نقد و بررسی فیلم Marty Supreme: نبردی برای خوشبختی به هر قیمتی

"Marty Supreme" روایتی است از تلاش بی‌وقفه و نبردی درونی برای دستیابی به خوشبختی، حتی به هر قیمتی. این فیلم جذاب و قابل تأمل، مخاطب را به تماشای انسانی می‌نشاند که در هزارتوی زندگی‌اش، نبردی بزرگ را در دنیای کوچک خود آغاز می‌کند. تیموتی شالامی، بازیگر نقش اصلی، با این اثر گامی رو به جلو برداشته و توانایی‌های خود را به نمایش گذاشته است؛ اما آیا این فیلم و بازیگرش شایسته این حجم از توجه و نامزدی اسکار بوده‌اند؟ در ادامه به بررسی این پرسش‌ها می‌پردازیم.

بازگشت جاش سفدی و سبک کارگردانی او

در سال ۲۰۱۹، فیلمی به ظاهر ساده اما مملو از تعلیق با عنوان «الماس‌های تراش نخورده» به کارگردانی جاش سفدی و با بازی آدام سندلر، با کمترین هزینه ساخته شد و به سرعت به یک شاهکار سینمایی تبدیل گشت. حال، جاش سفدی با فیلم جدید خود، «Marty Supreme»، بازگشته تا ثابت کند موفقیت قبلی‌اش تصادفی نبوده است. در این فیلم نیز شاهد همان حس تعلیق و هیجان هستیم که قدرت کارگردانی سفدی را به وضوح نشان می‌دهد.

سفدی برای ایجاد حس تعلیق، همانند اثر قبلی خود، از المان‌های گانگستری استفاده کرده، اما بخش عمده هیجان این بار بر دوش بازی پینگ‌پنگ است. این بازی به ظاهر ساده، با تکنیک کارگردانی سفدی، در لحظاتی بسیار هیجان‌انگیز و جذاب می‌شود. صحنه‌های ورزشی فیلم آنقدر خوب از کار درآمده‌اند که حتی به صورت مستقل نیز می‌توانند تماشاگر را جذب کنند و ثابت کنند که برای خلق هیجان نیازی به خشونت نیست و حتی یک تنیس روی میز ساده هم می‌تواند چنین حسی را ایجاد کند. البته، در خلق این صحنه‌های درخشان، علاوه بر کارگردانی، تیم بازیگری و به خصوص تیموتی شالامی نیز نقش مؤثری داشته‌اند.

با این حال، نیم‌پرده اول فیلم به دلیل روند سریع اتفاقات، ممکن است کمی برای مخاطب دشوار باشد. فیلم تلاش می‌کند شخصیتی را به تصویر بکشد که عاشق پینگ‌پنگ است و برای رسیدن به آن حاضر به هر تلاشی است. این شتاب‌زدگی باعث می‌شود مخاطب فرصت کافی برای ارتباط با محیط و شخصیت‌ها را نداشته باشد، مشکلی که در نیم‌پرده دوم به خوبی برطرف می‌شود.

عملکرد تیموتی شالامی و جایگاه او در اسکار

همانطور که اشاره شد، تیموتی شالامی برای بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار شده است. بازی او بدون شک درخشان است. در نیم‌پرده اول، شاید کمی اغراق‌آمیز به نظر برسد، اما با پیشرفت داستان و شکل‌گیری اتمسفر فیلم، بازی او کاملاً مناسب نقش می‌شود. شالامی با میمیک صورت و بازی بدن خود، نشان می‌دهد که نقش را به خوبی درک کرده است. تمرینات او برای پینگ‌پنگ نیز به ارائه نقشی باورپذیر و خاص کمک کرده است.

در داستان‌های فرعی نیز شالامی در نقش یک عاشق، یک دزد و حتی یک دغل‌باز، اجرایی قوی به نمایش می‌گذارد. این هویت‌های فرعی، بخشی از هویت اصلی کاراکتر او هستند و شالامی در کنار پرداختن به هویت اصلی، به این ابعاد فرعی نیز توجه کرده و آنچه را که فیلم و کارگردان از او می‌خواهند، به تصویر کشیده است. بنابراین، به سادگی می‌توان گفت که بازی او عالی بوده است.

اما آیا بازی او واقعاً شایسته نامزدی اسکار بوده است؟ در دورانی که سینما با کمبود آثار شاهکار مواجه است، نامزدی شالامی و شانس بالای او برای بردن جایزه، نشان‌دهنده افول دوران درخشان بازیگری است. اگرچه امسال بازیگران بزرگی در آکادمی نامزد شده‌اند، اما بازی خوب تیموتی در این فیلم، اگر در دوران کلاسیک یا حتی بیست سال پیش می‌بود، با وجود تمام تمجیدها، هرگز نامزدی اسکار را به دست نمی‌آورد.

جهان‌بینی کارگردان: خوشبختی به هر قیمت

در فیلم قبلی سفدی نیز جهان‌بینی کارگردان قابل توجه بود: انسان در جستجوی خوشبختی به هر قیمتی. در «Marty Supreme» نیز شخصیت اصلی به دنبال خوشبختی است. کاراکتر اصلی خوشبختی را در حضور در بازی‌های بزرگ می‌داند و برای پول دست به هر کاری می‌زند. او در نیم‌پرده اول از صاحب کار خود دزدی می‌کند و در ادامه نیز برای پول، از ستاره سابق سینما سرقت کرده و به دنبال اخاذی از یک گانگستر است.

مفاهیم سقوط اخلاقی در رابطه با اسطوره شارلاتانیسم موفقیت، بخشی از جذابیت فیلم را تشکیل می‌دهد. شخصیت اصلی برای رسیدن به بازی توکیو تا لبه مرگ پیش می‌رود. دزدی می‌کند، اخاذی می‌کند و عملاً هیچ عمل غیراخلاقی نیست که او انجام ندهد. تمامی این اعمال در ذهن او توجیه می‌شوند که برای رسیدن به موفقیت، از هر پلی عبور خواهد کرد. این همان مسئله معروف فلسفی است که آیا هدف، مسیر را توجیه می‌کند یا خیر. اگرچه فیلم جوابی قطعی نمی‌دهد و نباید هم بدهد، اما تماشای انسانی که اخلاق را برای هدف فدا می‌کند، قابل تأمل و دیدنی است.

جنبه‌های فنی و نقاط قوت و ضعف

تکنیک فیلم عالی است. کادربندی دقیق، کلوزآپ‌های به موقع، رنگ گرمی که همراه قصه است و موسیقی متن فوق‌العاده، همگی به جذابیت اثر افزوده‌اند. موسیقی متن در صحنه‌هایی که ریتم فیلم بالا می‌رود، به قدری به کمک فیلم می‌آید که شاید هیچ عنصر دیگری نتواند به این اندازه حس تعلیق را تقویت کند. بازی سایر بازیگران نیز با وجود کم‌رنگ بودن نقش‌هایشان، به جا و خوب بوده و هر کدام در پیشبرد قصه نقش داشته‌اند.

یکی از ایرادات تکنیکی فیلم که به فرم آن نیز لطمه زده، مدت زمان طولانی فیلم است. تقریباً دو و نیم ساعت برای فیلمی که می‌توانست در کمتر از دو ساعت جمع‌بندی شود، زیاد است. قطعاً فیلمساز در ادامه مسیر کارگردانی خود به این موارد توجه خواهد کرد و می‌توان انتظار آثار درخشان دیگری از او داشت.

نتیجه‌گیری: اثری در میانه، اما قابل تأمل

در نهایت، «Marty Supreme» نه یک شاهکار است و نه اثری معمولی که بتوان به سادگی از کنارش گذشت. این فیلم در میانه قرار دارد؛ گاهی شتاب‌زده می‌شود و گاهی در دام تکرار می‌افتد، اما در لحظات اوج خود آن‌قدر زنده و پرهیجان است که مخاطب را وادار به حبس نفس می‌کند. همین لحظات است که ارزش دیدن فیلم را توجیه می‌کند.

فیلم جدید جاش سفدی نشان می‌دهد که او همچنان به جهان‌بینی خاص خود وفادار است: انسانی که برای رسیدن به رویای خوشبختی، مرزهای اخلاق را یکی‌یکی پشت سر می‌گذارد. این جهان شاید تلخ و آزاردهنده باشد، اما در منطق سینمایی سفدی واقعی جلوه می‌کند. قهرمان او نه کاملاً دوست‌داشتنی است و نه تماماً منفور؛ او تصویری از انسانی است که در تب موفقیت می‌سوزد و در این سوختن، خود را نیز قربانی می‌کند. در مورد بازی تیموتی شالامی نیز همین دوگانگی برقرار است؛ اجرایی درخشان، پرانرژی و حساب‌شده که نشان از پیشرفت دارد، اما نه آن‌قدر تاریخی که بتوان آن را در کنار بزرگان ماندگار سینما قرار داد.

«Marty Supreme» در نهایت بیش از آنکه درباره پینگ‌پنگ باشد، درباره وسوسه موفقیت است؛ درباره انسانی که می‌خواهد برنده باشد، حتی اگر بهای این برد، باختن خودش باشد. فیلم پاسخی قطعی به پرسش‌های اخلاقی‌اش نمی‌دهد و همین سکوت، آن را قابل تأمل می‌کند. شاید ارزش اثر نیز در همین باشد؛ اینکه قضاوت را به ما واگذار می‌کند و تنها میدان بازی را نشان می‌دهد. حال اینکه در این میدان، پیروزی معنا دارد یا نه، پرسشی است که هر مخاطب باید خود پاسخ دهد.

نویسنده به این فیلم نمره ۷ از ۱۰ را اختصاص داده است.