خبر کامل
معلم ۷۰ ساله هندی که ستاره سینما شد: داستان بیانا واتره مومین
از کلاس درس تا پرده سینما: ظهور یک ستاره در ۷۰ سالگی
در ۷۰ سالگی، بیانا واتره مومین، معلم بازنشسته کالج، قدمی بزرگ و غیرمنتظره برداشت. او زندگی آرام خانوادگی خود را در تپه‌های گارو در ایالت مگالایا، شمال شرقی هند، رها کرد و بیش از ۳۰۰۰ کیلومتر به سمت جنوب، به کرالا سفر کرد تا در یک فیلم بازی کند. او با زبانی ناآشنا روبرو شد و نقشی را پذیرفت که معنایش تنها با روشن شدن دوربین آشکار می‌شد. این فیلم «اکو» نام داشت، فیلمی به زبان مالایالمی که مسیر زندگی او را تغییر داد.
ماجراجویی غیرمنتظره
برای مومین، که عضوی از قبیله گارو است، بازیگری هرگز یک جاه‌طلبی یا حتی کنجکاوی دوردست نبود. او می‌گوید: «در دوران کودکی، شهر من سینما یا تئاتر نداشت.» او هرگز آموزش هنرهای نمایشی ندیده بود، «مگر اینکه تدریس در کلاس را نوعی اجرا بنامید»، این را با خنده اضافه می‌کند. مومین، معلم بازنشسته ادبیات انگلیسی از کالج دولتی تورا، با علاقه به شعر رمانتیک، دلیل کمی برای باور داشت که روزی دوربینی چهره او را قاب خواهد گرفت. با این حال، وقتی «اکو» وارد زندگی‌اش شد، ماجراجویی غیرمنتظره‌ای را به او پیشنهاد داد.
«در ابتدا مردد بودم زیرا هیچ تجربه‌ای در بازیگری نداشتم و نگران سفر طولانی از خانه بودم. اما دخترم مرا تشویق کرد و گفت: 'به خودت ایمان داشته باش و چیز جدیدی را امتحان کن.'»
نقش آفرینی در «اکو»
در «اکو»، که نامش برگرفته از کلمه «پژواک» است، مومین نقش ملاتی چتاتی، یک زن سالخورده مرموز را بازی می‌کند که تنها در گهات غربی، رشته کوه وسیعی در امتداد سواحل غربی هند، زندگی می‌کند. حضور او به عنوان نقش اصلی فیلم، چشم‌انداز مه‌آلود و هسته اخلاقی آن را محکم می‌کند. این فیلم با بودجه‌ای متوسط و در ۴۵ روز ساخته شد و اکنون در نتفلیکس به نمایش درآمده و موفقیت انتقادی کسب کرده است.
بخش عمده جذابیت فیلم حول محور بازی مومین است، هم به دلیل قدرت آرام و هم به دلیل پروفایل غیرمعمول او. کارگردان دینجیت آیئاتان به دنبال چهره‌ای تازه برای بازی در نقش یک زن مسن مالایی بود که در طول حمله ژاپن در جنگ جهانی دوم از مالزی فرار کرده و با مردانی با انگیزه‌های پنهان به کرالا می‌رسد. او دهه‌ها تنها در خانه‌ای ویران شده در بالای کوهی جنگلی زندگی می‌کند و دنیای خود را با سگ‌های وحشی و ابرهای سرگردان به اشتراک می‌گذارد، در حالی که مردانی که ادعای دوستی و خویشاوندی می‌کنند، تلاش می‌کنند راز او را کشف کنند.
جستجو برای بازیگر مناسب تیم «اکو» را به سمت دوستان در صنعت فیلم نوپا و حتی ارتش هند مستقر در هشت ایالت شمال شرقی سوق داد تا کسی را پیدا کنند که ویژگی‌هایش به طور معقولی به یک مالایی شباهت داشته باشد. در همین زمان بود که تصاویر و کلیپ‌های مومین، که اخیراً در یک فیلم کوتاه درباره فولکلور گارو ظاهر شده بود، به تیم جستجوگر مستقر در کرالا رسید.
«به نظر می‌رسد یک تصادف غیرمعمول است که یک فیلم کوتاه شامل حیوانات مرا به نقشی که در کنار حیوانات است، هدایت کرد.»
شجاعت و شهود
در یک روز بارانی، او به همراه پسرش برای ملاقات با کارگردان و نویسنده برای تست بازیگری سفر کرد. باهول رامش، نویسنده و فیلمبردار «اکو»، می‌گوید: «ما به او یک موقعیت ساختگی دادیم: نزدیک شدن به افسران پلیس برای گزارش مفقود شدن پسرش. خودانگیختگی، خویشتن‌داری عاطفی و اعتماد به نفس آرام او بلافاصله برجسته شد. شجاعت او برای دوری از خانه و امتحان کردن چیزی کاملاً جدید در این سن، ما را شیفته خود کرد.»
اگرچه «اکو» اغلب به عنوان یک معمای زیست‌محیطی یا تریلر روانشناختی توصیف می‌شود، اما به راحتی قابل دسته‌بندی نیست – و ملاتی چتاتی نیز همینطور. او نه یک زینت است و نه یک کلیشه عرفانی. در عوض، او دارای اقتداری آرام، مشاهده‌گر و استوار است. مومین می‌گوید: «من به عنوان یک فرد بومی افتخار می‌کنم که افراد خلاقی حاضرند در این سن به من فرصت دهند. امیدوارم این الهام‌بخش نمایندگی بیشتر باشد.»
یک تجربه آموزشی
رامش بازی او را «ارگانیک و شهودی» توصیف می‌کند. او می‌گوید: «آنچه فوق‌العاده بود، بی‌باکی او و قدم گذاشتن برای اولین بار در ۷۰ سالگی بر روی صحنه فیلمبرداری بود.» برای مومین، فیلمبرداری یک تجربه آموزشی بود. او می‌گوید: «ناگهان، دوباره دانش‌آموز شدم.» او دیالوگ‌های مالایالمی خود را به صورت آوایی با کمک یک مربی زبان یاد گرفت، نشانه‌های موقعیت را دنبال کرد، ضربات عاطفی را جذب کرد و با ریتم یک صحنه فیلمبرداری حرفه‌ای سازگار شد.
اگرچه دیالوگ‌های او بعداً توسط یک هنرمند صداپیشه محلی دوبله شد، مومین در طول فیلمبرداری خطوط خود را حفظ کرده و ارائه داد. فیلمبرداری شامل پیاده‌روی‌های طولانی روزانه در کوه، آب و هوای غیرقابل پیش‌بینی، بازیگران کهنه‌کار، تجهیزات سنگین و عجله‌های مکرر برای غلبه بر باران و ابرهای در حال فرود بود. او می‌گوید: «من یک زن قوی هستم. با وجود آب و هوا بیمار نشدم و به اندازه کافی ماجراجو بودم که غذاهای کرالا را امتحان کنم.»
اعضای گروه می‌گویند که از درک دقیق او از احساسات، زوایا و حرکت شگفت‌زده شدند. مومین این را به تجربه زندگی‌اش نسبت می‌دهد. او می‌گوید: «من یک زندگی کامل داشته‌ام و می‌توانستم از آن بهره ببرم. من همچنین از یک قبیله مادرتباری هستم، مشابه کرالا، و فمینیسم من رویکردم به نقش را شکل داد.» رامش موافق است: «این یک شخصیت خودکفا است که با اراده‌ای آرام و عزمی راسخ کسانی را که سعی در سوءاستفاده از او دارند، فریب می‌دهد. مومین با درکی آرام در این فولکلور فمینیستی فرو رفت.»
تقدیر و آینده
تحسین‌ها به دنبال او آمده است، با بازیگر برنده جایزه ملی تامیلی، دانوش، که آن را «اجرایی در سطح جهانی» نامید. پس از موفقیت «اکو»، فیلمسازانی از بالیوود و فراتر از آن با فیلمنامه‌هایی به مومین مراجعه کرده‌اند. او با احتیاط می‌گوید: «مذاکرات در جریان است. بازیگری کار طاقت‌فرسایی است. ببینیم چه شگفتی‌هایی در راه است.»
در حال حاضر، مومین به زندگی خانگی خود بازگشته و با خانواده و باشگاه کتابش مشغول است. او با خوشحالی می‌گوید: «این هفته درباره کتاب 'مادر مری به من می‌رسد' اثر آرونداتی روی بحث خواهیم کرد.»
بیانا مومین به معنای متعارف یک بازیگر نشد. آنچه او به جای آن شد، یادآوری این بود که سینما، در بهترین حالت خود، حقیقت را تولید نمی‌کند، بلکه یاد می‌گیرد آن را بشناسد. او با نقل قولی از دیلن توماس، لحظه‌ای شبیه معلمی که زمانی بود، می‌گوید: «پیری باید در پایان روز بسوزد و خشمگین شود.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
زمان انتشار:
۰۰:۵۶ - ۱۴۰۴/۱۱/۱۹