شکست شوکه کننده اتلتیکو مادرید مقابل رایو وایکانو و انتقادات از لالیگا

بازی بی‌روح و بایکوت هواداران

این دیدار، نبردی بود میان تیمی با مدیریت ضعیف که حتی در فروش بلیت نیز مشکل دارد و تیمی دیگر که برای خوش‌خدمتی به شبکه‌های تلویزیونی و فشردگی مسابقات کوپا دل‌ری، یک روز از استراحتش پیش از بازی در لیگ قهرمانان اروپا کسر شده بود. این بازی در زمینی بی‌طرف و در ورزشگاهی برگزار شد که سکوهای آن حتی در بهترین قاب‌های دوربین نیز سوت و کور و بی‌روح به نظر می‌رسید؛ نتیجه‌ای از بایکوت هوادارانی که به نظر می‌رسد برای هیچ‌کس اهمیتی ندارند.

کلکسیونی از عجایب؛ ویترینی برای بهترین لیگ دنیا!

این مسابقه را می‌توان مجموعه‌ای از اتفاقات عجیب دانست که به اعتبار «بهترین لیگ دنیا» لطمه می‌زند:

• بازیکنان محروم رایو: در ترکیب رایو، دو بازیکن محروم حضور داشتند که باید محرومیت خود را در بازی معوقه هفته پیش می‌گذراندند.
• تیم ذخیره اتلتیکو: اتلتیکو با لشکری از بازیکنان ذخیره وارد میدان شد، زیرا ستاره‌های اصلی پس از نبرد فرسایشی با بارسلونا، باید خود را برای دیدار چهارشنبه مقابل بروژ در لیگ قهرمانان آماده می‌کردند.

با وجود تمام این ناهماهنگی‌ها، نمایش باید ادامه می‌یافت. اما آیا واقعاً می‌توان نام این نمایش را فوتبال گذاشت؟

رخوت در ساق‌های اتلتیکو

اتلتیکو بازی را با یک موقعیت نصفه‌نیمه آغاز کرد که ضربه مندی به تیرک افقی دروازه برخورد کرد. اما خیلی زود مشخص شد که دستور کار بازیکنان سیمئونه، صرفه‌جویی در انرژی است. خبری از پرس نبود و هیچ‌کس به هم‌تیمی‌اش پوشش نمی‌داد. در این آشفته‌بازار دفاعی، رایو در تمام مناطق زمین، به خصوص از جناح راست، موقعیت‌های دو به یک ایجاد می‌کرد. روگری در آن سمت زمین کاملاً تنها رها شده بود و کسی برای کمک به او قدم برنمی‌داشت.

شوک دو دقیقه‌ای؛ تنبیه سخت برای تیم بی‌خیال

در حالی که بائنا برای مداوا در کنار زمین بود و اتلتیکو موقتاً ده نفره بازی می‌کرد، راتیوا هر چقدر دلش خواست با توپ کلنجار رفت و در نهایت با یک ارسال تماشایی به تیر دوم، فران پرز را پیدا کرد تا او با یک ضربه دقیق، قفل دروازه اوبلاک را بشکند. اما این پایان فاجعه نیمه اول نبود؛ کلمنت لنگله که گویا قصد داشت کلکسیون اشتباهات را کامل کند، با لو دادن ناشیانه توپ، فرصت را به حریف تقدیم کرد. اوبلاک ضربه اول ایسی را مهار کرد، اما در برگشت، اسکار والنتین کار را تمام کرد. نتیجه 2 بر 0 به همین سادگی رقم خورد.

کابوس خارج از خانه؛ اتلتیکو همیشه بد است

این شکست اتفاقی نبود. پیش از گل‌ها نیز اوبلاک بارها مقابل ضربات اسپینو ایستادگی کرده بود و ناهوئل مولینا یک توپ را از روی خط بیرون کشید. کارتوسو که مستقیم از کلینیک پزشکی به ترکیب اصلی رسیده بود، قیمت سنگینی برای این ریسک پرداخت. با مهاجمی که با قد نزدیک به دو متر، حتی یک بار هم برای زدن ضربه سر اقدام نکرد، توهم درخشش قرمز و سفیدها به یک رسوایی تبدیل شد. برای اتلتیکو فرقی نمی‌کند در وایکاس بازی کند یا بوتارکه؛ آن‌ها در بازی‌های خارج از خانه، فقط ترس و ناامیدی دارند.

تصمیمات عجیب سیمئونه و گل سوم رایو

تصمیمات سیمئونه نیز در نوع خود جالب بود؛ او در اولین حرکت، سه تعویض همزمان انجام داد و لو نورمان و وارگاس را به زمین فرستاد تا شاید آبروی رفته را بازگرداند، اما هیچ چیز تغییر نکرد. گل سوم رایو نیز تیر خلاصی بود بر پیکر تیمی که لوکمن و یورنته در آن، با بی‌تفاوتی محض تماشاگر سانتر و ضربه نهایی حریف بودند. باید به رایوِ اینیگو تبریک گفت؛ تیمی که در 90 دقیقه، از طرف بازیکنان اتلتیکو هدیه گرفت و از همه آنها استفاده کرد.