چالش‌های اسکی‌بازان ایران در المپیک زمستانی ۲۰۲۶: از کمبود برف تا تمرینات قطبی

سهمیه المپیک؛ مسیری دشوار و پرچالش

سمانه بیرامی‌باهر، که ۱۴ سال سابقه عضویت در تیم ملی اسکی صحرانوردی ایران را دارد و پس از حضور در المپیک ۲۰۱۸، موفق به کسب سهمیه بازی‌های ۲۰۲۶ نیز شده است، در مورد دشواری‌های این مسیر می‌گوید: "کسب سهمیه المپیک کاری بسیار دشوار است؛ چرا که باید با شرکت در مسابقات بین‌المللی، امتیازات خاصی را کسب کرده و با قدرتمندترین ورزشکاران دنیا به رقابت بپردازیم."

او همچنین به سطح بالای آمادگی رقبای جهانی اشاره می‌کند: "این اسکی‌بازان، گلچین‌شده‌ترین ورزشکاران جهان هستند که ۱۲ ماه سال را روی برف تمرین می‌کنند. تمریناتشان را زمستان در اروپا و تابستان در یخچال‌های طبیعی، پیست‌های اسکی مصنوعی یا در نیم‌کره جنوبی ادامه می‌دهند."

تمرینات طاقت‌فرسا در قطب شمال

بیرامی‌باهر شرایط تمرینی خود را این‌گونه تشریح می‌کند: "دو ماه و نیم است که تمریناتم را با حمایت فدراسیون روی برف آغاز کرده‌ام. تا دو هفته قبل شرایط آمادگی بهتری داشتم، اما ۱۰ روزی با خانواده‌ام ارتباط نداشتم و نتوانستم خوب تمرین کنم."

وی با اشاره به علاقه وافر خود به این رشته و عزم راسخ برای ادامه مسیر می‌گوید: "فکر نمی‌کنم این آخرین المپیک من باشد. عاشق اسکی صحرانوردی هستم و با تمام وجودم می‌خواهم این مسیر را ادامه دهم، چون این مسیر تمام شوقم برای زندگی است و در طول روز حدود ۴۰ تا ۶۰ کیلومتر تمرین می‌کنم."

این ورزشکار المپیکی ایران که تجربه حضور در المپیک جوانان ۲۰۲۴ را نیز به عنوان مربی تیم ملی داشته، بر ادامه قدرتمندانه مسیر خود تأکید می‌کند.

کمبود برف و مقایسه با سایر رشته‌ها

بیرامی‌باهر یکی از دلایل اصلی فاصله اسکی ایران با قدرت‌های برتر این رشته را "نداشتن برف" می‌داند. او این وضعیت را با رشته‌های دیگر مقایسه می‌کند: "دلیل فاصله اسکی ما از مدال، کمبود برف است. یک کشتی‌گیر ۱۲ ماه سال، سالن دارد و تمرین می‌کند یا فوتبالیست‌ها که ۱۲ ماه چمن دارند، اما با هزار سختی سهمیه ورود به جام جهانی می‌گیرند و در همان مرحله اول حذف می‌شوند. این در حالی است که قراردادها و درآمدهای کلان دارند و شرایطشان با ما خیلی متفاوت است."

وی خواستار حمایت بیشتر وزارت ورزش است: "خیلی مهم است وزارت ورزش از ما حمایت کند که ۱۱ ماه از سال را روی برف تمرین کنیم. نمی‌توانید از فوتبال توپ را بگیرید تا فقط بدوند و بعد از ۱۱ ماه به آنها توپ بدهید. آن موقع دیگر شوت، سانتر، دفاع و کار دیگری نمی‌توانند انجام بدهند. ما اسکی‌بازان هم همین که بدون برف سهمیه المپیک می‌گیریم و با ورزشکارانی که ۱۲ ماه از سال را روی برف تمرین می‌کنند، رقابت می‌کنیم، کار بزرگی است."

چالش‌های بی‌سابقه در تمرینات

بیرامی‌باهر به دشواری‌های کسب سهمیه المپیک و شرایط پاداش‌ها اشاره می‌کند: "کسب سهمیه المپیک هم برای اسکی بسیار کار دشواری است. تمام زندگی‌ام را وقف کردم تا بین ورزشکاران قدر دنیا باشم. یک ماه قبل تمریناتم را در قطب شمال و در کشور فنلاند شروع کردم. هر روز ۴۰ تا ۶۰ کیلومتر در دمای منفی ۲۷ درجه تمرین می‌کردم که باعث یخ‌زدگی بخشی از شست پایم شد، حتی هنوز هم حس ندارد و فکر می‌کنم آسیب دیده باشد، اما با قدرت ذهنم پیش می‌روم تا المپیک را پشت سر بگذارم."

او تجربه تمرین در سرمای شدید را این‌گونه توصیف می‌کند: "وقتی صحبت از تمرین ۴۰ کیلومتر در این دما می‌کنم، هر قدم جنگیدن برای بقاست، چون سرمای عجیبی درون استخوان رخنه می‌کند، چشم دچار یخ‌زدگی می‌شود و تمام صورت و دست‌ها یخ می‌زنند. اصلاً شرایط ورزش زمستانه با تابستانه کاملاً متفاوت است."

وی خاطره‌ای از این تمرینات را بیان می‌کند: "یادم است یک روز دستم طوری یخ زده بود که می‌خواستم از شدت درد داد بزنم، اما از هتل خیلی دور بودم و باید ۲۰ کیلومتر دیگر به تمرین ادامه می‌دادم. فقط با قدرت ذهن و برای بقا پیش رفتم. اصلاً از بحث تمرین خارج شده بودم و فقط می‌خواستم به هتل برسم که زنده بمانم."