پنالتی جنجالی براهیم دیاز؛ از قهرمانی تا کابوس مراکش

لحظه سرنوشت‌ساز: ریسک پاننکا در دقیقه ۱۱۴

در دقیقه ۱۱۴ بازی، پیش از آغاز دو وقت اضافه، براهیم دیاز پس از یک جنجال تاریخی و تهدید به ترک زمین سنگال، برای زدن یک ضربه پنالتی حساس جلو آمد. با چهره‌ای جدی و نگاهی خیره به دروازه، بازیکن رئال مادرید تصمیم گرفت ریسک کرده و ضربه پاننکا بزند. اما مندی، دروازه‌بان حریف، بدون حرکت، توپ را به آرامی در دستانش گرفت. این اشتباه به وقت اضافه کشیده شد، جایی که سنگال گل پیروزی را به ثمر رساند و براهیم و مراکش را در غم و اندوه فرو برد.

واکنش‌ها و سرزنش‌ها: از قهرمان تا شرور

توالی اتفاقات برای براهیم ویرانگر بود. در حالی که برای برخی او یک قهرمان بود، برای عده‌ای دیگر به یک شرور تبدیل شد. به محض نزدیک شدن او به نیمکت با آشفتگی آشکار، به نظر می‌رسید حتی الرکراکی، سرمربی مراکش، او را سرزنش می‌کند. کمی بعد، الرکراکی تصمیم به تعویض او گرفت و براهیم در میان صدای هو کردن تماشاگران، زمین را ترک کرد. او حتی هنگام دریافت جایزه بهترین گلزن مسابقات (۵ گل در ۷ بازی) نیز گریه می‌کرد و دلشکسته بود.

عبدالمجید بزیوات در این باره گفت: «من تا آخر عمرم براهیم دیاز را نخواهم بخشید. زدن چنین پنالتی‌ای بی‌احترامی به مسابقه، فینال و قاره است.»

رژی بروارد، مربی و تحلیلگر در RMC Sports، نیز به شدت از او انتقاد کرد: «من تا آخر عمرم او را سرزنش خواهم کرد. زدن چنین پنالتی‌ای بی‌احترامی به مسابقه، فینال، قاره، و بی‌احترامی به مربی و تیمش است.»

خالد بولهروز، بازیکن سابق هلند با اصالت مراکشی، با لحنی تند به براهیم گفت: «تو زیدان نیستی، تو رونالدو نیستی، تو حکیمی نیستی. تو آن جایگاه را نداری. شاید پنج گل زده باشی... اما این خیلی دردناک است.»

تئوری توطئه و پاسخ دروازه‌بان

این اشتباه آنقدر آشکار بود که برخی معتقد بودند ممکن است عمدی بوده باشد. حتی بازیکنان سنگال نیز پس از این اتفاق شادی نکردند که به این تئوری توطئه دامن زد.

مندی، دروازه‌بان سنگال، در مصاحبه با beIN Sports توضیح داد: «البته که نه. بیایید جدی باشیم. آیا کسی واقعاً فکر می‌کند که با یک دقیقه مانده به پایان بازی و انتظار ۵۰ ساله یک کشور برای کسب این عنوان، می‌توانیم روی چنین چیزی توافق کنیم که او عمداً نخواست گل بزند؟ او می‌خواست گل بزند و من با متوقف کردن او کارم را انجام دادم، نه چیز دیگری. او می‌خواست گل بزند و من کارم را برای متوقف کردنش انجام دادم، همین.»

در هر صورت، براهیم عمیقاً تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفت، به ویژه از سوی کشوری که با آغوش باز او را پذیرفته بود و او به جای اسپانیا، مراکش را برای بازی انتخاب کرده بود. سرنوشت، شکوهی را برای او رقم زد که در نهایت به کابوس تبدیل شد. اکنون او باید دوباره روی پاهای خود بایستد، اما این کار آسان نخواهد بود.