مستند جدید «Take That»: روایتی آشنا از یک گروه افسانه‌ای

بازگشت به ریشه‌ها: مستند ۲۰۰۵ و تولدی دوباره

آخرین باری که «Take That» با ساخت یک مستند موافقت کرد، در سال ۲۰۰۵ بود؛ زمانی که تقریباً چیزی برای از دست دادن نداشتند. گری بارلو و مارک اوون قراردادهای ضبط خود را از دست داده بودند، جیسون اورنج جاه‌طلبی‌های بازیگری‌اش را کنار گذاشته بود و هاوارد دونالد مشغول لذت بردن از پدر و مادر شدن بود. رابی ویلیامز، تنها عضو گروه با شهرت عمومی قابل توجه، حتی در صحنه اوج مستند برای پیوستن به گروه حاضر نشد.

اما آنچه در ادامه اتفاق افتاد، همه را غافلگیر کرد. بیش از شش میلیون نفر این مستند را در ITV تماشا کردند و آن را به پربیننده‌ترین برنامه شب تبدیل کردند. ظرف چند روز، سایمون موران، بزرگترین برگزارکننده کنسرت بریتانیا، پیشنهادی روی میز گذاشت: «دوباره با هم جمع شوید و می‌توانیم ۳۰ سالن را پر کنیم.» گری، مارک، جیسون و هاوارد تنها ۱۲ ساعت برای تصمیم‌گیری زمان نیاز داشتند.

داستان تکراری با تصاویر جدید

بیست سال بعد، «Take That» همچنان فعال است. در واقع، فصل دوم فعالیت «Take That» حتی خارق‌العاده‌تر از فصل اول بوده و پر از تک‌آهنگ‌های شماره یک و جوایز بریت است. تابستان امسال، آنها برای یک میلیون طرفدار در یک تور استادیومی جدید اجرا خواهند کرد. برای جشن گرفتن این موفقیت، گروه مستند دیگری را این بار برای نتفلیکس منتشر کرده است.

اما با توجه به اینکه رابی ویلیامز و جیسون اورنج (که در سال ۲۰۱۴ بازنشسته شد) در این مستند حضور ندارند، این فیلم هرگز به اندازه مستند اصلی جذاب و افشاگر نیست. این مستند همچنین «پاکسازی» شده‌تر است. در حالی که ITV تصاویری از گروه را نشان می‌داد که برای طرفداران نوجوان خود آواز می‌خواندند و در مورد مسابقات جنسی در تور صحبت می‌کردند، فیلم جدید بیشتر بر رقابت‌های حرفه‌ای و روابط بین فردی تمرکز دارد.

رازهایی که قبلاً فاش شده‌اند

سوال اصلی این است که چه چیزی برای یادگیری باقی مانده است؟ همه ما داستان را می‌دانیم: «Take That» پنج پسر با استعداد شمالی بودند که در سال ۱۹۹۰ حول محور استعدادهای ترانه‌سرایی گری بارلو تشکیل شدند. اما با افزایش شهرت آنها، تنش‌ها بالا گرفت. بارلو از اجازه دادن به هم‌گروهی‌هایش برای مشارکت در موسیقی خودداری کرد و آنها را «مثل رقصنده‌های پشتیبان و عروسک» رها کرد.

ویلیامز که خسته شده بود، شروع به مصرف مشروبات الکلی و مواد مخدر کرد و تقریباً شب قبل از جوایز MTV اروپا در سال ۱۹۹۵ اوردوز کرد. وقتی دیگران به او اولتیماتوم دادند، او گروه را ترک کرد. اما بدون انرژی او، «Take That» در زمان قرضی قرار داشت. ظرف یک سال، گروه به پایان رسید.

یکی از معدود افشاگری‌ها در مستند جدید این است که خروج ویلیامز به هم‌گروهی‌هایش دیدگاهی جدید داد: «شما مجبور نیستید هر کاری را که به شما گفته می‌شود انجام دهید.» بارلو به یاد می‌آورد: «ما فکر کردیم، اوه، صبر کن، این خیلی تازه به نظر می‌رسد.»

اما اینطور نبود. در حالی که فعالیت انفرادی ویلیامز به اوج رسید، فعالیت بارلو به یک شوخی تبدیل شد. او به یاد می‌آورد: «آنقدر دردناک بود که فقط می‌خواستم در یک سوراخ بخزم.» در یک مقطع، او به مدت یک سال از خانه بیرون نرفت و وزنش به ۱۷ سنگ رسید. هاوارد دونالد نیز آن را سخت گرفت و در یک مقطع به خودکشی فکر کرد. او می‌گوید: «تصمیم گرفتم به سمت تیمز بروم... جدی به پریدن فکر می‌کردم.»

اتحاد دوباره و آینده‌ای نامعلوم

تمام این افشاگری‌ها به طور کامل در مستند سال ۲۰۰۵ پوشش داده شده بود و اگرچه تکرار آنها از تاثیرشان نمی‌کاهد، اما طرفداران از خود خواهند پرسید که چرا باید همان حکایات را دوباره تماشا کنند (گاهی اوقات به معنای واقعی کلمه – زیرا چندین کلیپ از اورنج و ویلیامز مستقیماً از برنامه اصلی برداشته شده‌اند).

اما این نمایش زمانی واقعاً اوج می‌گیرد که به احیای غیرمنتظره «Take That» در اوایل دهه ۲۰۰۰ می‌رسیم. ما متوجه می‌شویم که اورنج اصرار داشت که گروه مدیر سابق خود، نایجل مارتین اسمیت را کنار بگذارد – ادعا می‌کرد که او باعث شده اعضا احساس «بی‌ارزشی» و «ناامنی» کنند – و خودش برای ابلاغ این خبر اقدام کرد.

و بارلو اذعان می‌کند که در اوج شهرت اولیه خود، هم‌گروهی‌هایش را شرکای کوچکتری می‌دانست. او می‌گوید: «در دهه ۹۰ واقعاً به هیچ کس دیگری اهمیت نمی‌دادم. آن زمان آدم بسیار متفاوتی بودم، بسیار سرسخت، فوق‌العاده جاه‌طلب.»

وقتی اورنج پیشنهاد می‌کند که تمام حق امتیازهای آینده گروه را تقسیم کنند (ترفندی که او از U2 یاد گرفته بود)، «Take That» سرانجام به گروهی از برابرها تبدیل می‌شود. هاوارد در مورد اتحاد پرشور گروه می‌گوید: «احساس می‌کردم ارزشی دارم و این باعث شد دوباره احساس یک هنرمند را داشته باشم.»

آخرین مانع، آشتی با رابی است که سرانجام در سال ۲۰۱۰ اتفاق می‌افتد. همانطور که می‌آموزیم، همه متقاعد نشده‌اند که این ایده خوبی است. هاوارد می‌گوید: «فکر می‌کردم او یک آدم خودخواه و بی‌ادب تمام عیار خواهد بود.»

اما تصاویری از جلسات آلبوم «Progress» سال ۲۰۱۰ (برگرفته از مستند دوم ITV، «Look Back, Don't Stare») نشان می‌دهد که چگونه به راحتی دوباره با هم دوست شدند. همانطور که آنها نمایش را به تور می‌برند، یک صحنه سریع اما زیبا از ویلیامز را نشان می‌دهد که از زیر صحنه تماشا می‌کند و در حالی که دشمنان سابقش آهنگ «Rule The World» را اجرا می‌کنند، یک علامت شست بالا نشان می‌دهد.

اوون می‌گوید: «داشتن راب دوباره برای ما دوست‌داشتنی بود. من خیلی خوشحالم که این اتفاق افتاد. تا بتوانیم شفا پیدا کنیم، تأمل کنیم، شادمانی کنیم.»

در پایان آن تور، هم ویلیامز و هم اورنج مسیرهای خود را در پیش گرفتند و «Take That» به یک گروه سه‌نفره تبدیل شد. این مستند از ۱۰ سال بعد صرف نظر می‌کند، اعترافی ضمنی که هر چیزی از زمان «Progress» یک حاشیه بوده است.

و همانطور که بارلو در سال ۲۰۱۸ به یک روزنامه‌نگار اعتراف کرد، گروه دیگر هرگز نگران آینده خود نخواهد بود. او به تلگراف گفت: «اگر بخواهم جسور باشم، اهمیتی نمی‌دهم که آلبوم جدید موفق شود یا نه. حتی اگر شکست بخورد، ما سال آینده باز هم به تور خواهیم رفت و برای ۶۰۰,۰۰۰ نفر اجرا خواهیم کرد.»

مستند با یادداشتی مشابه به پایان می‌رسد: «Take That» گنجینه‌های ملی هستند، شهرت آنها تضمین شده است، کینه‌ها دفن شده‌اند. این یک پایان خوش است، اگرچه به طرز عجیبی بدون اصطکاک است.

اما با پخش تیتراژ، آهنگ جدیدی پخش می‌شود و هی، خیلی خوب است. حتی من خودم را در حال همخوانی با آن یافتم. و شاید این نتیجه‌گیری واقعی باشد: حتی در میانسالی راحت، نمی‌توان بزرگترین گروه پسرانه بریتانیا را نادیده گرفت.