتی یک ویدیوی ترکیبی ساده روی موبایل خود ساخت که موسیقی گابریل را بر روی تصاویر قدیمی قرار داد و در همان لحظه متوجه شد که می‌تواند فیلمی خلق کند که دهه‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد.

موسیقی دهه ۸۰: ستون اصلی جهان فیلم

در ادامه روند ساخت، موسیقی دهه ۸۰ به یکی از ستون‌های اصلی زیبایی‌شناختی و روایی فیلم تبدیل شد. سفدی معتقد است که دهه ۸۰ دوران «بازگشت رؤیای آمریکایی» و اوج موج پست‌مدرنیسم بود؛ دورانی که خود دهه ۵۰ دوباره در موسیقی و مد آن زمان احیا شد. به همین دلیل، آهنگ‌هایی از گروه‌هایی چون Tears for Fears، Alphaville، New Order و Public Image Ltd به متن فیلم راه یافتند. به گفته سفدی، این قطعات موسیقی «کیفیت اسطوره‌ای جوانی» را تقویت کرده و جاه‌طلبی شخصیت اصلی فیلم را به شکلی قدرتمند بازتاب می‌دهند.

تغییرات در روایت و حفظ روح گذشته و آینده

در ابتدا، قرار بود فیلم از زاویه دید مارتـی در دهه ۸۰ روایت شود و نسخه پیرتر شخصیت، که تیموتی شالامی نقش آن را بازی کرده بود، در پایان فیلم به نمایش درآید. اما این ایده در مرحله تدوین کنار گذاشته شد. با این حال، روح اصلی این مفهوم، یعنی گفت‌وگوی گذشته و آینده، همچنان در موسیقی و ساختار کلی فیلم حفظ شد و به آن عمق و معنا بخشید.