ارتباط بیش‌فعالی دوران کودکی با بیماری‌های مزمن در میانسالی

نتایج نگران‌کننده یک مطالعه بلندمدت

محققان دانشگاه کالج لندن در بریتانیا، پس از تجزیه و تحلیل داده‌های نزدیک به ۱۱۰۰۰ شرکت‌کننده در یک پروژه تحقیقاتی بلندمدت سلامت که از سال ۱۹۷۰ آغاز شده بود، به شواهد نگران‌کننده‌ای دست یافتند. این مطالعه نشان می‌دهد افرادی که در سن ۱۰ سالگی ویژگی‌های اختلال بیش‌فعالی (ADHD) را از خود نشان می‌دهند، به احتمال زیاد در سن ۴۶ سالگی به بیماری‌های مزمن و ناتوانی مبتلا خواهند شد.

«ما به شواهد نگران‌کننده‌ای مبنی بر اینکه افراد مبتلا به اختلال بیش‌فعالی بیشتر احتمال دارد در طول عمر خود وضعیت سلامتی بدتری نسبت به میانگین افراد داشته باشند، دست یافته‌ایم.»
– جاشوا استات، محقق اصلی و استاد روانشناسی بالینی و سالمندی در دانشگاه کالج لندن

طیف وسیعی از مشکلات سلامتی

مشکلات سلامتی شناسایی شده در این مطالعه گسترده است و شامل موارد زیر می‌شود:

• آسم
• میگرن
• مشکلات کمر
• سرطان
• صرع
• مشکلات شنوایی
• اختلالات دستگاه گوارش
• بیماری کلیوی
• دیابت

این ارتباط نه تنها به بیماری‌های جسمی محدود نمی‌شود، بلکه با خطر بالاتر ناتوانی در میانسالی نیز مرتبط است؛ به این معنی که افراد ممکن است در انجام کار یا سایر فعالیت‌های روزانه به دلیل سلامت جسمی ضعیف دچار مشکل شوند.

تأثیر جنسیت و عوامل تشدیدکننده

یافته‌ها نشان داد که ارتباط بین اختلال بیش‌فعالی دوران کودکی و مشکلات مزمن سلامت در میانسالی در زنان قوی‌تر از مردان است. محققان توضیح می‌دهند که این پیامدهای نامطلوب سلامت تا حدی با عوامل زیر تشریح می‌شود:

• افزایش مشکلات سلامت روان
• میزان بالاتر وزن اضافی
• میزان بالاتر سیگار کشیدن در بین افراد مبتلا به اختلال بیش‌فعالی

همچنین، مطالعات قبلی نشان داده‌اند که افراد مبتلا به بیش‌فعالی بیشتر احتمال دارد وقایع استرس‌زای زندگی و طرد اجتماعی را تجربه کنند و کمتر مراقبت‌های پزشکی به موقع دریافت می‌کنند.

اهمیت حمایت و تشخیص زودهنگام

«جاشوا استات» تأکید می‌کند که افراد مبتلا به اختلال بیش‌فعالی با حمایت مناسب می‌توانند رشد کنند، اما این حمایت اغلب به دلیل کمبود خدمات و تشخیص دیرهنگام، به‌ویژه در افراد میانسال و مسن‌تر، وجود ندارد.

«توجه به این نکته مهم است که افراد مبتلا به اختلال بیش‌فعالی گروهی متنوع با طیف وسیعی از نقاط قوت و تجربیات مختلف هستند و اکثر آنها زندگی طولانی و سالمی خواهند داشت. با این حال، بسیاری از افراد با موانع قابل توجهی برای تشخیص به موقع و پشتیبانی مناسب مواجه هستند. این مسئله مهم است زیرا ارائه پشتیبانی مناسب و برآورده کردن نیازهای افراد مبتلا به اختلال بیش‌فعالی می‌تواند به بهبود سلامت جسمی و روانی آنها کمک کند.»
– امبر جان، محقق ارشد و مدرس روانشناسی در دانشگاه لیورپول

این نتایج ضرورت توجه بیشتر به تشخیص زودهنگام و ارائه خدمات حمایتی متناسب برای افراد مبتلا به اختلال بیش‌فعالی را بیش از پیش آشکار می‌سازد تا از پیامدهای منفی سلامتی در آینده جلوگیری شود.