تأثیر مدل مراقبت مستمر بر امید به زندگی زنان نابارور

طراحی و اجرای پژوهش

این پژوهش، یک مطالعه نیمه‌تجربی بود که در مرکز ناباروری حضرت زهرا (س) شهرکرد به اجرا درآمد. در این مطالعه، 60 زن نابارور در رده سنی 15 تا 49 سال، به روش تصادفی ساده به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند که هر گروه شامل 30 نفر بود.

• گروه مداخله: این گروه تحت برنامه «مدل مراقبت مستمر» قرار گرفت.
• گروه کنترل: این گروه مراقبت‌های معمول را دریافت کرد.

مدل مراقبت مستمر در گروه مداخله، طی 10 جلسه به‌صورت حضوری، مجازی و تلفنی ارائه شد تا دسترسی و اثربخشی آن به حداکثر برسد.

نتایج کلیدی و تأثیرات معنی‌دار

یافته‌های این مطالعه نشان داد که «مدل مراقبت مستمر» تأثیرات مثبتی و معنی‌داری بر سلامت روان زنان نابارور داشته است:

• افزایش امید به زندگی: اختلاف بین میانگین نمرات امید به زندگی بلافاصله و یک ماه پس از مداخله در دو گروه مداخله و کنترل، معنی‌دار بود. این نشان‌دهنده اثربخشی مدل در تقویت روحیه و امید این زنان است.
• بهبود سازگاری با ناباروری: روند تغییرات نمرات سازگاری با ناباروری در طول زمان‌های مورد بررسی، نشان داد که مداخله مورد نظر تغییرات معنی‌داری در نمرات سازگاری با ناباروری (p=0.03) و در نمرات امید به زندگی (p=0.004) ایجاد کرده است.

همچنین، نتایج آزمون همبستگی بین میانگین نمرات سازگاری با ناباروری و امید به زندگی برابر با r=0.46 بود که این همبستگی نیز از نظر آماری معنی‌دار تلقی شد. این همبستگی مثبت نشان‌دهنده آن است که با افزایش سازگاری با ناباروری، امید به زندگی نیز در این زنان افزایش می‌یابد.

توصیه‌ها و کاربردهای عملی

نتایج حاصل از این مطالعه به‌وضوح نشان می‌دهد که «مدل مراقبت مستمر» در افزایش امید به زندگی و بهبود سازگاری با ناباروری در زنان نابارور، یک ماه پس از مداخله، تأثیرگذار بوده است. بنابراین، بکارگیری این مدل توسط ماماها و پزشکان در مراکز ناباروری و سایر مراکز درمانی و بهداشتی، می‌تواند به ارتقای سلامت روان و دستیابی به روند درمان مطلوب‌تر برای زنان نابارور کمک شایانی کند.