کریستف والتس: از هیولاهای سینما تا نقد متد اکتینگ

کریستف والتس، بازیگر برجسته اتریشی و برنده دو جایزه اسکار، اخیراً در کانون توجهات سینمایی قرار گرفته است. او زمستانی پر از نقش‌های هیولایی را پشت سر گذاشته و در دو اقتباس مهم از رمان‌های کلاسیک وحشت، «فرانکنشتاین» و «دراکولا»، به ایفای نقش پرداخته است. والتس در گفت‌وگویی تازه، دیدگاه‌های عمیق خود را درباره هنر بازیگری، همکاری با کارگردانان مطرح و همچنین برداشت‌های نادرست از «متد اکتینگ» به اشتراک گذاشته است.

حضور در اقتباس‌های هیولایی: از «فرانکنشتاین» تا «دراکولا»

والتس ۶۹ ساله، امسال در دو پروژه سینمایی بزرگ با محوریت شخصیت‌های هیولایی حضور دارد:

• در فیلم «فرانکنشتاین» به کارگردانی گیرمو دل تورو، او نقش هنریش هارلاندر، حامی مالی ویکتور فرانکنشتاین را ایفا کرده است. این فیلم تحسین‌شده، ۹ نامزدی اسکار را به دست آورده است.
• در «دراکولا» ساخته لوک بسون، والتس در نقش ون‌هلسینگ در مقابل خون‌آشامی با بازی کالب لندری جونز ظاهر می‌شود.

او اذعان می‌کند که در دوران کودکی علاقه چندانی به ژانر وحشت نداشته و این آثار بیشتر از طریق سینما برایش معنا پیدا کرده‌اند. والتس شخصیت‌های فرانکنشتاین و دراکولا را دو قطب متضاد می‌داند؛ یکی تحلیلی و جاه‌طلب و دیگری احساسی و رمانتیک. او معتقد است ترکیب این دو رویکرد، فلسفه او را در هنر بازیگری تبیین می‌کند.

نقد تند بر «متد اکتینگ» و رویکرد والتس به بازیگری

والتس که پس از نقش‌آفرینی درخشانش به عنوان هانس لاندا در فیلم «حرامزاده‌های لعنتی» کوئنتین تارانتینو به شهرت جهانی رسید، با دقت و وسواس خاصی درباره بازیگری صحبت می‌کند. او شیفته «ترندهای مدرن بازیگری» نیست و معتقد است بسیاری از بازیگران، برداشت نادرستی از «متد اکتینگ» دارند. والتس نقل می‌کند:

«استراسبِرگ گفت این فقط یک روش است، نه اینکه بازیگر تبدیل به ربات شود.»

همکاران او، از جمله لوک بسون و کالب لندری جونز، از دقت، مهربانی و آمادگی مثال‌زدنی والتس در صحنه تمجید کرده‌اند. بسون او را «مینیمالیست، دقیق و سخاوتمند» توصیف می‌کند که بدون اغراق، نقش را زنده می‌کند.

اصالت در نقش‌آفرینی و اهمیت هر نقش

والتس برای آماده‌سازی نقش‌هایش، هرگز به نسخه‌های قبلی آثار مراجعه نمی‌کند تا تحت‌تأثیر اجراهای نمادینی مانند بلا لوگوسی قرار نگیرد. او می‌گوید: «از پس‌زمینه استفاده می‌کنم، نه از پیش‌زمینه دیگران.» این رویکرد به او اجازه می‌دهد تا تفسیری تازه و منحصر به فرد از هر شخصیت ارائه دهد.

در مورد نقش‌های مکمل، والتس معتقد است که چنین دسته‌بندی‌هایی تنها برای جوایز معنا دارند و در حقیقت:

«هر نقش، نقش اصلی است؛ حتی اگر فقط چند ثانیه باشد.»

مسیر حرفه‌ای و جذب به فیلمنامه

والتس همچنین درباره مسیر حرفه‌ای خود از اروپا به هالیوود، اهمیت سفر و تجربه جهان، و عواملی که او را به یک فیلمنامه جذب می‌کند، صحبت کرده است. او می‌گوید: «وقتی گفت‌وگویی در متن با فکر و توجه نوشته شده باشد، حتی اگر سطحی باشد، همان لحظه جذب می‌شوم.»

در نهایت، والتس وظیفه اصلی بازیگر را «قابل‌تجربه کردن داستان» می‌داند و می‌افزاید:

«تماشاگر برای تجربه یک دگرگونی لحظه‌ای به سینما می‌آید. بازیگر همان بدنی است که این تجربه را ممکن می‌کند.»