فیلم بالیوودی نبرد فراموش‌شده هند و چین در سال ۱۹۶۲ را زنده می‌کند

نبرد رزنگ لا: تنها نقطه روشن یک شکست

با وجود اینکه فیلم در گیشه موفق نبود، اما توانست نبردی را برجسته کند که اغلب به عنوان تنها نقطه روشن در جنگی که هند در آن شکست خورد، توصیف می‌شود. سومیتا آرورا، نویسنده دیالوگ فیلم، بیان کرد: «ما احساس کردیم که این داستان باید گفته شود، می‌خواستیم به افرادی که این داستان را زندگی کردند، ادای احترام کنیم. ما برخی آزادی‌های سینمایی را در نظر گرفته‌ایم، اما فیلم ما به تاریخ وفادار است.»

ریشه‌های جنگ ۱۹۶۲

جنگ ۱۹۶۲ در پی تیرگی روابط هند و چین بر سر تنش‌های مرزی و شکست مذاکرات حل اختلاف آغاز شد. پکن همچنین از پناه دادن هند به دالایی لاما پس از شورش سال ۱۹۵۹ تبت، ناراضی بود. این جنگ یک ماهه در ۲۰ اکتبر با حمله چین به هند آغاز شد. پکن آن را «حمله متقابل دفاعی» خواند و دهلی را به «تجاوز خصمانه به خاک چین و نقض حریم هوایی چین» متهم کرد.

پس از اعلام آتش‌بس یک‌جانبه توسط چین، هند حدود ۷۰۰۰ سرباز و ۳۸۰۰۰ کیلومتر مربع از خاک خود را از دست داد. دو کشور بعداً توسط یک «خط کنترل واقعی» با طول ۳۴۴۰ کیلومتر از هم جدا شدند.

جزئیات یک نبرد حماسی

نبرد رزنگ لا در شب ۱۸ نوامبر، از ساعت ۳:۳۰ صبح تا ۸:۱۵ صبح، در ارتفاع بیش از ۴۹۰۰ متری رخ داد. این گذرگاه نزدیک به فرودگاه چوشول بود که در آن زمان «مرکز عصبی اصلی» منطقه محسوب می‌شد.

تنها پنج نفر از ۱۲۰ سرباز هندی زنده ماندند. سرگرد شایتان سینگ، که در میان کشته‌شدگان بود، پس از مرگ، بالاترین نشان نظامی هند، «پارام ویر چاکرا» را برای شجاعت و رهبری‌اش دریافت کرد. دوازده سرباز دیگر نیز مدال شجاعت دریافت کردند.

کولپریت یاداو، افسر سابق نیروی دریایی و نویسنده کتاب «نبرد رزنگ لا» (۲۰۲۱) می‌گوید که در ابتدا هیچ‌کس داستان بازماندگان را باور نکرد، زیرا روحیه عمومی پایین بود و هند جنگ را باخته بود. سه ماه بعد، یک چوپان به طور اتفاقی سنگرهای ویران‌شده، پوکه‌های خالی و اجساد یخ‌زده را کشف کرد و برای اولین بار، گزارشی دقیق از نبرد تهیه شد.

مقاومت تا آخرین گلوله

سربازان گروهان C از گردان ۱۳ کوماون تحت فرماندهی سرگرد سینگ در این گذرگاه مستقر بودند. به آنها توصیه شده بود که در صورت کمبود مهمات عقب‌نشینی تاکتیکی کنند، اما آنها تصمیم گرفتند «تا آخرین نفر، تا آخرین گلوله» بجنگند. برآوردها نشان می‌دهد که حداقل ۳۰۰۰ سرباز چینی به این گذرگاه حمله کردند.

• تجهیزات نابرابر: چینی‌ها به سلاح‌های برتر و تجهیزات کامل دسترسی داشتند، در حالی که هندی‌ها با تفنگ‌های نیمه‌خودکار و تنها ۶۰۰ گلوله برای هر سرباز، ضعیف مجهز بودند.
• شرایط دشوار: گروهان C که اهل دشت بودند، هرگز برف ندیده بودند و زمان کافی برای سازگاری با شرایط آب و هوایی نداشتند. دما در شب نبرد حدود ۲۴- درجه سانتی‌گراد بود.

شجاعت بی‌نظیر سرگرد سینگ

رام چندر، یکی از بازماندگان، داستان شجاعت سرگرد سینگ را روایت می‌کند: «او چندین گلوله به شکمش خورده بود. در حالی که خونریزی داشت و از درد شدید بیهوش می‌شد، به من دستور داد که چگونه به مبارزه ادامه دهم. سپس به من گفت که بروم و به گردان بپیوندم. من به او گفتم نمی‌توانم تو را ترک کنم. او گفت: 'باید بروی. این دستور من است.'»

در فوریه ۱۹۶۳، پس از کشف اجساد و سنگرها، یک مقام ارشد ارتش به همراه صلیب سرخ و رسانه‌ها به رزنگ لا رفتند و میدان نبرد را «دقیقاً همانطور که اتفاق افتاده بود، در برف یخ‌زده» یافتند.

با وجود اینکه جنگ ۱۹۶۲ «عمدتاً با شرمندگی به یاد آورده می‌شود»، سرگرد شایتان سینگ و مردانش افتخار بزرگی آفریدند. گروهان C بعدها به «گروهان رزنگ لا» تغییر نام یافت و یادبودی در ریواری، شهری که سربازان از آنجا آمده بودند، ساخته شد.

یاداو می‌گوید اگر گروهان C به این شجاعت نمی‌جنگید، نقشه هند امروز بسیار متفاوت بود: «اگر این سربازان نبودند، فکر می‌کنم هند نیمی از لداخ را از دست می‌داد. چین فرودگاه و چوشول را تصرف می‌کرد. این نبرد تنها نقطه روشن برای هند در جنگ ۱۹۶۲ بود.»