انتشار تصاویر بمب‌افکن رادارگریز H-20 چین: تغییر معادلات قدرت هوایی جهانی

گسترش قابلیت‌های تهاجمی دوربرد

تحلیلگران نظامی معتقدند که در صورت تأیید صحت تصاویر، بمب‌افکن H-20 نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAAF) را قادر می‌سازد تا قابلیت‌های تهاجمی دوربرد خود را به میزان قابل توجهی گسترش دهد. این امر نفوذ پکن را فراتر از «زنجیره جزایر اول» افزایش داده و به آن بُرد جهانی عمیق‌تری می‌بخشد.

ویژگی‌های پنهان‌کاری و طراحی H-20

تصاویر منتشر شده از بمب‌افکن پنهان‌کار Xi’an Aircraft Corporation H-20، نه تنها خطوط کلی طراحی آیرودینامیک آن را به نمایش می‌گذارد، بلکه بر اساس ارزیابی تحلیلگران، به نظر می‌رسد دارای دو محفظه مجزا برای تسلیحات داخلی است. انتظار می‌رود این هواپیما به لطف پیشرفت‌های چشمگیر صنعت هوافضا و دفاع جمهوری خلق چین در فناوری‌های پنهان‌کار، نظیر:

• مواد پیشرفته: استفاده از کامپوزیت‌ها و مواد جاذب رادار.
• پوشش‌های رادارگریز: بهره‌گیری از رنگ‌ها و پوشش‌های خاص.
• طراحی ورودی هوا: بهینه‌سازی برای کاهش بازتاب راداری.

سطح مقطع راداری (RCS) بسیار پایین‌تری از حد انتظار داشته باشد. این دستاوردهای فناورانه در چین طی ۱۶ سال گذشته در برنامه‌های متعددی اثبات شده است، از جمله جنگنده‌های نسل پنجم چنگدو J-20 و شنیانگ J-35 و همچنین طرح‌های مختلف هواپیماهای بدون سرنشین بال‌پرنده مانند CH-7.

با این حال، مکان یا تاریخ دقیق انتشار تصاویر H-20 فاش نشده و مقامات چینی و رهبری PLAAF نیز هیچ اظهارنظر رسمی درباره صحت آن‌ها نداشته‌اند. این در حالی است که پنتاگون در ارزیابی دسامبر ۲۰۲۴ از توان نظامی چین، پیش‌بینی کرده بود که بمب‌افکن H-20 تا چند سال آینده آماده پرواز نخواهد بود.

توسعه بُرد جهانی پکن با H-20

نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق تاکنون هیچ بمب‌افکن استراتژیکی با قابلیت پرواز بین‌قاره‌ای در اختیار نداشته است. تنها بمب‌افکن سنگین در ناوگان آن‌ها، هنگ-۶ یا H-6 است که جدیدترین مدل آن H-6K نام دارد. این بمب‌افکن میان‌بُرد که خود نسخه‌ای تحت لیسانس از توپولف Tu-16 دوران شوروی است، اگرچه قادر به حمل و پرتاب موشک‌های بالستیک دوربرد است که می‌توانند اهدافی را در فواصل بین‌قاره‌ای هدف قرار دهند، اما خود هواپیما فاقد برد لازم برای عبور از یک قاره و بازگشت است.

برد عملیاتی H-6 با جایگزینی موتورهای قدیمی‌تر با موتورهای کم‌مصرف‌تر و همچنین افزایش تعداد تانکرهای سوخت‌رسان هوایی XAC YY-20/Y-20U افزایش یافته است. اما با ورود H-20، نیروی هوایی چین به یک دارایی استراتژیک دست پیدا خواهد کرد که می‌تواند توان هوایی خود را فراتر از «زنجیره جزایر اول» به نمایش بگذارد. دستیابی به یک بمب‌افکن با قابلیت‌های پنهان‌کاری و بُرد بین‌قاره‌ای، جمهوری خلق چین را به جمع انحصاری کشورهایی مانند ایالات متحده با بمب‌افکن‌های B-2 و B-21 رایدر ملحق می‌کند. روسیه نیز بمب‌افکن بین‌قاره‌ای توپولف Tu-160M را در خط تولید دارد، اما برنامه بمب‌افکن رادارگریز PAK-DA آن، پس از دهه‌ها توسعه، تاکنون فراتر از مرحله نمونه اولیه پیشرفت چشمگیری نداشته است.