استامینوفن؛ مسکنی که ممکن است شما را به سمت رفتارهای پرخطر سوق دهد

تأثیرات روان‌شناختی پاراستامول

پیش از این نیز پژوهش‌ها حاکی از آن بود که پاراستامول، علاوه بر خواص ضددرد، می‌تواند بر فرایندهای روان‌شناختی دیگری نظیر کاهش همدلی یا تضعیف احساسات منفی تأثیرگذار باشد. اکنون، شواهد جدید به قابلیت این مسکن در تغییر درک افراد از خطرات و افزایش تمایل به ریسک‌پذیری اشاره دارد.

مطالعه‌ای بر روی ریسک‌پذیری

تحقیقات دانشگاه ایالتی اوهایو

تحقیقاتی که در سال ۲۰۲۰ توسط عصب‌شناس «بالدوین وی» از دانشگاه ایالتی اوهایو انجام شد، به بررسی این فرضیه پرداخت که استامینوفن ممکن است تمایل به ریسک‌پذیری را در افراد افزایش دهد. این مطالعه با حضور بیش از ۵۰۰ دانشجوی دانشگاهی صورت گرفت که به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند؛ یک گروه دوز ۱۰۰۰ میلی‌گرمی استامینوفن (حداکثر دوز توصیه شده برای بزرگسالان) و گروه دیگر دارونما دریافت کردند.

طراحی آزمایش

هدف اصلی این آزمایش، اندازه‌گیری تأثیر دارو بر رفتار ریسکی بود. شرکت‌کنندگان در یک بازی کامپیوتری به نام «بازی بالون»، بالون‌هایی را باد می‌کردند و با هر بار پمپ کردن، پول مجازی به دست می‌آوردند. دستورالعمل بازی این بود که تا حد امکان پول جمع‌آوری کنند، اما از ترکیدن بالون جلوگیری نمایند؛ زیرا در این صورت تمام پولشان را از دست می‌دادند.

نتایج و فرضیه‌های مکانیسم

افزایش رفتارهای پرخطر

نتایج مطالعه به وضوح نشان داد که دانشجویانی که استامینوفن مصرف کرده بودند، به طور قابل توجهی بیشتر درگیر رفتارهای پرخطر شدند و بالون‌های بیشتری را پمپ کرده و ترکاندند. در مقایسه، گروه دارونما با احتیاط بیشتری عمل کردند و کمتر دچار از دست دادن پول مجازی خود شدند.

کاهش درک خطر

در یکی از نظرسنجی‌های انجام شده، مصرف استامینوفن به کاهش درک خطر منجر شد، هرچند این اثر در نظرسنجی دیگری مشاهده نشد. این یافته نشان می‌دهد که تأثیر دارو بر درک خطر ممکن است پیچیده‌تر باشد و نیاز به بررسی‌های بیشتر دارد.

«وی» توضیح می‌دهد که استامینوفن ممکن است احساسات منفی افراد را هنگام مواجهه با فعالیت‌های پرخطر کاهش دهد؛ آن‌ها به سادگی ترس کمتری احساس می‌کنند.

این اثر، حتی اگر اندک باشد، با توجه به این‌که استامینوفن رایج‌ترین ماده دارویی در بیش از ۶۰۰ نوع داروی بدون نسخه و با نسخه در آمریکا است و توسط سازمان جهانی بهداشت به عنوان دارویی ضروری شناخته می‌شود، حائز اهمیت فراوانی است. محققان تأکید می‌کنند که این اثرات فعلاً فرضی هستند و برای درک کامل مکانیسم‌های بیولوژیکی و روانی پشت این پدیده، تحقیقات بیشتری لازم است تا بتوان به نتایج قطعی و کاربردی دست یافت.