سرنوشت کایوت شناگر آلکاتراز: بماند یا برود؟

بقای فلوید در جزیره آلکاتراز

این سگ‌سان، که فلوید نام گرفته است، به نظر می‌رسد در «صخره» - که به خاطر زندان متروکه‌اش مشهور است - به خوبی زندگی می‌کند و از رژیم غذایی پرندگان استفاده می‌کند. آیدان مور، راهنمای محلی تور که فیلم سفر این کایوت را به اشتراک گذاشته است، می‌گوید: «ماندن فلوید در آلکاتراز کاملاً به رفتارش بستگی دارد.»

یکی از پیچیدگی‌ها این است که در جزیره هیچ منبع آب شیرینی وجود ندارد، که می‌تواند رفاه حیوان را به دخالت انسان وابسته کند.

سفر شگفت‌انگیز فلوید

تصاویر ویدیویی از فلوید – که گمان می‌رود نر باشد – در حال پریدن روی صخره‌های آلکاتراز توسط یک گردشگر گرفته شده و با مور به اشتراک گذاشته شده است. این کایوت لاغر به نظر می‌رسید که از آب خلیج با دمای حدود ۱۰ درجه سانتی‌گراد (۵۰ درجه فارنهایت) می‌لرزید. اما مور می‌گوید که او از آن زمان تاکنون چاق‌تر شده است.

منطقه تفریحی ملی گلدن گیت (GGNRA) روز شنبه این کایوت را مشاهده و از آن عکس گرفت. GGNRA تأیید کرد که این حیوان همان کایوتی است که تقریباً دو هفته قبل در حال شنا به سمت جزیره و رسیدن به آن دیده شده بود.

GGNRA اعلام کرد که فلوید اولین حضور مستند شده کایوت در آلکاتراز از زمان انتقال جزیره به سازمان پارک‌های ملی در سال ۱۹۷۲ است.

نظارت و ارزیابی

زیست‌شناسان و کارکنان پارک به طور فعال در حال نظارت بر این کایوت هستند تا بهتر درک کنند که چگونه در این جزیره ۲۲ هکتاری (۸۹,۰۳۰ متر مربع) زنده می‌ماند و هرگونه تأثیر احتمالی بر کلونی زادآوری پرندگان دریایی را ارزیابی کنند. حضور این کایوت، بر دسترسی عمومی به جزیره تأثیری نمی‌گذارد و جزیره همچنان به روی بازدیدکنندگان باز است.

جزیره آلکاتراز – که به دلیل اینکه «قلعه‌ای تسخیرناپذیر» تلقی می‌شد، «صخره» نامیده می‌شود – محل زندان فدرال تعطیل شده‌ای است که برخی از خطرناک‌ترین جنایتکاران ایالات متحده را در خود جای داده بود. همچنین این جزیره پس‌زمینه فیلم اکشن هیجان‌انگیز «صخره» محصول ۱۹۹۶ با بازی شان کانری و نیکلاس کیج و درام «فرار از آلکاتراز» محصول ۱۹۷۹ با بازی کلینت ایستوود بوده است.

کایوت‌ها در منطقه خلیج

کایوت‌ها، این موجودات گرگ‌مانند بومی آمریکای شمالی، در خلیج سانفرانسیسکو غیرمعمول نیستند. به گفته مور، جزیره فرشته در نزدیکی، حداقل ۱۶ کایوت دارد که در آنجا به خوبی زندگی می‌کنند زیرا آب شیرین و شکار بزرگ‌تری مانند گوزن برای شکار دارند.

اما در آلکاتراز چنین نیست؛ این جزیره بخشی از منطقه تفریحی ملی گلدن گیت و یک پناهگاه ثبت شده برای پرندگان دریایی است که زمان حساس لانه‌سازی آنها از فوریه تا سپتامبر است.

مور می‌گوید که فلوید باید بتواند به اندازه کافی پرنده شکار کند تا نیازهای غذایی خود را تأمین کند و گمان می‌کند که با وجود هزاران پرنده در آنجا، شکار آنها مانند «شلیک به ماهی در یک بشکه» است.

جانت کسلر، یک طبیعت‌شناس خودآموخته که حدود ۲۰ سال است رفتار کایوت‌ها را در سانفرانسیسکو مستند می‌کند، می‌گوید که فلوید ممکن است با آب باران نیز هیدراته بماند. کسلر گمان می‌کند که فلوید این سفر را انجام داده است زیرا ممکن است فشار جمعیت بین‌گونه‌ای را در شهر احساس کرده و نیاز به یافتن قلمرو جدیدی داشته است.

کسلر می‌گوید: «این یکی احتمالاً توسط صاحبان قلمروهای دیگر تحت فشار قرار گرفته و تصمیم گرفته است که می‌تواند این سفر را انجام دهد. بنابراین، او تلاش کرد و موفق شد.»

برت فورناس، اکولوژیست حیات وحش در دپارتمان ماهی و حیات وحش کالیفرنیا، می‌گوید که کایوت‌ها ممکن است به دلیل شلوغ شدن بیش از حد منطقه خلیج، سرزمین اصلی را ترک کنند. او گفت که این گونه حدود ۲۵ سال پیش از شهر رانده شد اما دوباره ظاهر شد و از آن زمان تاکنون مشاهدات افزایش یافته است.

نگرانی‌ها و آینده فلوید

در حالی که کایوت‌ها سازگار و بقاجوهای طبیعی هستند، مور، راهنمای تور، نگران آینده فلوید است و برای دخالت انسان فشار می‌آورد. اما یافتن او ممکن است چالش‌برانگیز باشد زیرا کایوت‌ها «استادان استتار» هستند و فلوید به نظر می‌رسد در مناطقی پنهان می‌شود که برای عموم قابل دسترسی نیستند.

مور و همکارانش در تلاش بوده‌اند تا او را در پیاده‌روی‌های خود مشاهده کنند، اما تنها شواهدی که او از خود به جا می‌گذارد، مانند پرندگان نیمه‌خورده، را یافته‌اند. او می‌گوید که برخی از مدفوع‌های او جمع‌آوری شده و تحت آزمایش DNA قرار گرفته‌اند تا درک بهتری از منشأ فلوید به دست آید.

اینکه او بماند یا برود، به نظر می‌رسد به رفتار او و گردشگران بازدیدکننده از جزیره نیز بستگی دارد.

پروژه کایوت، یک سازمان آمریکای شمالی که بر آموزش مبتنی بر علم در مورد حیوانات و همزیستی تمرکز دارد، نگران است که هجوم بازدیدکنندگان به آلکاتراز می‌تواند خطرات ایمنی برای حیوان و گردشگران ایجاد کند.

کامیلا فاکس، بنیانگذار پروژه کایوت، می‌گوید که بیشتر درگیری‌ها با کایوت‌ها از تغذیه عمدی یا غیرعمدی آنها توسط انسان ناشی می‌شود.

فاکس می‌گوید: «کایوت‌ها به طرز باورنکردنی حیله‌گر هستند و می‌توانند حتی در پرجمعیت‌ترین محیط‌های شهری با کایوت‌ها همزیستی کنند. بنابراین اگر مورد آزار و اذیت قرار نگیرند، ما معتقدیم که این کایوت می‌تواند در جزیره زنده بماند – هرچند ممکن است بدون جفت، زندگی تنهایی داشته باشد. ما امیدواریم هر تصمیمی که توسط سازمان پارک‌های ملی گرفته شود، این کایوت فرصتی برای رشد و شکوفایی داشته باشد.»