داغدیدگان سانحه قطار سریع‌السیر در جنوب اسپانیا: ۴۳ کشته و سوالات بی‌شمار

واکنش اضطراری و تلاش‌های درمانی

دکتر ادواردو موران، پزشک بیمارستان «رینا سوفیا» در کوردوبا، با دریافت گزارش‌هایی مبنی بر برخورد دو قطار سریع‌السیر، شدت فاجعه را پیش‌بینی کرد. او و همسرش که او نیز پزشک است، بلافاصله به بیمارستان فراخوانده شدند.

دکتر موران می‌گوید: «ما بخش‌های مختلف بیمارستان را آماده می‌کردیم؛ نه فقط اورژانس، بلکه واحد مراقبت‌های ویژه، تمام اتاق‌های جراحی و بخش‌های عادی. همه آماده‌باش بودند.»

با ورود مجروحان، شدت جراحات از خراش‌های سطحی تا از دست دادن اعضای بدن متغیر بود. کادر درمانی با اولویت‌بندی، به مداوای بیماران پرداختند. برخی تحت عمل جراحی قرار گرفتند و برخی دیگر تحت نظر قرار گرفتند. دکتر موران با ۲۰ سال سابقه کار، هرگز چنین حجم بالایی از مجروحان را ندیده بود، اما بیمارستان توانست اوضاع را مدیریت کند.

او با تأسف اضافه می‌کند: «ما انتظار مجروحان بیشتری را داشتیم. متأسفانه، افراد زیادی جان خود را از دست دادند و به بیمارستان نرسیدند.»

محل حادثه و آغاز تحقیقات

در میان جنگلی انبوه، در فاصله ۳۶ مایلی کوردوبا، بقایای درهم‌پیچیده دو قطاری که یکشنبه شب با هم برخورد کردند، به چشم می‌خورد. محققان بر روی «شکافی در بخش مستقیم مسیر» به عنوان کانون اصلی تحقیقات تمرکز کرده‌اند.

در این نقطه حداقل ۴۳ نفر جان خود را از دست دادند. در حالی که سگ‌های زنده‌یاب در میان صندلی‌های خالی و پنجره‌های شکسته جستجو می‌کنند، هنوز عطش زیادی برای کشف علت این حادثه وجود دارد؛ بدترین سانحه ریلی اسپانیا در بیش از یک دهه اخیر.

حادثه دوم و اعتصاب سراسری

در حالی که مقامات خواستار صبر و شکیبایی بودند، خبر دومین حادثه ریلی در کمتر از چند روز منتشر شد. برخلاف فاجعه یکشنبه شب، قطاری که در نزدیکی بارسلونا از ریل خارج شد، یک مدل سریع‌السیر نبود و این حادثه ناشی از فروریختن دیواری بر روی ریل در پی باران شدید بود.

با این حال، این حوادث منجر به فراخوان اتحادیه رانندگان قطار اسپانیا برای اعتصاب در اعتراض به «وخامت مداوم و غیرقابل قبول شبکه ریلی» شده است. برای خانواده‌ها و دوستان کشته‌شدگان و مفقودین در جنوب اسپانیا، این وقایع تنها بر ابهامات و سوالات بی‌جوابشان افزوده است.

داستان‌های تلخ قربانیان

خوزه مانوئل مونیوز و دوستانش بعدازظهر شنبه تا پاسی از شب در کوردوبا، جشن تولد ۵۰ سالگی غافلگیرکننده‌ای برای ماری کارمن آوریل وگا، معلمی که به نام «آوریل» شناخته می‌شد، برگزار کرده بودند.

جشن تازه به پایان رسیده بود که آوریل به سمت شمال و مادرید حرکت کرد. او در گروه واتساپ از میزبانانش تشکر کرد و دوستانش بعداً با نگرانی برای اطلاع از حال او پیام‌های متعددی فرستادند. آوریل در یکی از واگن‌هایی نشسته بود که از ریل خارج شده و با قطار مقابل برخورد کرده بود. مرگ او روز بعد تأیید شد.

مونیوز، در فضای آرام «باغ‌های ویکتوریا» کوردوبا، پارکی در کنار کارگاه قاب‌سازی‌اش، می‌گوید: «توضیح تضاد احساسات بسیار دشوار است. ما یک روز را به جشن زندگی با دوستمان گذراندیم، سپس دو روز عدم قطعیت، بدون اینکه چیزی از سرنوشتش بدانیم، و بعد تأیید شد که او مرده است.»

او آوریل را فردی «دوست‌داشتنی، سخاوتمند، مهربان و عاشق گل‌ها که همیشه سعی در حل مشکلات دیگران داشت» توصیف می‌کند. با این حال، مونیوز کسی را برای مرگ او سرزنش نمی‌کند و آن را به «بدشانسی» نسبت می‌دهد.

تلاش برای شناسایی قربانیان

در زیر آفتاب کم‌رمق زمستان و در کنار میدان گاوبازی شهر، مرکز مدنی کوردوبا قرار دارد. در بیرون، دو چادر موقت برپا شده که خانواده‌های مفقودین در آنجا نمونه‌های DNA می‌دهند، به این امید که حداقل بستگانشان شناسایی شوند.

ویکتور لوئیس تران، برادر همسر یامیلی، به دلیل تغییر لحظه آخری در برنامه سفرش، قطار زودتری را سوار شد و در مسیر جنوب از مادرید به هوئلوا، درگیر این حادثه شد. تا سه‌شنبه شب بود که تأیید شد ویکتور، شهروند بولیویایی، در میان ۴۳ قربانی است.

یامیلی به دنبال پاسخ است: «این تنها چیزی است که می‌خواهیم. چون دیگر نمی‌توانیم تحمل کنیم.»

پاسخ‌هایی که او به دنبالش است، احتمالاً هفته‌ها طول می‌کشد تا به دست آید و درخواست‌های رسمی برای صبر، تنها با سه روز فاجعه‌بار در شبکه ریلی اسپانیا، با مشکل مواجه شده است.