ادای احترام هندی‌ها به آریجیت سینگ پس از بازنشستگی در 38 سالگی

پایان یک دوره درخشان

طرفداران سینگ با ابراز ناراحتی عمیق در شبکه‌های اجتماعی، به او ادای احترام کردند. بسیاری صدای او را «صدای دلشکستگی‌ها و جشن‌های ما» و «حضوری در هر گوشه از زندگی ما» نامیدند. در سینمای هند، خوانندگی پلی‌بک به ضبط استودیویی آهنگ‌هایی اطلاق می‌شود که بازیگران روی صفحه لب می‌زنند و این بخش جدایی‌ناپذیری از داستان‌گویی بالیوود است.

صدای سینگ با این سنت عجین شده بود و در سال‌های اخیر، آوازهای او برای تصنیف‌های عاشقانه و موسیقی متن‌های پرفروش، جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده بود. این خواننده 38 ساله که با ستاره‌های جهانی پاپ مانند اد شیران نیز همکاری داشته، روز سه‌شنبه این خبر را در اینستاگرام خود اعلام کرد و نوشت: «من کار را رها می‌کنم. سفر فوق‌العاده‌ای بود.»

تصمیمی جسورانه در اوج شهرت

پس از این اعلام، شبکه‌های اجتماعی مملو از پیام‌های طرفدارانی شد که به یاد می‌آوردند چگونه آهنگ‌های او که به طور مداوم در صدر جدول‌ها قرار داشتند، به بخشی از هویت فرهنگی هند تبدیل شده‌اند. سینگ دلیل کناره‌گیری خود از خوانندگی پلی‌بک را توضیح نداد، اما گزارش‌ها حاکی از آن است که او تعهدات و پروژه‌های فعلی خود را به پایان خواهد رساند و به صورت مستقل به ساخت موسیقی ادامه می‌دهد و پروژه‌های خلاقانه فراتر از سینمای تجاری را دنبال خواهد کرد.

این تصمیم برای خواننده‌ای در اوج دوران حرفه‌ای خود، بسیار جسورانه است. سینگ اخیراً در ومبلی آرنای لندن کنسرتی با بلیت‌های فروخته‌شده برگزار کرد که این دستاورد برای تعداد کمی از خوانندگان پلی‌بک هندی محقق می‌شود. صدای او – لطیف، گرم و صمیمی – بیش از یک دهه است که زیربنای اجتناب‌ناپذیری از بالیوود بوده و دلشکستگی‌ها، آرزوها و آشتی‌ها را برای میلیون‌ها نفر روایت کرده است.

«من از سلبریتی بودن متنفرم.» - آریجیت سینگ در مصاحبه‌ای اولیه با فوربس هند.

با این حال، حتی در اوج شهرت، او ترجیح می‌دهد در حاشیه فرهنگ سلبریتی باقی بماند و نسبت به موفقیت خود بی‌تفاوت است. او به ندرت مصاحبه می‌کند، از تبلیغات دوری می‌جوید و در انظار عمومی مانند فردی عادی ظاهر می‌شود: آرام، با چهره‌ای پنهان در کلاه هودی. او در مصاحبه‌ای اولیه با فوربس هند، خود را فردی توصیف کرد که به طور تصادفی به شهرت رسیده است.

ریشه‌های موسیقی و صعود به شهرت

سینگ در سال 1987 در جیاگانج، شهری کوچک در ایالت بنگال غربی، متولد شد. در خانواده‌ای که موسیقی نه یک آرزو، بلکه یک عمل روزانه بود و تمام جنبه‌های زندگی را فرا گرفته بود. مادر و مادربزرگش خوانندگان کلاسیک آموزش‌دیده بودند و عمه‌اش نیز به تدریس موسیقی می‌پرداخت. آموزش کلاسیک از همان ابتدا آغاز شد – او همزمان با آموزش آواز، طبلا نیز می‌آموخت – اما با موسیقی پاپ نیز آشنایی پیدا کرد.

بیرندرا پراساد هزاری، اولین معلم سینگ، او را به یاد می‌آورد که در دوران کودکی در مدرسه موسیقی محلی، چشمانش به هارمونیوم خیره بود، حتی قبل از اینکه بتواند نت‌ها را تلفظ کند. هزاری به روزنامه هندی تلگراف گفت که «هرگز خواننده‌ای با چنین استعدادی ندیده است» و به پیشرفت سریع پسر از درس‌های اولیه راگا تا صدایی که جهان بعدها شناخت، اشاره کرد.

اولین مواجهه سینگ با توجه ملی در سال 2005 بود، زمانی که او در برنامه استعدادیابی «فیم گوروکول» (آکادمی شهرت) شرکت کرد. او برنده نشد و حضورش به سختی به چشم آمد. اما این شکست، به نوعی، سازنده بود.

سینگ به شهر کلکته در بنگال غربی بازگشت، جایی که به عنوان برنامه‌نویس موسیقی و دستیار کار کرد و کار استودیویی را آموخت. برای چندین سال، او در حاشیه صنعتی که بعدها بر آن مسلط شد، زندگی می‌کرد.

آهنگ «توم هی هو» و تأثیر آن

هنگامی که سرانجام به رسمیت شناخته شد، با نیرویی غیرعادی همراه بود. در سال 2013، سینگ آهنگ «توم هی هو» را برای فیلم «عاشقی 2» خواند. این آهنگ در زمانی منتشر شد که موسیقی عاشقانه بالیوود به سمت مقیاس و نمایش تمایل داشت. صدای سینگ – درونی و خام – تأثیری متضاد داشت و آسیب‌پذیری را به عنوان یک احساس قابل قبول به مخاطبان بالیوود معرفی کرد.

این آهنگ آنقدر محبوب شد که از فیلم فراتر رفت و به یک وسواس ملی تبدیل شد. در همه جا بود، رادیو، عروسی‌ها و برنامه‌های واقعیت را فرا گرفت، نت‌های آهسته و دردناک آن، ارادت عاشقانه را بیان می‌کردند که هم سینمایی و هم به شدت شخصی به نظر می‌رسید. برای ماه‌ها، عبور از شهرها و شهرستان‌ها بدون مواجهه با آن دشوار بود.

پس از آن، دوره‌ای از موفقیت‌های فوق‌العاده فرا رسید. یک شبه، سینگ به قابل‌همذات‌پنداری‌ترین صدای بالیوود تبدیل شد و به زبان‌های مختلف – هندی، بنگالی، تامیلی و تلوگو – ضبط کرد و گاهی اوقات چندین آهنگ را در یک فیلم می‌خواند. او بارها با آهنگسازان برجسته از جمله پریتام، ای. آر. رحمان، ویشال-شکر و آمیت تریودی همکاری کرد.

دوری از شهرت و انتقادات

سینگ با شهرتی که به دست آورد، راحت نبود و از توجه رسانه‌ها دوری می‌کرد و اغلب از شرکت در مراسم اهدای جوایز خودداری می‌ورزید. حتی روی صحنه نیز غیررسمی باقی می‌ماند. در کنسرت‌ها، با تماشاگران گپ می‌زد، درخواست‌ها را می‌پذیرفت، گاهی اوقات در میانه آهنگ مکث می‌کرد تا تنظیم را تغییر دهد، یا طرفدارانش را به خاطر صرف زمان زیاد برای ضبط، به جای حضور در لحظه، سرزنش می‌کرد.

در زندگی شخصی، سینگ با تیمی کوچک کار می‌کند و ترجیح داده است که عمدتاً در زادگاهش مستقر شود – جایی که او به طور معمول با اسکوتر برای خرید مواد غذایی می‌رود یا با دوستان قدیمی خود دیدار می‌کند – به جای زرق و برق شهرهای بزرگ. بازدیدکنندگان بین‌المللی، از جمله دی‌جی هلندی مارتین گریکس و اد شیران، گزارش شده است که از اقامتگاه او در جیاگانج بازدید کرده‌اند.

در سال‌های اخیر، تولیدات او نیز گزینشی‌تر شده و او بیشتر بر پروژه‌های مستقل تمرکز کرده است. البته انتقاداتی نیز وجود داشت: برخی شنوندگان و منتقدان استدلال کرده‌اند که بسیاری از آهنگ‌های او شروع به شبیه شدن به یکدیگر کرده‌اند، با سبک خاص و درون‌گرایانه او، حس یکنواختی را در فیلم‌ها و ژانرهای مختلف ایجاد می‌کرد.

در مصاحبه‌ای در سال 2017، سینگ اعتراف کرد که در تلاش است تا پروژه‌های خود را کاهش دهد زیرا شنیدن آهنگ‌هایش در همه جا برایش «ناراحت‌کننده» بود. او گفت: «البته مردم خسته خواهند شد اگر شما سالی 100 آهنگ بخوانید.»

اکنون طرفداران او در حال پرسیدن این سوال هستند که چه چیزی در انتظار اوست. برخی اعلام این هفته را تکامل طبیعی هنرمندی می‌دانند که شهرت را خفه‌کننده می‌یابد. برخی دیگر آن را بیانیه‌ای درباره فشارهای موسیقی تجاری، یا صرفاً گام بعدی در سفر خودشناسی او می‌دانند. هر دلیلی که داشته باشد، صدای او همچنان موسیقی هند را تعریف خواهد کرد.