گفت‌وگوی جیمز کامرون و کلویی ژائو درباره رازهای عمیق «همنت»

پیوند غیرمنتظره دو جهان سینمایی

در رویدادی ویژه که در سینمای Aero برگزار شد، جیمز کامرون، کارگردان صاحب‌نام «آواتار: آتش و خاکستر»، با کلویی ژائو، کارگردان تحسین‌شده «همنت» که نامزد هشت جایزه اسکار شده است، به گفت‌وگو نشست. این دو فیلم‌ساز که در نگاه اول متعلق به جهان‌های متفاوتی به نظر می‌رسند، پیش‌تر در میزگردی از هالیوود ریپورتر پیوندی غیرمنتظره برقرار کرده بودند و اکنون کامرون نقش مصاحبه‌کننده ژائو را بر عهده داشت.

همدلی و فرآیند خلاقیت

ژائو از نخستین برخورد خود با سینمای کامرون سخن گفت و توضیح داد که تماشای «ترمیناتور ۲» در دوران کودکی‌اش در پکن، تأثیری چنان عمیق بر او گذاشته که شب‌ها از شدت احساسات گریه می‌کرده است. کامرون نیز در مقابل، اعتراف کرد که فیلم «همنت» را دو بار دیده و «هر دو بار چندین‌بار» گریسته است. او ژائو را به دلیل «توانایی خارق‌العاده‌اش در همدلی» ستود و پرسید چگونه با چنین حساسیتی می‌تواند در محیط هالیوود دوام بیاورد. ژائو در پاسخ اظهار داشت که داستان‌گویی برای او راهی برای «پردازش زندگی» است.

ژائو همچنین به چرخه خلاقیت خود اشاره کرد و گفت که سال‌ها بدون «فصل زمستان» به کار ادامه داده و دچار فرسودگی شده بود. اما پیش از ساخت «همنت»، چهار سال را در سکوت و توقف کامل به سر برده بود؛ دوره‌ای که به گفته او، مانند «کمپوست روح» عمل کرده و زمینه را برای رشد دوباره فراهم آورده است. او پروژه «همنت» را زمانی پذیرفت که احساس کرد «جهان دارد کمک می‌کند این فیلم ساخته شود.»

کارگردانی و مفهوم مادر

در ادامه گفت‌وگو، ژائو درباره همکاری‌اش با پل مسکال توضیح داد که از همان دیدار اول در جشنواره تلوراید، «غریزه‌ای حیوانی و فوران خلاقیت» را در او مشاهده کرده است. کامرون نیز درباره روش کارگردانی ژائو پرسید و او تشریح کرد که در صحنه‌های احساسی، انرژی بازیگران را دنبال می‌کند و با کمترین کلمات، آن‌ها را هدایت می‌کند.

بخش مهمی از این گفت‌وگو به مفهوم مادر در فیلم «همنت» اختصاص یافت. ژائو بیان کرد که ترس او نه از شکسپیر، بلکه از پرداختن به «مادر تاریک الهی» بوده است؛ نیرویی که به باور او در ناخودآگاه جمعی سرکوب شده است. کامرون نیز صحنه زایمان شخصیت «اگنس» در جنگل را ستود و آن را سرشار از نمادهای مرگ، تولد و ناخودآگاه دانست.

در پایان، کامرون، ژائو را «شامان» و «نگهبان خرد» توصیف کرد و گفت که اگر او در زمان دیگری زندگی می‌کرد، باز هم همین نقش را برای قبیله‌اش ایفا می‌کرد.