خبر کامل
زلاتان ابراهیموویچ: رویای بارسلونا مرا کشت، مورینیو غرورم را قمار کرد
زلاتان ابراهیموویچ، ستاره پرآوازه فوتبال جهان، در بخش پایانی برنامه «موفقیت و شکست قهرمانان» با اسلاون بیلیچ، به بازخوانی نقاط عطف و چالش‌های دوران حرفه‌ای خود پرداخت. او از تجربیاتش زیر نظر دو مربی بزرگ، پپ گواردیولا و ژوزه مورینیو، سخن گفت و ابعاد ناگفته‌ای از مسیر پر فراز و نشیب خود را آشکار کرد.
بارسلونا؛ رویایی که به کابوس تبدیل شد
ابراهیموویچ جدایی خود از اینتر و پیوستن به بارسلونا در فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰ را به یاد آورد. او که با اینتر سه اسکودتو و دو سوپرجام را کسب کرده بود، به دنبال چالشی جدید بود.
«در آن زمان، بارسلونا در اوج بود. نوع بازی آن‌ها و همه چیز جدید بود. وقتی بارسلونا به سراغ شما می‌آید، آن‌ها همان سال قهرمان لیگ قهرمانان شده بودند. من سه سال در اینتر بودم، سه بار اسکودتو و دو سوپرجام بردم. یک چالش جدید می‌خواستم. به اسپانیا می‌روم؛ یا بارسلونا یا رئال مادرید.»
او هدف خود را مقایسه با بازیکنان تراز اول بارسلونا و خروج از منطقه امن دانست. با این حال، این تجربه به یکی از دشوارترین دوران حرفه‌ای او تبدیل شد.
«آنجا کمی تاوان دادم و یاد گرفتم که گاهی بهتر است یک رویا، همان رویا باقی بماند تا اینکه به واقعیت تبدیل شود. رویاها می‌توانند شما را بکشند. من خوشحال نبودم.»
زلاتان به این نکته اشاره کرد که پیش از پیوستن به بارسلونا، در مورد شخصیت او صحبت‌هایی مطرح بود که برای این باشگاه مناسب نیست. این موضوع باعث شد او بیش از حد به این مسئله فکر کند و سعی کند کسی باشد که در واقعیت نبود.
«قبل از رسیدن به باشگاه، می‌نوشتند که شخصیت من برای بارسلونا مناسب نیست و من متفاوت هستم. این موضوع باعث شد به دوران مالمو برگردم، احساس متفاوتی داشتم. بیش از حد به این موضوع فکر کردم و وقتی به بارسلونا رسیدم به خودم گفتم قبل از انجام هر کاری دو بار فکر می‌کنم تا آن‌ها از من خوششان بیاید. شما وقتی خودتان هستید کامل هستید، اما من آنجا سعی می‌کردم چیزی باشم که نبودم.»
تقابل با پپ گواردیولا و نیمکت‌نشینی
رابطه ابراهیموویچ با پپ گواردیولا از همان ابتدا با یک هشدار عجیب آغاز شد.
«روز اول گواردیولا به من گفت ببین، اینجا بازیکنان با فراری نمی‌آیند. از خودم پرسیدم این چه پیامی است؟! من باید همان کسی باشم که هستم. با فراری بیایم یا نیایم، واقعاً چه چیزی تغییر می‌کند؟! هیچی. این موضوع در ذهنم ماند و همیشه قبل از انجام هر کاری دو بار فکر می‌کردم. این درست نیست. حسی که خارج از زمین دارید، همان حسی است که در زمین خواهید داشت.»
شش ماه اول در بارسلونا برای زلاتان خوب پیش رفت، اما ناگهان همه چیز تغییر کرد.
«شش ماه اول خوب بود. بازی می‌کردم، گل می‌زدم و بعد اتفاقی افتاد. تا به امروز گواردیولا به من نگفته که چه بود. بعد از آن شش ماه، دیگر بازی نکردم.»
با وجود اینکه زلاتان عادت به پرسش از مربیان در مورد نیمکت‌نشینی نداشت، اما به دلیل سرمایه‌گذاری ۷۰ میلیون یورویی باشگاه، مجبور به واکنش شد.
«من اهل این نیستم که پیش مربی بروم و بپرسم چرا بازی نمی‌کنم. اما من یک سرمایه‌گذاری بزرگ بودم. آن‌ها ۷۰ میلیون یورو پرداخته بودند... بازی نمی‌کردم و در نهایت پیش گواردیولا رفتم و گفتم اول از همه می‌خواهم بگویم که نمی‌خواهم مشکلی ایجاد کنم. تو مربی هستی، تو رئیس هستی. هر چه تصمیم بگیری همان است. من به آن احترام می‌گذارم، اما من هم خواسته‌های خودم را دارم و می‌خواهم به تو و تیم کمک کنم.»
او به گواردیولا گفت که احساس می‌کند فدای بازیکنان دیگر شده و برای ایفای نقش خود به فضا نیاز دارد. پس از یک ساعت صحبت، گواردیولا تنها با کلمه «نیمکت» به او پاسخ داد.
«به او گفتم فکر می‌کنم مرا فدای بازیکنان دیگر می‌کنی. من به فضا نیاز دارم تا نقش خودم را ایفا کنم، وگرنه اینجا چه کار می‌کنم؟ بهتر است بازی کنم. یک ساعت صحبت کردیم و در آخر گفتم نمی‌خواهم آشوب درست کنم، من یک حرفه‌ای هستم. او به من پاسخ داد نیمکت، نیمکت، نیمکت.»
این وضعیت باعث شد زلاتان شش ماه ناراضی را سپری کند و حس کند وصله ناجور است. در نهایت، او با پارک کردن فراری خود جلوی دفتر گواردیولا، غرور خود را به نمایش گذاشت و سپس به میلان پیوست، جایی که دوباره احساس زنده بودن کرد.
«از آن زمان نفهمیدم مشکلش چیست، او هرگز به من نگفت مشکلی وجود دارد. شش ماه گذشت، خوشحال نبودم. نه می‌خواستم تمرین کنم و نه می‌خواستم آنجا باشم. او کاری کرد که احساس کنم وصله ناجور هستم و این درست نیست. وقتی این‌طور باشد از فوتبال لذت نمی‌برید. روز بعد با فراری آمدم و آن را دقیقاً جلوی دفتر او پارک کردم. حالا بحثِ غرور علیه غرور بود. بعد از آن از بارسلونا جدا شدم و به میلان رفتم. دوباره احساس زنده بودن کردم.»
چالش‌های پاریسن ژرمن و منچستریونایتد
پیوستن به پاری‌سن‌ژرمن، اولین چالشی بود که برخلاف میل زلاتان انجام شد. او به دلیل وضعیت مالی مجبور به ترک میلان شد.
«من نمی‌خواستم بروم. تفاوت در اینجاست. اولین بار بود که نمی‌خواستم بروم. اما به دلیل وضعیت مالی مرا فروختند. خواسته من ماندن بود. وقتی به آنجا رفتم، باشگاهِ فعلی نبود. چالش من این بود که پی‌اس‌جی را به سطح جدید و بالاتری از فوتبال برسانم. به ناصر الخلیفی گفتم هر پروژه‌ای به یک معمار نیاز دارد؛ برای پروژه تو، معمار من بودم.»
بعدها، در فصل ۲۰۱۶-۲۰۱۷، پیوستن به منچستریونایتد تحت هدایت ژوزه مورینیو، به مثابه قمار بر روی تمام میراث حرفه‌ای او بود. در ۳۵ سالگی، زلاتان تجربه بیست ساله خود را به لیگ برتر آورد.
«مورینیو با من تماس گرفت و خواست که بروم. می‌خواستم تجربه بیست ساله‌ام را به لیگ برتر بیاورم و ۳۵ ساله بودم. حالا غرور میراث من در میان بود. مثل بازی رولت است که همه چیز را روی یک شماره شرط می‌بندی. من بیست سالم را روی منچستر شرط بستم.»
مصدومیت و بازگشت دشوار
مصدومیت شدید زانو در ۳۶ سالگی، اولین وقفه جدی در دوران حرفه‌ای زلاتان بود. این اتفاق او را به وحشت انداخت.
«زانویم مصدوم شد. این اولین مصدومیت شدید من بود. وحشت کرده بودم. ۳۶ ساله بودم، تمام عمر بازی کرده بودم و حالا قرار بود این‌طور تمام شود؟! این در شأن ایبرا نبود.»
او هفت ماه بعد به میادین بازگشت، اما احساس رهایی و قدرت سابق را نداشت. حتی به مورینیو گفت که با این وضعیت نمی‌تواند به تیم کمک کند.
«شروع به بازی کردم اما چیزی درست نبود، احساس رهایی نداشتم، قوی نبودم، احساس ایبرا بودن نداشتم. به ژوزه گفتم مرا بازی نده؛ با حسی که الان دارم نمی‌توانم در زمین به تو کمک کنم.»
در پایان، زلاتان به اتهام خودخواهی پاسخ داد و با اشاره به ۳۴ جام تیمی خود در بزرگترین لیگ‌ها، این اتهام را رد کرد.
«همه می‌گویند من بازیکن خودخواهی بودم، یک فردگرا. اما من ۳۴ جام تیمی دارم. اگر ۳۴ جام تیمی در بزرگترین لیگ‌ها داشته باشید، غیرممکن است که بازیکن خودخواهی (در معنای مخرب آن) بوده باشید.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
