تحلیل «راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶» آمریکا: تغییر اولویت‌ها و تمرکز بر بازدارندگی چین

چهار نکته کلیدی در «راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶»

پایگاه خبری-تحلیلی نشنال اینترست چهار نکته محوری این سند را به شرح زیر مورد بررسی قرار داده است:

۱. راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶: نه انزواطلبانه، بلکه بازتعریف اولویت‌ها

برخلاف برداشت‌های اولیه، «راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶» یک سند انزواطلبانه نیست. این سند، نیمکره غربی را به عنوان مهم‌ترین اولویت راهبردی آمریکا معرفی کرده و پس از آن، منطقه هند-اقیانوسیه و سپس اروپا قرار می‌گیرند. این تغییر، بازنگری بنیادین در اولویت‌های سنتی ایالات متحده را نشان می‌دهد و مفاهیمی چون دکترین مونرو و متمم تئودور روزولت را احیا می‌کند.

وزیر دفاع آمریکا تأکید دارد که این تغییر اولویت‌ها به معنای کناره‌گیری آمریکا از جهان نیست. راهبردی که هدفش بازگرداندن برتری آمریکا، بازدارندگی چین و کمک به متحدان است، نمی‌تواند انزواطلبانه باشد.

واشنگتن جهانی جسورانه را می‌بیند که با انزواطلبی آمریکا مشخص نشده، بلکه شاید نوعی عقب‌نشینی باشد. آمریکا هرگز به طور کامل خود را منزوی نکرده، بلکه همواره به دنبال تجارت جهانی بوده است. ممکن است این رویکرد را بتوان «یک‌جانبه‌گرایی» نامید.

۲. ضرورت تعیین اولویت‌ها: مشکل همزمانی

«راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶» به یک حقیقت بنیادی اشاره می‌کند: هیچ رقیب راهبردی، هرچقدر هم قدرتمند، نمی‌تواند همه کارها را در همه جا و در همه زمان‌ها انجام دهد. این سند از این موضوع با عنوان «مشکل همزمانی» یاد می‌کند و تأکید دارد که راهبرد، به معنای انتخاب و تمرکز منابع محدود بر صحنه‌هایی است که بیشترین اهمیت را دارند.

یک راهبرد یک‌جانبه‌گرا مانند این سند، بیان می‌کند که آمریکا باید منابع دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی خود را در جبهه‌هایی متمرکز کند که برای منافع حیاتی آن مهم‌تر هستند. از دیدگاه دولت ترامپ، به خطر انداختن منافع اصلی آمریکا در نیمکره غربی و هند-اقیانوسیه برای درگیری‌های کم‌اهمیت‌تر در سایر نقاط جهان منطقی نیست.

۳. تقسیم بار مسئولیت: عنصر حیاتی دفاع ملی

«تقسیم بار مسئولیت» یکی از چهار محور اصلی این راهبرد است. سند، در کنار بازگرداندن برتری آمریکا در نیمکره غربی، بازدارندگی چین و تقویت صنعت دفاعی داخلی، به طور مستقیم از متحدان می‌خواهد سهم بیشتری در دفاع خود بر عهده بگیرند.

پیام کلیدی این است که در حالی که نیروهای آمریکایی بر دفاع از سرزمین اصلی و تمرکز بر هند-اقیانوسیه تمرکز می‌کنند، متحدان در سایر مناطق باید مسئولیت اصلی امنیت خود را بر دوش بکشند و تنها حمایت محدود اما مهمی از آمریکا دریافت کنند. این مضمون بارها در سند تکرار شده و نشان‌دهنده قصد دولت ترامپ برای کاهش نقش آمریکا در برخی مناطق است.

سند به ظرفیت اقتصادی قابل توجه متحدان اروپایی اشاره دارد و مقایسه تولید ناخالص داخلی اروپا و کانادا با روسیه نشان می‌دهد که توان بالقوه ناتو بدون آمریکا نیز بسیار بزرگ‌تر از تهدید روسیه است. این تغییر ممکن است برای اروپا، پس از بیش از یک قرن قرار گرفتن در صدر اولویت‌های راهبردی آمریکا، دردناک باشد.

۴. آمادگی برای مقابله با چین

چهارمین نکته، تمرکز ویژه سند بر بازدارندگی چین است. «راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶» اعلام می‌کند که آمریکا یک دفاع بازدارنده قوی در امتداد «زنجیره جزایر اول» ایجاد خواهد کرد؛ زنجیره‌ای که از ژاپن آغاز شده و از تایوان و فیلیپین عبور کرده و تا نزدیکی تنگه مالاکا ادامه دارد.

این راهبرد با ترکیب جغرافیای دریایی، اتحادهای منطقه‌ای و قدرت نظامی، تلاش می‌کند این مسیر (که «دیوار بزرگ معکوس» نامیده می‌شود) را به مانعی برای حرکت نظامی و تجاری چین تبدیل کند. با استقرار قدرت آتش زمینی، دریایی و هوایی در این محدوده، امکان محدود کردن عبور کشتی‌ها و هواپیماهای چین فراهم می‌شود و در صورت وقوع جنگ، چین با فشار شدید اقتصادی و نظامی مواجه خواهد شد.

در پایان، گزارش نشنال اینترست نتیجه‌گیری می‌کند که واقعیت‌های سخت در عصر رقابت راهبردی بی‌رحمانه و صریح در حال تحمیل شدن هستند و «راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶» رویکردی قابل دفاع—هرچند مناقشه‌آمیز—برای مواجهه با این واقعیت‌ها ارائه می‌دهد.