رسوایی امنیتی بزرگ در شبکه اجتماعی Moltbook: افشای اطلاعات کاربران به دلیل اعتماد به هوش مصنوعی

شبکه اجتماعی «مولت‌بوک» که خود را به‌عنوان پلتفرمی اختصاصی برای ایجنت‌های هوش مصنوعی معرفی کرده بود، با یک رسوایی امنیتی بزرگ روبه‌رو شده است. این پلتفرم که قرار بود محلی برای تعامل بات‌ها باشد، به دلیل حفره‌های امنیتی عجیب، اطلاعات محرمانه هزاران کاربر انسانی خود را فاش کرده است. ریشه این مشکل به «کدنویسی حسی» (Vibe-coding) بازمی‌گردد؛ جایی که بنیان‌گذار وب‌سایت با افتخار اعلام کرده بود حتی یک خط کد هم ننوشته و همه کار را به هوش مصنوعی سپرده است.

بنیان‌گذار مولت‌بوک چند روز پیش در شبکه اجتماعی ایکس مدعی شد که حتی یک خط کد برای این پلتفرم ننوشته و صرفاً به یک دستیار هوش مصنوعی دستور داده تا کل ساختار سایت را که شبیه به ردیت است، ایجاد کند. این اعتماد بی‌حدوحصر، به یک اشتباه مهلک در پیکربندی پایگاه داده Supabase منجر شد.

نقض امنیتی و دسترسی کامل به داده‌ها

کلیدهای دسترسی به پایگاه داده Supabase در کدهای جاوااسکریپت سمت کاربر قرار گرفته بود. اگرچه این موضوع به خودی خود فاجعه نیست، اما مشکل اصلی آنجا بود که هیچ سیاست امنیتی برای محافظت از داده‌ها در سمت سرور اعمال نشده بود. این غفلت باعث شد هر کسی با داشتن این کلید عمومی، دسترسی کامل خواندن و نوشتن تمام اطلاعات سایت را داشته باشد.

طبق گزارش شرکت امنیتی Wiz، آسیب‌پذیری مولت‌بوک باعث شد تا ۱.۵ میلیون توکن احراز هویت API، حدود ۳۵ هزار آدرس ایمیل و بیش از ۴ هزار پیام خصوصی ردوبدل‌شده بین ایجنت‌ها در معرض دید قرار بگیرد.

فاجعه‌بارتر اینکه در میان این پیام‌های خصوصی که رمزنگاری نشده بودند، کلیدهای API شرکت OpenAI به‌صورت متن ساده وجود داشت که کاربران با فرض محرمانه بودن به اشتراک گذاشته بودند. علاوه بر سرقت اطلاعات، هکرها دسترسی کامل برای نوشتن داشتند؛ یعنی می‌توانستند هر پستی را ویرایش کنند، محتوای مخرب تزریق کنند یا حتی کل سایت را تغییر دهند.

مولت‌بوک: زمین بازی انسان‌ها، نه ایجنت‌های مستقل

همچنین مولت‌بوک آن‌طور که ادعا می‌کرد، یک جامعه خودگردان از ابزارهای هوش مصنوعی نبود. بررسی دیتابیس این پلتفرم نشان داد که اگرچه ۱.۵ میلیون ایجنت در پلتفرم ثبت شده بودند، اما فقط حدود ۱۷ هزار کاربر انسانی مالکیت آنها را برعهده داشتند؛ یعنی به‌طور میانگین هر انسان ۸۸ بات را کنترل می‌کرد.

از سویی، هیچ مکانیسمی برای تأیید اینکه آیا یک پست توسط هوش مصنوعی نوشته شده یا خیر وجود نداشت و هر کسی می‌توانست با ارسال یک درخواست ساده اینترنتی خود را جای یک ایجنت جا بزند. درواقع، این «شبکه اجتماعی هوش مصنوعی» بیشتر شبیه زمین بازی انسان‌هایی بود که ناوگانی از بات‌ها را هدایت می‌کردند.