«بیلبورد»؛ اولین فیلم بلند سعید دشتی، روایتی از سینما در عصر سلبریتی‌ها و فضای مجازی

سعید دشتی، کارگردان جوان و با آتیه سینمای ایران، پس از سال‌ها درخشش در عرصه تئاتر و ساخت فیلم‌های کوتاه موفق، با «بیلبورد» قدم به دنیای سینمای بلند گذاشته است. این فیلم که به وضوح حاصل انباشت تجربیات، دغدغه‌ها و شناخت عمیق او از مدیوم سینماست، با حمایت دکتر مصباح، حامی دیرینه فیلم‌اولی‌ها، با جسارت بیشتری به پرده سینما راه یافته است.

«بیلبورد»: نگاهی به سینما در عصر دیجیتال

«بیلبورد» بیش از هر چیز، فیلمی درباره خود سینما و نسبت آن با مفاهیم بنیادینی چون اخلاق، شهرت، پول، فضای مجازی و مسئولیت اجتماعی است. داستان فیلم حول محور یک بازیگر زن سینما و سلبریتی می‌چرخد که نقش او را آناهیتا درگاهی ایفا می‌کند؛ بازیگری که میان تصویر عمومی و زندگی شخصی‌اش شکافی عمیق و پرچالش وجود دارد.

فیلم با یک بحران چندوجهی آغاز می‌شود: اختلاف در یک پروژه سینمایی که منجر به کناره‌گیری آناهیتا از فیلم می‌شود و همزمان، او با روز پایانی حضانت دخترش روبرو است. این شرایط پرتنش، بستر را برای رویدادهای بعدی فراهم می‌کند.

گرداب فضای مجازی: از ویدئوی وایرال تا گروگان‌گیری

نقطه عطف داستان زمانی رقم می‌خورد که ویدیویی تهدیدآمیز از آناهیتا علیه همسر سابقش، شاهین، در فضای مجازی منتشر و به سرعت وایرال می‌شود. این ویدئو نه تنها وجهه اجتماعی او را تخریب می‌کند، بلکه پای دخترش را نیز به این خشونت کلامی باز می‌کند.

از این نقطه، فیلم به یک تریلر شهری پرتنش تبدیل می‌شود. آناهیتا درگیر یک گروگان‌گیری پیچیده می‌شود که لحظه به لحظه از طریق ایرپاد، دوربین، تماس تصویری و فضای مجازی کنترل می‌شود. لوکیشن‌هایی چون نشست خبری جشنواره فجر، بانک، خیابان، بازار مولوی و خانه‌های قدیمی، همگی به صحنه‌هایی تبدیل می‌شوند که آناهیتا ناخواسته در آن‌ها بازیگر فیلمی می‌شود که کارگردانش شخص دیگری است.

«بیلبورد» به هوشمندانه از فضای مجازی به عنوان ابزار روایت استفاده می‌کند؛ جایی که حقیقت، دروغ، نمایش و قضاوت عمومی به شدت در هم تنیده می‌شوند. قهرمان فیلم نه تنها تحت تعقیب گروگان‌گیر است، بلکه همزمان زیر نگاه میلیون‌ها مخاطب ناشناس نیز قرار دارد.

با افشای هویت گروگان‌گیر، ماهان (با بازی امین حیایی)، دوست قدیمی و کارگردان سینما، فیلم وارد لایه‌ای عمیق‌تر می‌شود. تقابل او با آناهیتا ریشه در یک اختلاف ایدئولوژیک دارد: سینمای تجاری در برابر سینمای تجربی.

تقابل ایدئولوژی‌ها و ریشه‌های تاریخی

فلش‌بک‌ها به خوبی نشان می‌دهند که این اختلاف صرفاً شخصی نیست، بلکه نمادی از یک دوگانگی قدیمی در سینمای ایران است. شاهین، در این میان، به عنوان نماد پول و امنیت، عامل شکاف نهایی میان آن‌ها می‌شود.

شباهت‌هایی میان «بیلبورد» و فیلم «مزاحم» ساخته سیروس الوند به چشم می‌خورد؛ به ویژه در نوع تعقیب روانی، بازی با ترس و استفاده از چهره‌ای آشنا (امین حیایی) در نقش مردی که میان عشق، وسواس و انتقام در نوسان است. با این حال، «بیلبورد» تلاش می‌کند روایت خود را در بستر امروز، با تأکید بر وایرال شدن، رسانه و قضاوت جمعی، به روز کند و به معضلات جامعه مدرن بپردازد.

بازی درخشان آناهیتا درگاهی

یکی از نقاط قوت برجسته «بیلبورد»، بازی درخشان آناهیتا درگاهی است. او موفق می‌شود همزمان آسیب‌پذیری یک مادر، اضطراب یک قربانی و خودخواهی یک سلبریتی را به شکلی کاملاً باورپذیر اجرا کند. کنترل احساسات، بدن‌مندی درست و واکنش‌های لحظه‌ای او، بار اصلی فیلم را به دوش می‌کشد و تجربه تماشای آن را برای مخاطب عمیق‌تر می‌سازد.

آینده روشن سعید دشتی در سینما

در مجموع، «بیلبورد» برای یک فیلم اول، اثری جاه‌طلبانه، پرریسک و قابل‌توجه است. سعید دشتی با این فیلم نشان می‌دهد که زبان سینما را می‌شناسد، دغدغه دارد و از آزمودن مسیرهای دشوار نمی‌ترسد. اگرچه فیلم بی‌نقص نیست و جای بهبود دارد، اما جسارت، ایده و اجرای آن نوید می‌دهد که دشتی می‌تواند در ادامه مسیر، به یکی از فیلم‌سازان مهم نسل خود تبدیل شود و آینده‌ای روشن در سینمای ایران داشته باشد.