حقیقت تکان‌دهنده: جوانان بیش از سالمندان از تنهایی رنج می‌برند

جوانان، تنهاترین گروه سنی؟

برخلاف تصور رایج که افراد مسن را تنهاترین گروه می‌داند، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که جوانان در دهه‌های ۲۰ زندگی خود، بیش از سایر گروه‌های سنی احساس تنهایی می‌کنند.

• آمار بریتانیا: بر اساس تحقیقات اداره آمار ملی (ONS) بریتانیا، ۳۳ درصد از افراد ۱۶ تا ۲۹ ساله گزارش کرده‌اند که «اغلب، همیشه یا گاهی» احساس تنهایی می‌کنند. این رقم در مقایسه با ۱۷ درصد افراد بالای ۷۰ سال، بالاترین میزان را نشان می‌دهد.
• گزارش جهانی: سازمان جهانی بهداشت (WHO) نیز با بررسی مطالعات جهانی، تأیید کرده که جوانان و نوجوانان بالاترین سطح تنهایی را گزارش می‌دهند.
• نظر کارشناسان: پروفسور آندریا ویگفیلد، مدیر مرکز مطالعات تنهایی در دانشگاه شفیلد هالام، می‌گوید: «بزرگسالان ۱۸ تا ۲۴ ساله تنهاترین گروه هستند و پس از آنها افراد مسن‌تر قرار دارند. این یک مشکل رو به رشد است.»

دلایل «پراکندگی» و تنهایی

کارشناسان معتقدند که دنیای مدرن نقش مهمی در تشدید این مشکل دارد. عوامل متعددی به این «پراکندگی» و احساس تنهایی دامن می‌زنند:

• زندگی مشترک ناهمگون: بسیاری از جوانان ۲۰ تا ۳۰ ساله در خانه‌های اشتراکی زندگی می‌کنند که با هم‌خانه‌های خود ارتباط عمیقی ندارند یا آنها را نمی‌شناسند.
• افزایش کار از خانه: دورکاری، به‌ویژه برای جوانان، فرصت‌های تعامل اجتماعی حضوری را کاهش داده و دوست‌یابی را دشوارتر می‌کند.
• تضعیف روابط اجتماعی: با وجود دسترسی به شبکه‌های دوستی جهانی از طریق اینترنت، بسیاری از کارشناسان معتقدند که تصویر زندگی اجتماعی پرشور جوانان که در سریال‌هایی مانند «فرندز» به نمایش گذاشته می‌شود، نیازمند بازنگری جدی است.

پروفسور ریچارد وایسبورد از دانشگاه هاروارد می‌گوید: «ما تمایل داریم جوانی را دوران بی‌دغدغه‌ای بدانیم، در حالی که اغلب غم‌انگیزترین دوره زندگی افراد است.»

دکتر مگ جی، روانشناس بالینی، به «پراکندگی» اشاره می‌کند؛ اینکه دوستان و آشنایان پس از ترک خانه دوران کودکی، هر کدام به سمتی می‌روند و این مسئله می‌تواند به تنهایی شدید منجر شود. آدام بکت نیز پس از نقل مکان به بریستول، با این چالش روبرو شد و مجبور بود از ابتدا دوست پیدا کند.

تز «بولینگ تنها» و فروپاشی جوامع

عوامل مدرن دیگری نیز به وخامت این مشکل دامن می‌زنند:

• ازدواج و فرزندآوری دیرهنگام: در بسیاری از نقاط جهان، افراد دیرتر ازدواج می‌کنند و فرزنددار می‌شوند. در بریتانیا، میانگین سن اولین ازدواج به ۳۱ سال رسیده است. این امر باعث می‌شود جوانان بیشتر به دوستان برای ارتباط عاطفی تکیه کنند و در صورت عدم موفقیت، احساس تنهایی تشدید شود.
• فروپاشی نهادهای مدنی: پروفسور وایسبورد به تضعیف جوامع اشاره می‌کند. عضویت در نهادهای مدنی مانند کلیساها، گروه‌های اجتماعی یا اتحادیه‌ها از دهه ۱۹۷۰ در کشورهای ثروتمند کاهش یافته است. این پدیده به «تز بولینگ تنها» شهرت دارد که توسط رابرت پاتنام در سال ۱۹۹۵ مطرح شد و به کاهش مشارکت اجتماعی اشاره دارد.

زینب، ۲۳ ساله، که تنها در چلتنهام زندگی می‌کند، این احساس تنهایی را به شدت تجربه کرده است. او به دنبال «مکان سوم» است؛ فضایی اجتماعی غیر از خانه یا محل کار/تحصیل که بتواند با افراد جدید آشنا شود، اما چنین فضاهایی را کمیاب می‌داند.

پارادوکس خانه‌های اشتراکی و تأثیر گوشی‌های هوشمند

افزایش کار از خانه پس از همه‌گیری کرونا نیز بر جوانان تأثیر گذاشته است. با اینکه جوانان کمتر از نسل‌های مسن‌تر دورکاری می‌کنند (۲۸ درصد افراد ۱۶ تا ۲۹ ساله در مقابل ۵۴ درصد افراد ۳۰ تا ۴۹ ساله)، اما دکتر جی معتقد است که دورکاری برای جوانان «کابوس» بوده است.

همچنین، زندگی در خانه‌های اشتراکی همیشه به کاهش تنهایی کمک نمی‌کند. دکتر جی می‌گوید: «برخی از غم‌انگیزترین خاطرات من از دهه ۲۰ زندگی‌ام، گیر افتادن با افرادی بود که دوستشان نداشتم.» او معتقد است که هم‌خانه‌های بی‌تفاوت می‌توانند افراد را تنهاتر از زندگی مجردی کنند.

گوشی‌های هوشمند و شبکه‌های اجتماعی نیز وضعیت را پیچیده‌تر می‌کنند. جوانان بریتانیایی ۱۸ تا ۲۴ ساله روزانه ۶ ساعت و ۲۰ دقیقه آنلاین هستند. اگرچه داده‌ها به طور قطعی نشان نمی‌دهند که این اپلیکیشن‌ها مستقیماً به تنهایی منجر می‌شوند، اما به گفته دکتر جی، شبکه‌های اجتماعی احساس تنهایی موجود را از طریق «عامل مقایسه و ناامیدی» تشدید می‌کنند.

راه‌حل‌ها: از باشگاه‌های اجتماعی تا نسخه‌های اجتماعی

با این حال، امیدواری‌هایی برای آینده وجود دارد. دیوید گریدون، که در اواخر دهه ۲۰ زندگی‌اش با علائم افسردگی ناشی از تنهایی مواجه شد، «پروژه دوستی بزرگ» را برای مبارزه با تنهایی جوانان تأسیس کرد. این سازمان غیرانتفاعی، رویدادهای اجتماعی برای افراد ۲۰ تا ۳۰ ساله در لندن برگزار می‌کند.

لورا کانلیف-هال، رئیس سیاست‌گذاری خیریه UK Youth، خواستار افزایش باشگاه‌های جوانان برای افراد تا ۲۵ سال است، اما کمبود بودجه مانع اصلی است. هزینه‌های دولت محلی برای خدمات جوانان در انگلستان بین سال‌های ۲۰۱۰/۱۱ تا ۲۰۲۳/۲۴ به میزان ۷۳ درصد کاهش یافته است.

پروفسور ویگفیلد تأکید می‌کند که تنهایی مزمن با التهاب مرتبط است و می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی عروقی و زوال عقل را در سنین بالاتر افزایش دهد. NHS نیز در سال‌های اخیر روی «نسخه‌نویسی اجتماعی» سرمایه‌گذاری کرده است، جایی که پزشکان عمومی بیماران دارای مشکلات روانی را به خدمات خیریه محلی مانند کلاس‌های هنری یا باغبانی ارجاع می‌دهند. با این حال، زیرساخت‌ها هنوز ناقص است.

دکتر جی نیز نشانه‌هایی از امید را می‌بیند؛ از جمله کاهش جذابیت کار از خانه برای جوانان و افزایش واکنش‌ها علیه شبکه‌های اجتماعی. برای زینب، راه‌حل تنهایی در مکانی غیرمنتظره یافت شد: سرپرستی یک گربه سیاه به نام «الیو» که به او آرامش و همراهی می‌بخشد.