ژابی آلونسو، دهمین قربانی اخراجی پرز در رئال مادرید: دلایل و پیامدها

شکست در فینال سوپرجام و پیامدهای آن

شکست مقابل بارسلونا در فینال سوپرجام، که با چهار امتیاز اختلاف در صدر جدول لالیگا قرار دارد و در لیگ قهرمانان نیز وضعیت مناسبی دارد، ضربه‌ای مهلک به جایگاه آلونسو وارد کرد. لحظات پایانی این فینال، با فرصت‌های درخشان گلزنی برای رئال که می‌توانست بازی را به ضربات پنالتی بکشاند، اکنون با حسرت و ترس در باشگاه بارسلونا نیز مرور می‌شود. از دیدگاه پرز، که تنها نظرش در مورد سرنوشت مربیان اهمیت دارد، آلونسو مقصر اشتباهات متعددی است که به این اخراج منجر شد.

دلایل اصلی اخراج از دیدگاه پرز

۱. درگیری با وینیسیوس جونیور

یکی از مهمترین دلایل، آسیب وارد شده به شهرت آلونسو و ارزش باشگاه در جریان تعویض در ال‌کلاسیکوی ماه اکتبر بود. این اتفاق به عصبانیت وینیسیوس و بی‌احترامی او به سرمربی منجر شد. وینیسیوس با فریاد «به همین خاطر از این تیم می‌روم، به این دلیل می‌روم!» حتی با وجود پیروزی رئال، تیتر خبرها شد. پرز به هر قیمتی خواهان تمدید قرارداد این ستاره ۲۴ ساله است و اگرچه آلونسو تا حدی توانست این درگیری را مدیریت کند و به وینیسیوس برای نمایش بهترین عملکردش کمک کرد، اما آسیب غیرقابل ترمیمی به دیدگاه پرز نسبت به او وارد شده بود.

۲. شکست در فینال بزرگ مقابل بارسلونا

باختن به بارسلونا در یک فینال بزرگ، از نظر پرز، اشتباهی نابخشودنی است. پنج هفته پیش از این فینال، شایعاتی مبنی بر این بود که اگر آلونسوی ۴۴ ساله، که تمامی جام‌های ممکن را در دوران فوتبالش کسب کرده و با قهرمانی بایر لورکوزن در بوندسلیگا تاریخ‌ساز شده بود، بتواند بارسلونا را در فینال یا نیمه نهایی سوپرجام شکست دهد، تا پایان فصل در رئال خواهد ماند. اما بازگشت بدون جام، به احتمال بسیار زیاد به اخراج منجر می‌شد.

۳. نتایج ضعیف و از دست دادن امتیازات

زمانی که رئال مادرید بازی‌های نه چندان درخشانی ارائه می‌داد، امتیازات را از دست می‌داد و در خانه و خارج از خانه به حریفان واگذار می‌کرد، مشکلات جدی‌تر شد. در چنین شرایطی، رسانه‌ها و باشگاه به دنبال مقصر می‌گشتند و این مقصر، درست یا غلط، مربی بود و نه رئیس یا بازیکنان.

۴. عدم «بازی درست» در باشگاهی بزرگ

آلونسو نتوانست «درست بازی کند». در باشگاهی بزرگ، مدیریت رو به جلو یک مهارت کلیدی است، به خصوص وقتی رئیس مستقیم شما فردی غیرقابل اطمینان مانند پرز باشد. ژابی آلونسو، چه به عنوان پسر فوتبالیست بزرگ پریکو آلونسو، چه در دوران درخشان بازیگری‌اش در رئال، یا در زمان قهرمانی با بایر لورکوزن، همیشه نقش اصلی را داشت و مورد احترام، با استعداد و حمایت بود. او هرگز نیاز نداشت خود را به کسی ثابت کند. اما شرایط در رئال متفاوت است.

تغییر موضع دیرهنگام و عدم حمایت بازیکنان

واکنش خاص و به یادماندنی پپ گواردیولا در حمایت از آلونسو پیش از پیروزی سیتی در برنابئو در ماه دسامبر، و واکنش متفاوت آلونسو در نشست خبری به آنچه همدردی با صحبت‌های سرمربی سیتی در مورد ارتباط او با پرز بود، شرایط را بدتر کرد. آلونسو تا همین اواخر هرگز گستاخ نبود و رفتاری آرام و خونسردانه با رسانه‌ها داشت. اما وقتی فهمید باید برای ادامه حضورش بجنگد، موضع خود را تغییر داد و شروع به پاسخ‌های طولانی و شوخی کرد. این کار جواب داد، اما برای ورود به این بازی کمی دیر شده بود.

نکته‌ای که وجهه آلونسو را با آسیبی غیرقابل باور مواجه کرد، این بود که او روز یکشنبه به بازیکنانش در جده گفت که برای بازیکنان پیروز بارسلونا تونل افتخار بزنند. این نشانه واضحی بود که او کسی نیست که حرف آخر را در این تیم می‌زند و بازیکنان حاضر به چنین احترامی به حریف نبودند.

شایعات اخراج و دیدگاه رسانه‌ها

شوکه‌کننده بود که رسانه‌های فوتبال اسپانیا در ماه‌های نوامبر و دسامبر بارها از اخراج ژابی صحبت کرده بودند. حتی ارائه بازی مدیریت شده، کسب چند پیروزی، برد برابر اتلتیکو، حمایت بازیکنان از مربی‌شان و حفظ تیم در جمع هشت تیم برتر مرحله گروهی لیگ قهرمانان نیز موثر نبود. روزنامه مارکا پس از فینال سوپرجام نوشت: «ژابی سبک مورینیو را احیا کرد» و «عجب فرصتی در دقیقه ۹۵ توسط کارراس از دست رفت». خبرنگاران سرشناس مانند آلفردو رلانو از مارکا و حتی روزنامه آ.اس، نزدیک به پرز، نیز معتقد بودند که بارسا فقط کمی از رئال بهتر بود و تقصیر اصلی متوجه سرمربی نبود.

اهداف بلندپروازانه پرز و آینده رئال

یکی از بزرگترین نشانه‌ها به شرایط کلی و خاص به وجود آمده و چیزی که برای رئیس میلیونر باشگاه اهمیت داشت، نام ورزشگاه بود. ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، که به افتخار بزرگترین رهبر تاریخ باشگاه نامگذاری شده بود، اکنون بیشتر و بیشتر و حتی گاهی به صورت رسمی تنها «برنابئو» خطاب می‌شود. این نشانه‌ای آرام اما استراتژیک از هدف پرز برای قرار گرفتن در صدر جدول بزرگترین رئیس تاریخ این باشگاه است.

این رئیس ۷۸ ساله به آرامی اما به صورت مداوم هدف تبدیل شدن به بزرگترین نام در تاریخ رئال مادرید را دنبال می‌کند. بازسازی پرهزینه اما هنوز نه چندان موفق ورزشگاه، قرار بود الماسی بر تاج او باشد، اما هنوز نتایج مورد انتظار را به همراه نداشته است. به نظر می‌رسد پرز در فاصله چند ماه تا تولد ۷۹ سالگی‌اش، احساس می‌کند که زمان در حال از دست رفتن است و او دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.

او به قهرمانی‌های بیشتر در لالیگا و لیگ قهرمانان، ممانعت از قهرمانی‌های بیشتر بارسا و شنیدن سوت و هو شدن کمتر در جایگاه ویژه امپراتوری در ورزشگاه برنابئو نیاز دارد. او همچنین به دنبال راهی برای شروع سوپرلیگ اروپا است و آرزوها و اهداف بسیاری در سر دارد.

۹ مربی قبلی که پرز در عرض چند ماه اخراج کرد، معمولاً راه را برای دوران موفق‌تر و درخشان‌تر باشگاه در اروپا و لالیگا باز کردند. شرایط خوب پیش رفت و دنیای فوتبال به سود رئال مادرید حرکت کرد. این واقعیتی غیرقابل انکار است.

تصمیم بحث‌برانگیز و آینده نامعلوم

پرز مرد اشتباهی را مقصر این وضعیت دانست، مشکلات واقعی را نادیده گرفت و حالا سکان هدایت تیمش را در اختیار آلوارو آربلوا گذاشته است. او نقص و شکاف‌های واقعی را ندید و راه‌حل را در اخراج ژابی آلونسو دانست. اما اهمیتی برای این نظرات قائل نیست و قدرت غیرقابل مهارش در گذشته هر هدف محکمی را شکست داده است. آیا این بار هم این اتفاق رخ خواهد داد؟ بعید به نظر می‌رسد.

ژابی، تو بدشانس بودی. فقط بخشی از این وضعیت تقصیر تو بود. اما همانطور که خودت همیشه گفتی، رئال مادرید متفاوت است. رئال مادرید خاص است. در آنچه پیش رو داری موفق باشی.