برزیل، کانادا و روسیه؛ پیشگامان منابع آب شیرین جهان

برزیل، قدرت آبی جهان

از میان تمام آب‌های موجود در کره زمین، تنها بخش کوچکی به صورت آب شیرین در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، یخچال‌ها و سفره‌های آب زیرزمینی یافت می‌شود. در این میان، برزیل همواره به عنوان کشوری با عظیم‌ترین منابع آب شیرین تجدیدپذیر در جهان شناخته می‌شود. داده‌های سازمان ملل و بانک جهانی مؤید این واقعیت است که برزیل مقدار قابل توجهی از این منابع، شامل دریاچه‌ها، رودخانه‌ها و آب‌های زیرزمینی را در اختیار دارد.

بخش عمده‌ای از این برتری آبی برزیل ناشی از حوضه آمازون است که به لحاظ حجم آب، بزرگ‌ترین سیستم رودخانه‌ای جهان محسوب می‌شود.

دیگر کشورهای غنی از آب شیرین

علاوه بر برزیل، کشورهای دیگری نیز دارای منابع قابل توجهی از آب شیرین هستند، هرچند در مقیاسی کوچک‌تر:

• روسیه: این کشور از شبکه‌های گسترده رودخانه‌ای و دریاچه بایکال، عمیق‌ترین دریاچه آب شیرین جهان، بهره‌مند است.
• کانادا: با بیش از دو میلیون دریاچه که بسیاری از آن‌ها در اثر عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی هزاران سال پیش شکل گرفته‌اند، کانادا نیز از نظر منابع آبی بسیار غنی است. دریاچه‌های بزرگی که میان کانادا و آمریکا مشترک هستند، به تنهایی حدود ۲۰ درصد از آب شیرین سطحی جهان را تشکیل می‌دهند. رودخانه‌های طولانی، تالاب‌های وسیع و ذخایر گسترده آب زیرزمینی نیز به این مزیت طبیعی می‌افزایند.
• ایالات متحده و چین: این دو کشور نیز به دلیل وسعت و تنوع سیستم‌های رودخانه‌ای خود در رتبه‌های بالا قرار دارند.

چالش‌ها و نگرانی‌ها

با وجود فراوانی آب در کشورهایی مانند کانادا و روسیه، نگرانی‌هایی در مورد حفاظت از اکوسیستم‌ها، استفاده صنعتی و حق دسترسی جوامع بومی به آب پاک و قابل دسترس وجود دارد.

هند؛ منابع فراوان، سرانه کم

هند نیز منابع آب شیرین خود را از یخچال‌ها و هزاران دریاچه در منطقه هیمالیا تأمین می‌کند. شمال شرق هند نیز دارای منابع متنوع و غنی آب شیرین است.

اما در کشورهایی با جمعیت زیاد، تضادها شدیدتر می‌شود. برای مثال، هند با وجود داشتن رودخانه‌های بزرگی مانند گنگ و براهماپوترا، به دلیل جمعیت بسیار زیاد، در رتبه پایینی از نظر سرانه آب شیرین قرار دارد؛ زیرا تقاضا به مراتب بیشتر از عرضه است.