نقد و بررسی فیلم «هیچ‌کس ۲»: بازگشت باب ادنکرک در نقش آدمکش خسته

داستانی از یک آدمکش خسته

تیمو تجاهجانتو، کارگردان اندونزیایی، در این دنباله جایگزین ایلیا نایشولر شده تا داستان مردی عادی اما با گذشته‌ای مرگبار را ادامه دهد. هاچ، در ظاهر پدر یک خانواده معمولی است، اما در واقع یک آدمکش حرفه‌ای با مهارت‌های ویژه به شمار می‌رود. خانواده او با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ هاچ و همسرش بکا (کانی نیلسن) در حال فاصله گرفتن از یکدیگرند، عمدتاً به دلیل اینکه هاچ مجبور است برای پرداخت بدهی‌های سنگین، بیش از حد کار کند. فرزندانشان، برَدی (گیج مونرو) و سَمی (پیزلی کادوراث) نیز احساس می‌کنند نادیده گرفته می‌شوند.

حقیقت این است که هاچ ۳۰ میلیون دلار به مافیای روس بدهکار است، پس از اشتباهی بزرگ در فیلم اول که به سوزاندن پول‌هایشان ختم شد. این آدمکش خسته، پس از یک مأموریت فاجعه‌بار در صحنه افتتاحیه فیلم، بیش از همیشه به استراحت نیاز دارد. او تصمیم می‌گیرد به یک تعطیلات خانوادگی در پلامرویل، شهری تفریحی با شهربازی معروفش، برود؛ جایی که خاطرات خوبی از کودکی دارد. او حتی پدر سالخورده‌اش (کریستوفر لوید) را نیز با خود همراه می‌کند، اما آرامش هرگز برای هاچ مقدر نیست.

جذابیت‌های اکشن و کمدی سیاه

یکی از جذابیت‌های قسمت اول، کشف تدریجی این واقعیت بود که شخصیت اصلی، با ظاهر یک مرد میانسال آرام، در واقع یک جنگجوی بی‌رحم است. اگرچه این عنصر غافلگیری در قسمت دوم تا حدی از بین رفته، اما فیلمنامه‌نویسان، دریک کولستاد و آرون رابین، با طرحی ساده اما هوشمندانه، سرگرمی زیادی خلق کرده‌اند.

داستان با مشاجره‌ای کوچک در سالن بازی‌های ویدئویی آغاز می‌شود که به ضربه خوردن دختر کوچک هاچ توسط یک نگهبان خشن منجر می‌شود. هاچ برای «تسویه‌حساب» با کارکنان سالن بازمی‌گردد. این ماجرا باعث خشم کلانتر تندخو (کالین هنکس) و مالک فاسد شهربازی (جان اورتیز) می‌شود که تصمیم به انتقام از این پدر خانواده دردسرساز می‌گیرند.

لندینا: رئیس جنایتکار کاریزماتیک

هاچ درمی‌یابد که این شهر، مرکز عملیات یک رئیس جنایتکار زن به نام «لِندینا» (با بازی لذت‌بخش و اغراق‌آمیز شارون استون) است. لندینا، زنی روان‌پریش و صاحب یک کازینو است که مجازات تقلب در آن، مرگ است و این مجازات را شخصاً اجرا می‌کند. تجاهجانتو با مهارتی چشمگیر صحنه‌های خشونت‌بار و طنزآمیز را در هم می‌آمیزد و ترکیب منحصربه‌فرد این مجموعه را به بهترین شکل بازآفرینی می‌کند. تیم بدلکاری و طراحان مبارزه نیز شایسته تحسین‌اند.

باب ادنکرک: ستاره اکشن غیرمنتظره

باب ادنکرک با حضورش، نه‌تنها به‌عنوان یک ستاره اکشن غیرمنتظره در سنین بالاتر از معمول، بلکه با نمایش آمادگی بدنی چشمگیر در صحنه‌های مبارزه پیچیده، مخاطب را شگفت‌زده می‌کند. بخش زیادی از جذابیت فیلم، ناشی از تضاد میان ظاهر آرام و رفتار ناگهانی خشونت‌آمیز هاچ است؛ او هر شیء معمولی اطرافش را به یک سلاح مرگبار تبدیل می‌کند.

نبرد نهایی و سرعت روایت

اگرچه فرمول فیلم در طول مدت زمانش کمی تکراری می‌شود، به‌خصوص در نبرد نهایی که هاچ به همراه پدر سالخورده و برادرخوانده‌اش هری (آر.زی.اِی) در شهربازی پر از تله با افراد مسلح لندینا مبارزه می‌کنند، اما سرعت بالای روایت (فیلم تنها ۸۹ دقیقه زمان دارد) باعث می‌شود مخاطب بدون احساس خستگی تا پایان همراه باشد. صحنه‌های اکشن تماشایی و شوخ‌طبعی خشک و گزنده به‌اندازه‌ای زیاد است که فیلم را به اثری سرگرم‌کننده بدل می‌کند.

همان‌طور که هاچ خسته در جایی از فیلم می‌گوید: «پلامرویل به‌اندازه‌ای که در خاطرم بود، دوستانه نیست.» این گفته برای نقش‌آفرینی شارون استون بیش از همه صدق می‌کند. او در نقش یک ضدقهرمان زن شبیه به کروئلا دویل، آشکارا از بازی‌اش لذت می‌برد و اغراق و بی‌پروایی او بخشی از لذت تماشا در دنیای «هیچ‌کس» است.