افزایش بی‌خانمانی پناهندگان در انگلیس: بحرانی انسانی در سایه سیاست‌های دولتی

مهلت ۲۸ روزه: کاتالیزور بی‌خانمانی

در کانون انتقادها، سیاست مهلت ۲۸ روزه قرار دارد. بر اساس این سیاست، پناهندگان پس از به رسمیت شناخته شدن وضعیت‌شان، تنها ۲۸ روز فرصت دارند تا محل اسکان وابسته به وزارت کشور را ترک کنند. در همین بازه زمانی، آن‌ها باید برای یافتن شغل یا ثبت درخواست حمایت‌های اجتماعی اقدام نمایند. نهادهای حقوق بشری تاکید می‌کنند که این بازه زمانی با واقعیت‌های اداری و اقتصادی بریتانیا همخوانی ندارد و عملاً افراد را از وضعیت «پناهندگی» به «بی‌خانمانی» سوق می‌دهد.

روایت‌هایی از خیابان‌های منچستر و لندن

شبکه بی‌بی‌سی در گزارشی تکان‌دهنده، به داستان زن جوانی از سودان اشاره کرد که پس از دریافت وضعیت پناهندگی و پایان مهلت خروج از اسکان دولتی، ناچار شده شب‌های سرد زمستان را در چادری در خیابان‌های منچستر سپری کند. این روایت، به گفته نهادهای خیریه، دیگر یک استثنا نیست، بلکه به بخشی از واقعیت روزمره زندگی بسیاری از پناهندگان تبدیل شده است.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که لندن و شمال‌غرب انگلیس بالاترین سهم پناهندگان بی‌خانمان یا در معرض بی‌خانمانی را به خود اختصاص داده‌اند. منطقه هیلینگدن در غرب لندن، شاهد یکی از چشمگیرترین جهش‌ها بوده است؛ تعداد خانوارهای بی‌خانمان پناهنده در این منطقه از ۷۱ مورد در سال ۲۰۲۱/۲۲ به ۲,۰۹۸ مورد در سال ۲۰۲۴/۲۵ رسیده است. این افزایش خیره‌کننده، بار دیگر ظرفیت شوراهای شهر و توان دولت در مدیریت این بحران را زیر سوال برده است.

آمار پنهان و محدودیت‌های دولتی

نهادهای خیریه هشدار می‌دهند که آمارهای رسمی احتمالاً تمام ابعاد واقعیت را منعکس نمی‌کنند. داده‌های دولتی تنها مواردی را ثبت می‌کند که به شوراهای محلی اطلاع داده شده‌اند و بخش قابل توجهی از بی‌خانمانی پنهان، در شکاف‌های اداری و ترس از پیگیری‌های رسمی گم می‌شود.

این بحران در حالی تشدید شده است که فشارهای معیشتی، تنگنای بودجه شوراها، کمبود مزمن مسکن، و هزینه‌های ناشی از برگزیت و تبعات جنگ اوکراین (که شوک‌های تورمی و انرژی را تشدید کرد)، ظرفیت مداخله حمایتی دولت را محدودتر کرده است. مجموعه این عوامل، در کشوری که خود را الگوی حقوق بشر معرفی می‌کند، آمارهای رسمی را از رشد تند بی‌خانمانی در میان آسیب‌پذیرترین گروه‌ها آشکار می‌سازد.