«فرانکنشتاین» گیلرمو دل تورو؛ شاهکار بحث‌برانگیز سال ۲۰۲۵

نگاهی نو به «رویای» فرانکنشتاین

گلن کِنی، منتقد برجسته سینما، معتقد است که دل تورو با این اثر فراتر از انتظارات رایج از پروژه‌های «رویایی» عمل کرده است. فیلم او نه تنها ادای دینی به رمان اصلی است، بلکه تجربه‌ای کاملاً سینمایی و عاطفی را به مخاطب ارائه می‌دهد. به باور کنی، «فرانکنشتاین» دل تورو صرفاً یک بازسازی نیست، بلکه بازخوانی انسانی و معاصر از مفاهیم عمیقی چون خلقت، تنهایی و مسئولیت اخلاقی به شمار می‌رود.

روایت داستانی در فضای قرن نوزدهم

دل تورو در این اقتباس، داستان را به فضای قرن نوزدهم نزدیک نگه داشته و با حفظ بافت تاریخی اثر، شرایطی را فراهم کرده که مخاطب هم با عناصر کلاسیک داستان همراه شود و هم درگیر لایه‌های فلسفی و عمیق آن گردد. روایت فیلم با آغاز در قطب شمال پیش می‌رود؛ جایی که تقابل میان خالق و مخلوق، به شکلی تازه، سرد و در عین حال دردناک به تصویر کشیده می‌شود و بار عاطفی داستان را از همان ابتدا سنگین می‌کند.

درخشش بازیگران در نقش‌های کلیدی

• جیکوب الوردی در نقش مخلوق

  بازی جیکوب الوردی در نقش مخلوق فرانکنشتاین تحسین گسترده منتقدان را به همراه داشته است. او موفق شده شخصیتی چندلایه خلق کند که هم‌زمان حامل هوش، لطافت و خشم است؛ مخلوقی که میان خشونت بیرونی و زخم‌های درونی‌اش تعادلی تأثیرگذار برقرار می‌کند و صرفاً به هیولایی ترسناک فروکاسته نمی‌شود.

• اسکار ایزاک در نقش ویکتور فرانکنشتاین

  اسکار ایزاک در نقش ویکتور فرانکنشتاین نیز حضوری قابل توجه دارد. او تصویری از دانشمندی ارائه می‌دهد که در جست‌وجوی معنای علم و جاودانگی، قدم به مرزهای خطرناک اخلاق می‌گذارد، بی‌آنکه کاملاً به کلیشه آشنای «دانشمند دیوانه» تبدیل شود. دیگر بازیگران فیلم نیز با اجراهای خود به انسجام روایت کمک کرده‌اند و فضایی سنگین اما عمیقاً انسانی ساخته‌اند.

تجربه‌ای ماندگار برای علاقه‌مندان به سینما

در مجموع، نقدهای منتشرشده نشان می‌دهد «فرانکنشتاین» دل تورو نه تنها برای علاقه‌مندان به سینمای وحشت و آثار کلاسیک جذاب است، بلکه برای مخاطبانی که به دنبال روایت‌هایی فلسفی و تأمل‌برانگیز درباره معنای وجود، مسئولیت و تنهایی انسان هستند نیز تجربه‌ای قابل توجه و ماندگار فراهم می‌کند.