ورزش ایران در مسیر ناگویا ۲۰۲۶؛ اولتیماتوم وزارت ورزش برای بازگشت به رتبه‌های برتر آسیایی

تأکید وزارت ورزش بر بهبود عملکرد

از زمان آغاز به کار احمد دنیامالی در رأس وزارت ورزش، تمرکز ویژه‌ای بر ارتقاء نتایج و به‌ویژه افزایش مدال‌های خوش‌رنگ در ناگویا ۲۰۲۶ شده است. او بارها انتظارات خود را از کاروان اعزامی ایران مطرح کرده و خواستار تغییر رویکردها شده است. در همین راستا، محمود خسروی‌وفا، رئیس کمیته ملی المپیک نیز با نگاهی خوش‌بینانه، پتانسیل ورزشکاران ایران را برای دستیابی به عملکردی بهتر از دوره قبل و حتی بازگشت به رتبه پنجم جدول مدالی، بسیار بالا می‌داند.

اولتیماتوم دنیامالی و رویکرد جدید

«وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک تاکنون هرگونه شرایط و امکانات را برای حضور قدرتمند تیم‌ها فراهم کرده‌اند و در مقابل، انتظار کسب نتیجه داریم. در بحث منافع ملی با هیچ فدراسیونی تعارف نداریم. فدراسیون‌ها و کادر فنی باید پاسخگو باشند. روش‌های سنتی دیگر جواب نمی‌دهد و توجه به علم روز ورزش، روانشناسی و تغذیه یک ضرورت است. تا بازی‌های آسیایی ناگویا برخوردهای سخت‌گیرانه‌تری خواهیم داشت، چرا که جایگاه کشور برای ما بسیار مهم است.»

این سخنان قاطع دنیامالی، که حدود دو ماه پیش مطرح شد، نشان‌دهنده اهمیت حیاتی بهبود عملکرد نسبت به هانگژو برای وزارت ورزش است. بر اساس این رویکرد، از ابتدای سال جاری، جلسات تخصصی و فنی متعددی میان وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و رؤسا و کادر فنی فدراسیون‌ها برگزار شده است.

هدف‌گذاری برای اعزام کیفی

به گفته اصغر رحیمی، سرپرست کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، این جلسات با هدف تضمین حضور کیفی در رقابت‌ها ادامه خواهد داشت. رحیمی تأکید کرد:

• «قرار بر این شده که کاروان ایران از هر نظر کیفی باشد.»
• «نگاه اعزام کیفی باید در انتخاب کادر و همراهان نیز لحاظ شود، به‌ویژه با توجه به محدودیت‌های مالی.»
• «جلسات با فدراسیون‌ها هم برای ارزیابی شرایط آنهاست و هم برای آشنایی بیشتر با الزامات بازی‌های آسیایی.»
• «تقریباً با همه فدراسیون‌ها جلسه داشته‌ایم و پیش از پایان سال نیز ارزیابی نهایی انجام خواهد شد.»

معیارهای اعزام کیفی و چالش‌ها

پرسش اصلی اینجاست که مبنای اعزام کیفی در سیاست‌های وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک دقیقاً بر چه شاخص‌هایی استوار خواهد بود. بدون شک، کسب مدال مهم‌ترین معیار اعزام است، اما در برخی رشته‌ها مانند فوتبال، شرایط متفاوت به نظر می‌رسد. با توجه به هزینه‌های بالای اعزام تیم‌های گروهی و شانس پایین تیم فوتبال امید برای حضور در جمع چهار تیم برتر (و در بهترین حالت کسب مدال برنز)، اعزام این تیم به ناگویا توجیه چندانی ندارد.

در مقابل، اعزام ورزشکاران جوان و مستعد در رشته‌هایی نظیر دوومیدانی، شنا و ژیمناستیک می‌تواند رویکردی کم‌هزینه‌تر باشد که هم زمینه کسب تجربه در میادین معتبر بین‌المللی را فراهم می‌کند و هم پتانسیل مدال‌آوری در آینده را دارد.

آینده اعزام‌ها و کیفی‌گرایی

در نهایت، باید دید که خروجی این اولتیماتوم‌ها و جلسات تخصصی چه خواهد بود. با این حال، دست‌کم نتیجه این اقدامات، مشخص شدن یک چارچوب روشن برای اعزام‌هاست. اگر سیاست کیفی‌گرایی به درستی و با دقت اجرا شود، می‌توان امیدوار بود که از حضور افرادی که صرفاً نقش توریست را در مسابقات بین‌المللی ایفا کرده و بدون دستاورد به کشور بازمی‌گردند، جلوگیری به عمل آید و کاروان ایران با حداکثر توان و بهره‌وری در ناگویا ۲۰۲۶ حضور یابد.