پیروزی قاطع حزب ملی‌گرای بنگلادش؛ طارق رحمان در مسیر نخست‌وزیری

حزب ملی‌گرای بنگلادش (بی‌ان‌پی) در یک پیروزی چشمگیر در انتخابات پارلمانی این کشور، بیش از دو سوم کرسی‌ها را به دست آورد و اکثریت قاطع آرا را از آن خود کرد. این رویداد، نقطه عطفی بزرگ در سرنوشت سیاسی طارق رحمان، رهبر این حزب است که ۱۷ سال گذشته را در تبعید خودخواسته در لندن سپری کرده بود و اکنون در مسیر نخست‌وزیری قرار دارد.

بازگشت به قدرت و اصلاحات قانون اساسی

همزمان با برگزاری انتخابات عمومی، رأی‌دهندگان در یک همه‌پرسی نیز شرکت کردند که نتیجه آن، درخواست برای اصلاحات گسترده قانون اساسی بود. این انتخابات، اولین گام سیاسی مهم پس از اعتراضات دانشجویی سال ۲۰۲۴ در بنگلادش محسوب می‌شود که به برکناری شیخ حسینه، نخست‌وزیر سابق، انجامید. شیخ حسینه هرگونه فرمان سرکوب در جریان آن اعتراضات را که منجر به کشته شدن ۱۴۰۰ نفر شد، تکذیب کرده است.

طارق رحمان: میراث یک خانواده سیاسی

طارق رحمان، ۶۰ ساله، چهره‌ای برجسته از خانواده بانفوذ «ضیا» است که برای دهه‌ها بر سپهر سیاسی بنگلادش تسلط داشته‌اند. پدر و مادر او هر دو از رهبران سابق این کشور بوده‌اند. با این حال، مسیر رحمان به سوی قدرت هرگز هموار نبوده و با اتهامات خویشاوندسالاری و فساد، تبعید و ترور پدرش گره خورده است.

• خالده ضیا (مادر): اولین نخست‌وزیر زن بنگلادش، که در دو دوره (۱۹۹۱-۱۹۹۶ و ۲۰۰۱-۲۰۰۶) این سمت را بر عهده داشت.
• ضیاءالرحمان (پدر): حاکم نظامی که بعدها رئیس‌جمهور شد و حزب ملی بنگلادش را در سال ۱۹۷۸ تأسیس کرد. او در کودتای نظامی سال ۱۹۸۱ ترور شد.

صعود به رهبری حزب و چالش‌ها

طارق رحمان در سال ۲۰۰۱، در اواسط دهه ۳۰ زندگی خود، فعالیت سیاسی‌اش را در حزب ملی‌گرای بنگلادش آغاز کرد. او در سال ۲۰۰۲ به مقام ارشد در حزب ارتقا یافت، اما مخالفانش این صعود را «پارتی‌بازی» آشکار خواندند. او بعدها به عنوان «مرد چماقدار» شهرت یافت که انضباط حزبی را به اجرا می‌گذاشت. اتهامات فساد و استفاده از قدرت برای منافع شخصی همواره او را دنبال کرده، اما وی همواره این اتهامات را رد کرده و هوادارانش معتقدند که او سپر بلای سیاسی مخالفانش بوده است.

در سال ۲۰۰۷ میلادی، طارق رحمان در دوران حکومت موقت تحت حمایت ارتش به اتهام فساد دستگیر شد. او ۱۸ ماه را در زندان سپری کرد و پس از آزادی، کشورش را به مقصد لندن ترک کرد. گزارش‌ها حاکی از آن بود که او برای دریافت اجازه خروج، قول کناره‌گیری از سیاست را داده بود.

رحمان ۱۷ سال در تبعید به سر برد و در این مدت به سازماندهی استراتژی و سیاست‌های حزب ملی بنگلادش ادامه داد. او از سال ۲۰۱۸، پس از محکومیت مادرش به زندان، ریاست موقت حزب را بر عهده داشت.

بازگشت و رهبری رسمی

طارق رحمان سرانجام در تاریخ ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ به بنگلادش بازگشت و پنج روز بعد، مادرش درگذشت. او در ۹ ژانویه رسماً رهبر حزب ملی‌گرای بنگلادش شد. تحلیلگران بر این باورند که رسیدن او به رهبری حزب اجتناب‌ناپذیر بود. با این حال، اتهامات مرتبط با خویشاوندسالاری علیه او بار دیگر مطرح شده است.